Flopke

Houd je bék, Jaap

2012-01-14T10:53:00.002+01:00

Soms valt het mee, soms valt het tegen, wie zei dat ook alweer?
Hoe dan ook, hij had zijn mond moeten houden.

'Gut Jaap, als je niks beters weet, ga een nieuwe fles wijn halen, ik sta droog.'
'Ja Jaap, nog één zo'n dooddoener en ik ram je voor je bek.'
'Jeeezus, waar waren we? Telkens als dat geluid begint te maken, bloedt het gesprek dood.'

(Dat kan grof lijken, maar het is wel terecht. Want hoewel je vaak gelijk hebt als je een cliché gebruikt, je hoeft het nog niet hardop te zeggen. Daardoor bloedt een gesprek dood. Of - nog véél erger - het wordt oever- en zoutloos. En je wordt er niet populair van. Bij mij tenminste. Zoals die keer op een verjaarspartijtje, wat ik niet al te vaak doe, en je komt in een groep die niet veel gemeenschappelijks heeft. Dan heb je elkaar niets te zeggen, het valt stil, iedereen zit na te denken over hoe hij het ijs kan breken en zegt een of andere muts: 'Daar gaat de dominee voorbij.'
Dat heb ik wel eens meegemaakt en ik haat er de betreffende vrouw nog altijd om. Vol overgave.)

Maar goed, ik wilde iets zeggen. Ik dacht dat ik op éénderde was van het terugzetten van mijn foto's, daar heb ik me vorige week nog over zitten beklagen, och arme ik, wat was ik zielig, tot vanochtend. Het was zo'n ochtend dat je denkt dat het leven best wel te doen is, als je maar niet te ver vooruit kijkt. Ik besloot een uurtje strafwerk te maken en een stel foto's terug te zetten. Maar opeens bleek het niet meer nodig. De foto's van 2008 en eerder waren niet gewist.
Ander mapje, geen idee.
Alles was in orde.
En nu heb ik tijd over.
Dusssss.
Als Jaap toch niets beters te doen heeft, lust ik nog wel een kopje koffie.

Bureaucratisch pingpongen

2012-01-06T12:53:00.000+01:00

Hé, weer even een lekker potje getelemarketeerpingpongd. Drie keer heen en weer gebeld met Pietervrouw. Binnen de korste keren hadden we een bureaucratisch bedrijf op poten gezet, waarin niemand iets zonder overleg kan besluiten.
De telemarketeer belde gister al, maar hing op, want er was een ander lijntje. Vind ik onbeleefd, maar dat maakt niet uit, want ik had er zin in.
Vandaag belde ze terug. Ik had een bedrijf, of ik mijn elektriciteit tegen bedrijfstarief wilde inkopen.
Dat wilde ik wel.
Bij welke energiemaatschappij zat ik.
Dat kon ik zo niet zeggen, aangezien Pietervrouw mijn communicatie naar buiten toe doet. Ik wilde haar telefoonnummer geven, moest die even zoeken, want mijn secretaresse was er vandaag niet.
Nadat ik het nummer had gegeven, belde ik Pietervrouw, om haar voor te bereiden. Ze was al in gesprek.
Ze was blij dat er een telemarketeer belde, vertelde ze later. Ze wilde mij als haar zaakwaarnemer naar voren schuiven, maar merkte tijdens het gesprek, dat zij de zaakwaarnemer was.
Ze schakelde.
Ze was zeer geïnteresseerd, had de telemarketeer ook brochures en folders? Dan kon ze zich oriënteren.
De folders konden per e-mail worden opgestuurd.
Het e-mailadres, zei pietervrouw, moest ze even aan mij vragen.
Ik werd teruggebeld. Ik gaf niet direct mijn e-mailadres, want ik wilde dat even kortsluiten. Omdat Pietervrouw ondertussen op een andere lijn belde, zei ik dat ik nu in overleg ging.
Ze zou terugbellen.
Dat heeft ze nog niet gedaan.
Ik hoop dat het er nog van komt. Want uit de bespreking is een e-mailadres gekomen. Ik heb hem hier.
We willen deze zaak doorzetten. Volledig. Zo lang mogelijk.
En we hopen dat onze telemarketeer een beetje meewerkt.

Zwart

2011-12-27T10:17:00.002+01:00

Als ik een jaaroverzicht voor dit jaar zou moeten maken, zou het kort zijn. Mijn hoofd had ik elders nodig, maar toch was er een memorabel moment. Het moment dat ik met een kort klikje een bestand met foto's weggooide. De computer vroeg niet eens of ik het zeker wist, in één klap waren al mijn blogfoto's verdwenen. Heel mijn blog op zwart.
Ik heb er een paar teruggezet, maar ben daarmee gestopt.
Normaal krijg je waarschuwingen als het om iets belangrijks gaat. Weet je zeker dat je dit wilt weggooien?
Maar soms worden de waarschuwingen eruit gefilterd.
Alsof een groepje mensen wel met elkaar praat, maar niet tegen jou. Als je iets vraagt, krijg je geen eerlijk antwoord. Het gesprek komt niet op gang.
Niet met jou.
Ik zal komende tijd langzaam de foto's terug gaan zetten.
En die foto's die niet gevonden willen worden, ben ik kwijt. Daar valt niets aan te doen.

Brood en betalen

2011-12-17T14:09:00.002+01:00

Ze hebben er lekker brood, maar je kunt wel merken dat de V&D geen bakkerij is. Ik ging vandaag brood halen. Ik hield een zak broodjes vast en zei dat ik nog een brood wilde.
'Zal ik vast aanslaan?'
'Maar ik wil eerst nog brood,' zei ik.
'Maar zal ik vast aanslaan,' vroeg ze en ze wees naar de kassa.
'Nee,' zei ik, 'ik wil eerst nog een brood.'
'Maar ik zal vast de rekening maken,' zei ze.
'Nee,' zei ik. 'Ik heb nog meer brood nodig dan dit.'
'Ik zal het vast aanslaan,' zei ze.
Omdat we zo niet verder kwamen, zei ik: 'Dat is goed.'
Ik keek haar aan.
'Maar...'
Nu keek ze mij ook aan.
'Ik wil óók nog een brood hebben. Die daar, dat brood wil ik ook.'
Ze schrok een beetje en zei: 'O ja, o, ja, ja, ik dacht... ja...'
Ik kreeg het brood en terwijl ik met mijn armen vol stond, zei ze: 'Dat is acht euro.'
Ik pakte de portemonnee zo goed en kwaad als het ging, ving handig het brood op dat uit mijn handen viel en betaalde.
Daarna gaf het meisje me een zak om mijn spullen in te doen.
Iets zegt er dat dit meisje geen grootse toekomst in de bakkerijwereld tegemoet gaat.

Ik ben een flesje Cola

2011-10-01T10:47:00.005+02:00

Ik zou zeggen: een foto van mezelf, met mijn eigen boterham voor mijn gezicht, dat ben ik.
Maar dat is wel erg kort door de bocht. Want het was @ikbendaf die op bezoek kwam en de foto maakte. De foto zou op de cover komen, vertelde ze erbij, maar dat mocht ik tegen niemand zeggen. Dus ik zweeg over mezelf.
Ik was geheim.
Ik kon niet anders, want het boek gaat niet over mij, het gaat over het Twitterleven zoals @ikbendaf dat ziet. Ben ik dan mezelf nog wel? Of ben ik meer @ikbendaf? En ben ik nu ook een beetje @buroRuSt, die de omslag ontwierp?
Mag ik mezelf nog wel boven mijn blog zetten?
Ik vermoed van wel, want feitelijk ben ik een flesje Cola.
Mensen, koop mij!

Spannende ontwikkelingen

2011-09-29T08:09:00.003+02:00

En dan gebéúrt er eens iets in mijn twitterleven en dan heb ik geen tijd om erover te bloggen, omdat ik druk en weg ben.
Nee, een stevige marketingcampagne, laat dat maar aan mij over.

...

...

O ja, zou ik bijna vergeten: link.

Pizza en poëzie

2011-09-04T12:04:00.003+02:00

Ik beloof wel vaker iets en vaak vergeet ik het weer. Zoals het schrijven van een blogje over het een of ander.Donderdag zat ik in een restaurantachtig caferige omgeving. Je kon er eten en dat deden we. We bestelden van alles, waaronder pizza.
Eén voor één kregen we de hapjes, maar de pizza kwam niet. En dan komt er een moment dat je erom gaat vragen.
Een vriendelijke jongen beloofde dat hij er iets aan zou doen.
Mensen naast ons, die na ons waren binnengekomen, kregen hun tweede pizza, ditmaal riepen we een meisje.
Die beloofde dat de pizza nu snel zou komen en de betreffende jongen zou ze de waarheid zeggen.
'In de herentoiletten na sluitingstijd,' riep ik uitgelaten, maar over zoiets moet ik geen grapjes maken.
Al snel stond de jongen weer voor ons. Beschaamd. Er was iets fout gegaan, hij vond het verschrikkelijk, dit was niet meer goed te maken, en het was allemaal zijn schuld.
Bijna wilde hij op zijn knieën zakken, maar dat wist ik te voorkomen. Daarop liet hij iets vallen over gedichten of een bundel.
Jij bent dichter! riep ik.
Inderdaad. En hij zou zijn bundel vanaf morgen in zijn achterzak steken en als we nog eens kwamen, ging hij een gedicht voordragen om het goed te maken.
Even hield hij stil, toen liep hij weg.
Zo'n belofte moet zwaar op je drukken, dat ging geheid mis. Het zou zijn als een pizza zijn die nooit kwam.
Al snel stond hij weer voor ons. In zijn handen een oude bon met achterop een gedicht. Hij droeg het voor.
Daarna kwam de pizza.
En hier het blogje.

Verkeerd parfumeren

2011-08-02T16:42:00.000+02:00

Gister was ik bij een drogisterij parfumerie om wat zalfjes te kopen die alleen psychisch helpen, en waar ik dus best wat geld voor over heb. Ik vroeg gelijk of hij mijn favoriete parfum verkocht, want die is bijna op.
Hij verkocht hem niet meer, erger, mijn parfum werd niet meer gemaakt, omdat de geur van gisteren is. Maar ik kon iets moderners proberen.
Hij was zo vriendelijk een parfum bij me op te spuiten, keek me bestraffend aan toen ik mijn polsen over elkaar wreef, want nu wreef ik de druppeltjes kapot. Daarna legde hij me uit hoe het moest: mezelf parfumeren: 's ochtends na het douchen en voor het aankleden moet je door een wolk van parfum heenlopen. Daar ging ik lekker van ruiken. En als ik dat per se wilde kon ik ook nog iets op mijn polsen spuiten.
Persoonlijk beschouw ik parfum als overlast voor de omgeving, dus ik doe het bij voorkeur op mijn polsen, maar toen ik hem dat uitlegde, begreep hij me niet zo goed.
Ongerust verliet ik de winkel, ruikend naar een geur waar ik nooit aan zal wennen, maar die de omgeving vast lekker vindt.
En kijk: hij is echt bijna op. Terwijl een minder lekkere, maar nog breed in de handel verkrijgbare parfum, die ik eerder kocht, nog bijna vol zit.

...

2011-06-26T09:00:00.001+02:00

Flopke?

Het spannendste komt nog...

2011-06-24T11:05:00.002+02:00

Daf had me leren kennen van achter een boterham, dat had ik al begrepen. Maar mijn boterham-ava was te blas. Ik heb later een poging gedaan hem kleuriger te maken door een boterham te nemen en die op te maken: jam om de lippen, boter boven de ogen, waarop ik muisjes plakte. Het resultaat was een grauwe boterham die nog morsig was bovendien. Ik vergat het brood.
Maar nu doemde er een nieuwe kans op. Want ik had nog een boterham. Nog ééntje. Ik rende naar beneden, pakte de appelboor en ging aan de slag.
Over het resultaat ben ik meer dan tevreden: een goudbruine en emotioneel bewogen boterham. Tegelijkertijd weet ik dat ik nooit meer zo'n foto zal kunnen maken.
Het is de eerste keer dat ik meer Flopke was dan iemand anders en het resulteerde in de beste foto's van mijn digitale leven. Beter zal het nooit worden. Dat is alles. Letterlijk. Want meer dan foto's met wat tekst, ben ik niet.
Zoals ik eerder schreef: het beste geheim is een leeg geheim. Je verwacht een paukeslag en dan valt het misschien wel tegen. Het enige dat ik er nog aan kan toevoegen is: het spannendste moet nog komen. Ik weet alleen niet wanneer.
En dat zeg ik echt niet omdat ik met een leeg geheim wil eindigen.

Daf op je tafel

2011-06-22T19:37:00.006+02:00

Daf op je tafel, dat is andere koffie. Terwijl de tafel kraakte, boog ze zich in naar mijn monitor, hield haar camera zoveel mogelijk op de plaats van mijn webcam en mompelde: 'Hier komt spierpijn van.'
Ik vroeg haar hoe ze het verder wilde hebben, want zij was immers de fotograaf.
'Houd maar iets voor je gezicht,' zei ze. 'Doe maar zoals je dat normaal doet. Jij bent Flopke!'
Daarin had ze natuurlijk gelijk.
Ik hield mijn handen voor mijn gezicht, zij drukte af.
Daarna wees ik naar een plastic plantje dat op de grond tegen mijn muur staat.
Ja, groen, dat is mooi! riep Daf.
Het was me nu wel duidelijk, dit was heel wat anders dan mijn webcam, dat zwarte oog dat me de hele dag aanstaart. Als hij een foto maakt, juicht hij niet: 'Ja! Mooi! Leuk, Flopke! Ga door!'
Mijn webcam zwijgt, er klinkt alleen een droge klik.

En kijk, dit krijg je ervan, deze foto is van Daf en niet van mijn webcam.

Hé... een muur...

2011-06-20T17:21:00.004+02:00

Ik hoefde mijn handen niet voor mijn gezicht te houden, Daf herkende me nog van de vorige keer. Ik bracht haar naar het HQ, liet haar mijn deur zien en wees naar mijn webcam. Ze zag het gelijk: achter mijn webcam zat een muur.
Daar stonden we dan. Ik wachtte op een ingenieuze ingeving van Daf, want zij was de doorgewinterde fotograaf.
Ze dacht even na en vroeg: 'Kunnen we de tafel van de muur schuiven?'
We begonnen aan de tafel te trekken, de kabels van mijn computer spanden zich. Maar dat was niet het ergste. Erger was dat de tafel vast kwam te zitten. Hoe hij er ooit terecht is gekomen, weet ik niet, maar meer dan een paar centimeter kregen we hem niet van de muur. Want dan zat de kastdeur rechts in de weg. (Zie de foto.)
En toen ging Daf op mijn bureau zitten, gezellig naast de monitor.
De tafel kraakte.

Mijn 1e bezoek

2011-06-19T12:07:00.005+02:00

Ik stuurde een paar foto's op. Maar die waren niet goed. Nou ja, ze waren wel leuk en zo en sommigen waren zelfs erg leuk, maar de kwaliteit was niet al te best.
Daar heeft Daf natuurlijk gelijk in. Mijn foto's daar mankeert wel het een en ander aan. Ze hebben een lage resolutie, de kleuren zijn niet best en ze zijn niet allemaal even scherp.
Maar ik kan niet beter.
Daarom vroeg Daf of ze een keer een foto van mij mocht komen maken, bij mij thuis. Ze wilde langskomen.
Ik kreeg bezoek! Dat was voor het eerst. Nou ja, ik krijg wel eens bezoek, maar niet als Flopke. Of gedeeltelijk misschien, maar nooit alleen. Er komt nooit iemand puur voor Flopke, iemand die niet teleurgesteld raakt als ik gedurende het hele bezoek mijn handen voor mijn gezicht blijf houden.
Ik werd er vrolijk van.
Ergens in mijn achterhoofd vroeg ik me ondertussen af hoe dat moest. Wat jullie niet weten is dat mijn computer tegen de muur staat. Geen idee hoe Daf vanaf de rand van mijn scherm een foto van mij zou kunnen maken.
Maar Daf is fotograaf, die zou daar vast wel iets op weten.

Flopke...........mag ik iets............vragen?

2011-06-18T10:10:00.004+02:00

Meer dan een jaar geleden kreeg ik een DM van @ikbendaf. Ze was bezig met het maken van een Twitter-boek, een boek vol foto's van twitteraars. Dat ze me dat in vertrouwen vertelde, vond ik al leuk. Maar ze vroeg ook of ze een foto van mij mocht maken.
Natuurlijk mocht dat. We spraken af in de hoofdstad en ze maakte foto's voor brievenbussen en voor een boekhandel en een muur en daarna dronken we een biertje. Vervolgens hoorde ik een tijdje niets meer.
Tot een paar weken geleden. Ik kreeg weer een dm.
Flopke, schreef @ikbendaf, mag ik je iets vragen? (of eigenlijk schreef ze: Flopke........ mag ik je...........iets vragen? Zo is Daf.)
Flopke in de wereld, dat vond ze eigenlijk geen echte Flopke. Of eigenlijk zei ze het anders, ze zei: zo ken ik je niet.
Zo had ik het nog nooit bekeken, maar ergens heeft ze wel gelijk.

Flopke Daily I

2011-06-16T08:31:00.001+02:00

Ja! Een Flopke Daily. Dat wil ik ook. Met allemaal dagelijkse berichten over Flopke. En dan snel, zonder pretenties, hup foto erbij, rechttoe rechtaan, niet moeilijk doen.
Maar ik moet ook mijn verhaal nog afmaken, over wat er nu echt de moeite waard was in mijn digitale leven.
En ik weet dat als ik me iets voorneem, dat ik dan mijn uiterste best doe om eronderuit te komen.
Dus de vraag die na de eerste Flopke Daily blijft hangen, luidt: een dagelijkse update... Flopke, denk je nu écht dat het wat voor je is? Zou je niet eerst oude beloftes inlossen.
(Ja, maar dat kan juist heel goed in de Flopke Daily.)
Flopke... tsssss.

Gewonnen II...

2011-06-11T11:40:00.002+02:00

Voor het belangrijke vertel, nog even dit.
Als je iets wint, is er een uitreiking. Mij viel op dat alle voorgaande winnaars hun prijs in alle stilte hadden opgehaald, dat ging ik anders doen. Ik zou een foto laten maken van de uitreiking en die ging ik publiceren. Feestelijk kwam ik de boekhandel binnen, lawaaierig riep ik dat ik het boek kwam halen en dat daar een foto van gemaakt moest worden.
De boekverkoper lachte onhandig. Maar omdat ik daar stond met mijn iPhone, omdat ik noch hij ons samen op de foto kon zetten, riep hij een collega. Want ik wilde van geen wijken weten. Hij vroeg nog of hij de foto niet mocht maken, maar zijn collega keek wel uit. En dus maakte de collega een foto van de uitreiking en die zette ik gelijk op facebook.
Later had ik spijt. Want misschien vond de boekverkoper dat helemaal niet zo leuk als ik het bedoelde. Het is een bijzonder vriendelijke boekverkoper en ik was duidelijk over hem heen gedenderd. Ik wilde de foto eraf halen en hem alsnog netjes om toestemming vragen. Maar toen had zijn baas op facebook al gezegd dat hij de foto 'leuk' vond. (Zo gaat dat op facebook.)
En als je baas iets leuk vindt, kun je dan nog ombekommerd zeggen dat je het liever niet hebt?
Soms is er geen weg terug. En dat ik nu wel discreet ben... daarvan ben ik zelf ook niet onder de indruk zijn.

Gewonnen I

2011-06-01T15:59:00.012+02:00

Het zit zo, mijn boekhandelaar geeft elke maand een boek weg en dat doet hij door op Facebook te zeggen welk boek. Je hoeft de titel niet eens te onthouden, alles wat je moet doen is als eerste in de winkel komen en zeggen dat je het facebookboek wilt.
De eerste keer was ik er op tijd bij, maar het ging om een boek van Mart Smeets en dat hoefde ik niet. Dat heb ik in de winkel ook gezegd.
Achteraf vond ik dat niet aardig, ik had beter mijn mond kunnen houden.
Een andere keer was ik te druk en weer een andere keer vond ik een boek leuk, maar was ik te laat.
Afgelopen week was ik was in de stad, ik was zelfs in de boekhandel geweest, maar was vergeten dat ik naar het facebookboek moest vragen. Dat herinnerde ik me toen ik in de kroeg zat. Ik facebookte (geen sociaal medium of ik meld me aan) dat ik dat jammer vond. Maar het was niet jammer, het bleek er nog te liggen. Ik snel naar de boekhandel...
En nu moet ik naar een feestje, waarover er ook vast veel te vertellen valt. Maar dat verhaal mag niet voorpiepen.

Een goed geheim...

2011-05-30T20:29:00.003+02:00

Ik geloof dat het Umerto Eco was die ik laatst op de televisie hoorde zeggen dat een goed geheim, een leeg geheim is. Het heeft alles van een geheim, namelijk dat jij iets weet en de ander niet en dat de ander het dus ook graag wil weten. Maar zodra een geheim geopenbaard is, is de magie eraf en blijft er van het geheim niets meer over. Alleen het lege geheim wordt nooit onthuld en blijft daarmee overeind.
Het is precies waar ik zo bang voor ben, dat jullie teleurgesteld raken. Want mijn geheim is niet leeg.
Maar terugkrabbelen kan niet, dan voelen jullie je genept en dat is nog erger. Dus ik maak het af, ik moet wel. Ik kreeg een DM van een twitteraar, ze wilde me iets vragen.
Maar willen jullie niet eerst weten wat er zaterdag gebeurde? Omdat ik al zo lang zin had om iets te winnen, en zaterdag won ik eindelijk iets. En dat ik daar bewijzen van heb, maar dat ik me afvraag of ik die mag laten zien?

Begin niet over bommen

2011-05-27T16:16:00.002+02:00

Als je een klacht hebt en degene aan de lijn wil langskomen om te kijken hoe hij het kan verhelpen, en je legt uit waar je woont, je zegt: tegenover dat en dat gebouw, dan moet je daarna niet zeggen: 'maar daar moet ik nog eens een bom op gooien.'
Zelfs niet als het gebouw je hinderlijk in de weg staat, omdat je anders zo mooi over de rivier kon uitkijken. Want het mag dan waar zijn, de ander weet nooit hoe serieus je het meent. En vooral: je belde voor een klacht, dan moet je serieus genomen worden.
Dat is belangrijker dan dat je vrijheid van meningsuiting, ook al is het grappig bedoeld.
Dat moet ik dus niet vergeten de volgende keer.
Maar dit is niet dat belangrijke. Het belangrijke begon een tijdje geleden met een dm.

Iets belangrijks

2011-05-26T17:40:00.006+02:00

Als er belangrijke dingen in je leven gebeuren, in je digitale leven, omdat je je gewone leven er zo veel mogelijk buiten wilt houden. Dat is een remming gebleken, toch blijf je erbij. Je wilt best meedoen, graag zelfs, maar je hebt ook behoefte aan privacy. En dus lijkt het of je amper iets meemaakt. Op een paar muizen op Utrecht CS na dan. Een paar telefoontjes van telemarketeers. Je geboorte op blogger natuurlijk en je verschijnen op facebook, dat overigens tamelijk geruisloos aan iedereen voorbij is gegaan, omdat het niet echt bijzonder is. Maar stel dat er op een dag iets belangrijks gebeurt, en dat je daarover wilt vertellen. Als je er niet over vertelt, is het de vraag waarom je uberhaupt nog bestaat. Dus je wilt erover vertellen.
Hoe begin je dan?

Over uitzonderingen en regels

2011-05-23T14:24:00.005+02:00

Mensen zeggen het te gemakkelijk: de uitzondering bevestigt de regel. Maar dat is een cliché en erger: het is niet waar.
Een uitzondering ondergraaft de regel.
Niet dat elke regel na elke uitzondering altijd bij het grofvuil kan. Ik begrijp het probleem wel: met veel moeite verzin je een regel, dan vindt iemand een kleine uitzondering en doet in één klap al je werk teniet. En vaak is dat niet nodig, soms moet de regel iets worden aangepast. Of we moeten ons realiseren dat de regel niet zo absoluut is als we misschien dachten. Dat is trouwens ook vaak helemaal niet wat de regelverzinner wilde beweren.
Je kunt ook zeggen: als er eenmaal uitzonderingen worden gevonden, begint regel volwassen te worden. De schade valt vaak mee.
Maar dat een regel door de uitzondering bevestigt wordt... en dan helemaal de vanzelfsprekende luchtigheid waarmee men het vaak beweert, daartegen wil ik officieel protesteren. Wat mij betreft krabben we ons weer ouderwets achter de oren als we een uitzondering vinden.
En als het de regel onderuithaalt, wat geeft dat eigenlijk? We willen toch minder regels?
Nou dan.

De essentie van de bitterbal

2011-05-14T09:35:00.011+02:00

Soms krijg je een bezoeker die een vraag stelt, waarop je nog geen antwoord hebt gegeven. Teleurgesteld zal hij verder surfen en blijf ik achter met de vraag. Gister bezocht iemand mijn blog met de zoektermen: essentie bitterbal.
Ik heb wel eens iets geschreven over bitterballen en over een schaal die te klein was voor het grote gezelschap. Dan krijg je teleurstellingen en dat is bitter, maar dat ging voorbij aan de essentie van de bitterbal, daarover schreef ik niets.
En dat terwijl ik het dus een heel goede vraag vind
Want wat is de essentie? Een dotje ragout met een bros korstje eromheen? Dat is waaruit hij bestaat, de essentie gaat verder. Die heeft te maken met lekkere trek, maar niet met echte honger, het is geen echte voeding, meer iets voor de gezelligheid. Het heeft te maken met eten delen, maar eigenlijk ook met egoïsme, je houdt zo'n hele bal toch voor jezelf. Het heeft te maken met vrienden, met de kroeg, met dronkenschap, borrelpraat, onderbuikgevoelens, Nederland...

...

Als ik er zo over nadenk zou ik zeggen: de essentie een dot ragout met een bros korstje eromheen.

Facebook. En de problemen die daarbij komen kijken

2011-05-09T17:57:00.000+02:00

Flopke Jansen

Maak je eigen badge

Ik heb een plaatsje voor me gemaakt op Facebook. Maar ik had al snel een probleem. Op facebook moet je je geboortedatum invullen en ook een achternaam hebben. En ik heb noch het een, noch het ander.
Een geboortedatum was zo verzonnen. Het leek me leuk om in de zomer jarig te zijn. En ik vond het wat goedkoop om nu als achttienjarige mijn facebookleven te beginnen, dus maakte ik mezelf een stuk ouder. Ik koos voor een jaartal tussen de twee Wereldoorlogen in. Tegen die Tweede Wereldoorlog zie ik eerlijk gezegd wel een beetje op, maar volgens mij was de tijd er tussen best bijzonder. En de leeftijd is mooi.
Met de achternaam zit ik meer in mijn maag. Het moest, anders kon ik niet verder. (Facebook is een beetje dwingend, om eerlijk te zijn.) Ik koos voor een zo neutraal mogelijke naam. Toch voelt het raar, Flopke Jansen, misschien dat ik Twitter daarom toch iets gemakkelijker vind.
Lange tijd was ik alleen en ik vond het prima. Zo kon ik nog wat twijfelen. Maar op een dag werd ik gevonden door Lucy. En nu heb ik één vriendin.
Ook dat is mooi.
Wat zeg ik? Eigenlijk voelt het of ik vanaf dat moment pas echt geboren werd.

De jurk en het kusje

2011-04-30T14:39:00.001+02:00

Het waren twee belangrijke onderwerpen gisteren: de jurk en de kus. Op twitter, op televisie en in mijn krant kwamen de onderwerpen nadrukkelijk aan bod. Nu heb ik het gister niet gezien, maar ik wil niet me niet loszingen van de tijdgeest. Nu Kunst en Cultuur zo zoetjesaan met wortel en tak worden wegbezuinigd, blijft dit over. Je moet wat, het is een goede oefening.
De jurk was mooi.
Heb ik begrepen.
Blijkbaar houd ik echt niet van lange witte jurken.
En de kus. Daarover waren we het eens. Als je er zo een krijgt van je man na een lange vermoeiende werkdag, weet je: het is zover, hij heeft een minnares.
Het moest het hoogtepunt zijn van de dag, er zaten wereldwijd miljarden mensen gespannen op te wachten. En dan is dit waar je het volk op trakteert. Zelfs Zijlstra, onze Staatssecretaris tegen Cultuur, zou niet weten hoe hij hier verder nog op zou kunnen bezuinigen.

Gezonde stappers aan de deur

2011-04-28T18:25:00.006+02:00

Het gaat niet goed met mij, zo weinig blog ik. Te zwaar op de hand, neem nou vanmiddag. Ik kreeg een meneer aan de deur die wilde dat ik van energieleverancier zou veranderen. Dat wilde ik heel graag, want de grote baas van mijn energieleverancier betaalt zichzelf een godsvermogen uit. Tijd om op te stappen, maar het ging niet.
Ik zit vast.
Aan de telefoon verbind ik mensen door als ik het even niet weet. En als ik ze op straat tegenkom, loop ik hard verder en vraag of ze meelopen. Maar aan de deur heb ik geen alternatieven paraat. Bovendien was het een vreugdeloos mensachtig wezen die voor me stond, met een kapsel waar dat van Dick Passchier nog best leuk bij afsteekt.
Nu niet, zei ik.
Morgen loop ik ook nog rond, zei hij. Hij was blij dat hij me een alternatief kon bieden.
Maar morgen zal het met mij niet veel beter gaan. En ik wilde niet dat dit nog een keer aanbelde. Ik tuurde naar de map en zei dat hij alles wat hij me wilde zeggen, maar in de brievenbus moest gooien.
Dat kon niet, legde hij uit. De pagina's zitten vast.Ter illustratie knipte hij de map open en dicht.
Dan kopieer je het, zei ik.
Creatief vond ik dat zelf niet, maar hij was er nog niet opgekomen. Hij zou het doen.
Ik wierp een laatste blik op hem. Mijn blik gleed naar beneden, naar zijn schoenen. Het waren gezonde stappers, hij wist nog niet dat hij die tussen de deur moest steken.
Ik klapte de deur dicht en hoop op meer inspiratie de volgende keer.

Struisvogel zonder berg zand

2011-04-24T12:02:00.001+02:00

Alles wat ik kan doen is zeggen: lees deze blog van dunyahenya.
(Er zijn dus mensen die in de trein tegen een vrouw met hoofddoek zeggen dat ze niet naast hen mag zitten.)
Verder wil ik dit niet snappen, om het hoofd een beetje schoon te houden. Ik moet een struisvogel zijn. Maar dan eentje zonder berg zand.

Baron von Munchhausen

2011-04-19T13:38:00.001+02:00

Ik moet mezelf als Baron von Munchhausen aan mijn eigen veters uit het moeras trekken. Ik wilde een foto van mijn iPhone 4 maken met mijn iPhone 4, omdat hij twee camera's heeft en wat heb je anders aan twee camera's? Dan wil je geen gebruik hoeven maken van een derde camera.
Een spiegel kan helpen, maar ik wilde juist dat mijn iPhone zichzelf fotografeert.
Dat gaat niet geluidloos, het gaat met veel gekreun en gedoe.
Ik denk maar zo: het gaat niet om de foto, het is altijd het gedoe dat blijft hangen.
Gister was er weer een telemarketeer die ik boos een standje gaf.
En er vallen steeds meer steentjes uit mijn kroontje.

Als reizen niet lukt

2011-03-21T18:36:00.003+01:00

Een paar jaar geleden gingen reisgenoot @K en ik gingen naar Cuba en dat vonden we énig. Zo'n spannende verre reis, dat wilde we wel vaker, elk jaar als het kon. Ik had het gevoel dat ik leefde, ook digitaal. Ik wijdde er een speciale blog aan.
Sindsdien is het er niet meer van gekomen. Ik regel het niet, @K ook niet en dus blijven we winter in, winter uit thuis.
Een tijdje geleden legde ik het Pietervrouw uit.
'Wat is er zo moeilijk aan?' vroeg Pietervrouw.
'Het lukt niet.'
Daar snapte Pietervrouw niets van.
'Waar wil je heen dan?' vroeg ze.
Ik had geen idee, ik begon wat landen op te noemen. En daarna legde ik uit waarom het misschien toch geen goed idee was om er naartoe te gaan.
'Moet ik het regelen,' vroeg ze.
'Nou graag,' zei ik en we hingen op.

Dit moet haast wel vervolgd worden...

Opruimen is zo moeilijk...

2011-01-28T08:35:00.004+01:00

Eerder deze week sprak ik met een wetenschapper met de rommeligste werkkamer die ik ooit bezocht. Bij binnenkomst zag ik hem amper zitten. Alleen zijn kruin piepte boven de stapels papier uit.
We hadden het over opruimen en waren het snel eens: opruimen is moeilijk als je fantasie hebt. Alles wat je tegenkomt, kun je voor veel anderen dingen gebruiken. 'Ik kan een papier nooit in slechts één categorie onderbrengen,' zei hij. 'Er zijn altijd zeker drie verschillende categorieën te bedenken waar het past.'
'En een dag later bedenk je weer andere categoriën,' vulde ik hem enthousiast aan.
Toen ik vanochtend een versleten sok tegenkwam, moest ik aan hem denken.

Gemiste kansen

2011-01-16T10:15:00.012+01:00

Ik heb geleerd zo eerlijk mogelijk te zijn, maar inmiddels vraag ik me af of ik dat zo letterlijk moet nemen. Laatst liep ik door de stad, en werd ik aangesproken door twee meisjes van een tenten- en rugzakkenwinkel. Ze vroegen mij of ze een foto van me mochten maken, dan kreeg ik 10 procent korting bij de aanschaf van een tent of een rugzak. Omdat ik geen tent of rugzak wilde aanschaffen, bedankte ik vriendelijk. Ze keken een beetje teleurgesteld, vooral het meisje met de witte jas.
Vier meter later begon ik er anders over te denken. Wat onaardig toch, dacht ik, ze willen gewoon een foto van mij maken en die foto krijg ik nog mee ook, ik hoef er toch geen tent mee te kopen? Dat hoeven ze niet eens te weten, ik kan die foto ook gewoon aan jullie laten zien. Ik moet het leven niet zo zwaar opnemen.
Toen ik klaar was met die gedachten, waren de meisjes in geen velden of wegen meer te bekennen.
De rest van de middag heb ik de hele stad afgezocht naar meisjes met een camera. Ik heb ze niet meer gevonden.

Schadelijke stoffen in de lucht

2011-01-08T15:15:00.001+01:00

De burgemeester van Moerdijk drukte ons op het hart dat bij de brand geen schadelijke stoffen waren vrijgekomen. Dat er nog een beetje chocoladepasta om zijn mond zat, deed daar niets aan af.
Er waren in de lucht geen stoffen gemeten. Nu was dat moeilijk, want men wist niet wat men moest meten, en dan was het zoeken naar een speld in de spreekwoordelijke hooiberg.
Dat het in brand gevlogen bedrijf dagelijks een lijst aan de brandweer zond met daarop de chemische stoffen die er waren opgeslagen, deed daar niets aan af.
Nu zijn er een aantal hulpverleners ziek geworden, de burgemeester van Breda wil een onderzoek en ik zou wel eens willen weten waar je nog echte chocoladepasta koopt.

Goed gesprek

2010-12-23T10:04:00.003+01:00

Hoe heet het, ik glibberde me een weg over de gladde stoep. Een man die net uit de auto stapte, liet me voor en zei ondertussen tegen zijn vrouw: 'Het is me wat!'

'Wat bedoel je,' vroeg ze licht geïrriteerd.

'Nou, Koninkje winter.'

Daar reageerde ze niet meer op.
Terwijl er nog zoveel te zeggen viel.
Dus.

Op zijn narrigst

2010-12-15T16:11:00.008+01:00

Vanochtend de oorlogspraat van de PVV, vanmiddag werd ik gebeld door de administratie van mijn ziektekostenverzekering. Je weet wel, die verzekering die steeds duurder wordt, terwijl ze steeds minder voor je doen. Of ze mijn e-mailadres mochten hebben.
Ik gaf het adres en vroeg: 'Ik weet niet eens of ik wel klant blijf, hoe lang heb ik nog de tijd om op te zeggen?'
Dat wist hij niet.
'U bent toch van de adminstratie, dan weet u toch wel tot wanneer ik kan opzeggen,' bitste ik.
Hij was alleen van de e-mailadressen, legde hij uit.
Dat vond ik nogal een smalle taakopvatting binnen de administratie en omdat hij mij niet wilde helpen, wilde ik hem opeens ook niet meer helpen.
'Dan mag u mijn e-mailadres ook niet gebruiken,' zei ik.
Hij wenste mij een prettige dag toe.
Maar dat had al lang geen zin meer.

Voertuig X gestolen

2010-12-09T12:29:00.001+01:00

Gister sprak ik vriendin 'Karin'. Die ochtend was ze door twee agenten van haar bed gelicht, omdat ze wilden weten of zij over een auto van het merk X beschikte. (Ik geef de identiteit van de auto niet vrij, om de situatie voor 'Karin' niet nog moeilijker maken.) Ze zei dat het klopte, maar dat was het foute antwoord. Want het voertuig was elders aangetroffen. De agenten spraken over 'haar voertuig', maar zelf reden ze ook in een voertuig. Een agent legde uit dat hij enige moeite had gehad om hun voertuig ergens te parkeren. Voor haar voertuig was dat nu geen probleem, want die was opengebroken, elders in elkaar gereden en die stond nu op het bureau.
Wat 'Karin' vooral stak, was dat de dieven de auto niet eens hadden verpatst. Ze hadden er zelfs geen grote reis mee gemaakt, ze hadden hem na slechts enkele kilometers aan gort gereden. Ik probeerde haar nog te troosten met dat ze met een paar deukjes toch wel kon doorrijden, maar volgens de agenten was de auto van voren niet meer 'rolbaar'.
Of haar voertuig tegen een boom of een muur tot stilstand was gekomen, wist 'Karin' niet. Ze waren nog bezig met het sporenonderzoek.
Ik schrok.
'Als ze maar geen sporen van een mens vinden,' riep ik.
Het leek me opeens heel logisch, de dieven wilden er een eind mee rijden, maar ze waren er te dronken voor geweest en toen hadden ze iemand op het troitoir geschept. En omdat ik wel eens detectives kijk, wist ik dat de agenten dan zeker ook zouden willen weten of 'Karin' het niet toevallig zelf had gedaan.
'Heb je een alibi,' vroeg ik.
Ze was met haar vriend thuis geweest.
Dat was magertjes, dat was ze met me eens.
'Toch is het een logisch verhaal,' troostte ik haar. 'Ook al sta je zwak, zij moeten met de bewijzen komen.'
Tegelijkertijd bedacht ik me dat ze vast sporen van 'Karin' in haar auto zouden vinden. Dit maakte haar zaak weer zwakker Maar dit zei ik niet, ik wilde haar niet nog ongeruster maken.
'Je maakt een goede kans,' zei ik daarom. 'Ik raad je aan: eerlijk blijven.'
Ik heb er veel vertrouwen in dat 'Karin' ermee wegkomt.

Wat leuk, een kaartje

2010-11-12T08:27:00.022+01:00

Postbodes willen meer salaris, want voor niets gaat de zon op en wie doet dat werk anders? Inderdaad, de postbode, ik ben blij dat hij er is. Laatst was ik jarig en dan krijg ik mail en telefoontjes, maar ik krijg ook altijd een verjaardagskaartje van mijn assurantietussenpersoon. En soms krijg ik er een van een vriend of familielid. Dit jaar was het weer raak.
Zoiets fleurt de dag toch op, want het was herfstachtig en het het had flink geregend.
Ik ben heel blij met het kaartje, er is iemand geweest die aan me dacht. Maar het kaartje is niet geschreven met een watervaste stift.
Nu vraag ik me af: die postbodes, gaan die nu nog staken?

Kijk dan, duimpijn!

2010-10-20T09:08:00.002+02:00

Als je geen zin meer in de grote problemen hebt, (hoewel de vijand alleen maar verder oprukt), dan weet je dat je verloren hebt. Want dat is de truc als je wilt winnen: je moet dóórvechten. Je moet net zo lang vechten tot je tegenstander er geen zin meer in heeft, omdat hij ook wel eens in het zonnetje wil zitten, waar hij gewoon wil zitten babbelen over van alles en nog wat, met een kopje thee bij de hand en een kaakje erbij.

Een vergelijkbaar verhaal hoorde ik ooit van een onderhandelaar. Ook met onderhandelen moet je doorgaan, tot je tegenstander zo moe is dat hij alleen nog maar naar bed wil, of gewoon even rust aan zijn kop. En dat hij vooral jouw hoofd voorlopig even niet wil zien. Als jij dan nog energiek op je stoel zit, geeft hij je op alle punten gelijk.

Dus gister keek ik geen journaal, ik keek naar mijn duim. Kijk! Afgelopen weekend vond ik zoveel kastanjes, dat ik er een recept mee kon maken, maar kastanjes pellen is moeilijk, met een mes gaat het niet, en zonder mes, dan prikt de schil steeds onder je nagels. Nu lijkt er wel of er een schilletje onder mijn nagel is blijven steken, ik voel hem vooral als ik wil schrijven.

Mijn tandarts zei dat ik kleinzerig was.

Maar die wordt al lang niet meer vergoed.

Wit en afgelikt

2010-10-15T11:31:00.005+02:00

Ik heb ze gezien, die trap vol oud wit mannenvlees, die afgelikte hand die de nieuwe minister-president ons reikt. De hand die hij zelf moet aflikken, want niemand anders doet dat voor hem. Voor zover wij weten in ieder geval.
Van verschillende kanten hoor ik dat we 'ze nu een kans moeten geven', dat we het kabinet 'op hun daden moeten beoordelen'. In de geest van de geblondeerde vrijheidstrijder zeg ik dan maar: IK MOET HELEMAAL NIETS!

Maar eh...

2010-10-07T08:16:00.002+02:00

Nooit eerder had ik over de 24-uursluier gehoord, en nu wordt hij alweer afgeschaft. En opeens vroeg ik me af welke kapitalistische rat heeft die luier eigenlijk bedacht?

De man met de luier aan

2010-10-06T08:00:00.005+02:00

Nu gaat het gebeuren: het uitvoeren der regeerakkoord waarbij rechts-Nederland zijn vingers aflikt. Ik vroeg me aanvankelijk af wat ik me daarbij moest voorstellen, maar inmiddels is het duidelijk. Als het aan de VVD ligt, likt de rechtse patser zijn vingers af van zijn ene hand, terwijl hij zijn andere laat rusten op zijn lederen stuurwiel, waarna hij gas geeft en wegstuift. Op naar het grote geld.
Oorspronkelijk was het idee dat de rest van Nederland de patser ruim baan geeft, ook financieel en dat we verder de schulden van Nederland afbetalen.
De geblondeerde vrijheidsstrijder heeft dit bijgesteld. De patser krijgt ruim baan, maar daarbij wordt de brave burgerman iets minder op kosten gejaagd. En dan gaat het om de kleine man die geen boeken leest, die tv kijkt, zolang het niet te ingewikkeld wordt, die reclameblokken geen probleem vindt, want wanneer moet je anders je bakje met chips bijvullen? Het gaat om de kleine man die geen muziek maakt, nooit naar een concert gaat, geen musea bezoekt, die graag thuis en in zijn kroeg zijn sigaretje rookt, de man die een kerel in een jurk maar raar vindt, want je kunt toch iets normaals aantrekken, iets in de kleuren bruin, beige of mosgroen?
Het gaat kortom om de man met de luier aan.

Drama van mijn ingezonden brief II

2010-10-05T08:12:00.005+02:00

Maar het ging mis, kijk dan!
Ik leg het uit, voor degenen die het niet zien, maar het is een technisch verhaal. Reken je even mee?
Als ik incidenteel een film bij de commerciële kijk die telkens wordt onderbroken door luidruchtige reclameblokken, valt op hoe lang het allemaal duurt. Een beetje film sleept zich de hele avond voort en lijkt dubbel zo lang. Dat zal overdreven zijn. Om een schatting te geven, pakte ik de gids erbij en nam een dag. Tussen 19:00 en 00:00 werden er bij de publieken acht programma's uitgezonden. En bij commerciële zenders waren het er vier tot vijf. Zo kwam ik tot een schatting.
Ik schreef: 'een programma duurt 75% korter bij de publieke dan bij de commerciële zender' en stuurde de brief weg.

Op weg naar de keuken, realiseerde ik me dat dat niet kon kloppen. Dan zou een publiek programma van 1 uur bij de commerciële 4 uur duren.
Daarom schreef ik snel een tweede versie: een programma duurt 75% langer bij de commerciële dan bij de publieke zender.
In dat geval zou een programma van een uur bij de publieke zender, zeker een uur en drie kwartier bij de commerciëlen en dat klopt ongeveer.
Ik vroeg om mijn tweede brief te gebruiken.
Twee dagen laten zag ik dat de redactie mijn eerste brief had gebruikt, maar alleen 'korter' voor 'langer' had vervangen.
Nu beweerde ik dat een programma bij de publieke veel langer duurt dan een programma bij de commerciëlen en was er aan mijn hele verhaal geen touw meer vast te knopen.
Gelukkig had ik niet ondertekend met flopke, dus alleen de mensen die me kennen van mijn serieuze baan of van vroeger, denken nu dat ik een warhoofd ben en dat het vast niet goed met me gaat.

Drama van mijn ingezonden brief I

2010-10-04T08:45:00.003+02:00

Vorige week schreef ik een brief voor de krant.
Dit is hem.
En hieronder de tekst. Althans: het is de versie die ik stuurde. Zo had hij erin moeten komen...

Typisch publieke omroep

Welke programma’s hebben typisch de signatuur van de publieke omroep en welke programma’s horen bij de commerciëlen thuis? Hierover woedt een heftige discussie in de media, maar volgens mij is het simpel.

Een programma op een publieke zender onderscheidt zich doordat het niet wordt onderbroken door reclames, er verschijnen tijdens het programma geen oplichtende tekstbalken of opvallende logo’s bovenaan het scherm om reclame te maken voor andere programma’s. In films worden geen scènes gemonteerd waarin plots een bn’er verschijnt die aandacht vraagt voor een spelshow. En als de ondertiteling uitvalt, duurt het over het algemeen geen half uur voor men het in de gaten krijgt.

Hierdoor kan men zich er beter op concentreren en het maakt dat een beetje populair programma per saldo – en nu maak ik een grove schatting – gemiddeld 75 procent langer duurt bij een commerciële zender, dan hetzelfde programma dat wordt uitgezonden bij de publieke omroep.

DOOD EN VERDERF

2010-09-30T08:13:00.007+02:00

Roken is een rechtse hobby, zowel het afschaffen, als het herinvoeren ervan.
Mijn hobby is het lezen van sigarettenpakjes. Als ik zo'n pakje zie, waarop met koeienletters staat: ROKEN IS DODELIJK, dan lees ik altijd even de achterkant. Mijn favoriet is die met STERF JE EEN LANGZAME PIJNLIJKE DOOD. Dat heeft iemand zo bedacht, het plezier spat ervan af. Pakjes met KAN UW SPERMATOZOÏDEN VERNIETIGEN, mag ik ook graag aantreffen, vooral op een vrouw.
In steeds meer landen drukt men foto's op de pakjes af.
Rechts gaat de komende weken regeren en omdat ze zich zo lekker met roken bezighouden, heb ik een vraag: krijgen wij die plaatjes ook?

(Met dank aan RowdyBass666 voor de foto die hij maakte vlak nadat hij me vertelde hoe hij digitaal een korte, snelle dood stierf, en zo al zijn vrienden verloor.)

Tuig!

2010-09-24T10:57:00.010+02:00

Ik wil het er niet over hebben, over die blonde gek die nu weer boos is op een Indonesische ambassadeur omdat hij stond te fulmineren en te schelden en nog best een punt maakte met zijn angstpsychose of wat hij ook zei. Onze koning van het Vrije Woord kon er in ieder geval weer eens niet tegen, maar ik wil het er niet over hebben, want anders raak ik nog eens verzuurd van pure narrigheid.
Ik wil niet verzuurd raken.
Ik wil weer blijmoedig en naïef in het leven staan. Ik wil een niets-aan-de-hand-blog, zo'n blog over appelmoes en kijk eens wat leuk, ik heb hem zelf gemaakt.
Maar ik maak geen appelmoes.
Waarom zou ik?
Ik kan ook een potje kopen, daar word je niet moe van en het kost niets.
Je vraagt je af hoe ze zo goedkoop kunnen zijn, een kilo appels is veel duurder. Wie strijkt al dat appelgeld op? Worden we weer eens belazerd?
Of zijn appels helemaal niet te duur, maar wordt appelmoes niet van appels gemaakt. Maken ze het van afval, van spul dat ze nog niet aan de varkens voeren? Waarom doen ze dat? Ik zeg: zet ze vast. Of nee, over de grens ermee!
Tuig!

Amateurkwetser

2010-09-17T09:59:00.002+02:00

Laatst zag ik voor het eerst het nieuwsbulletin van de mannen met de roze microfoon. Het ging over porno, autoraces en twitteren. Bij het laatste onderwerp lieten ze een advocaat aan het woord over de getwitterde doodsbedreigingen aan het adres van de geblondeerde politicus. De advocaat zei dat de blonde voorvechter van het vrije woord hier aangifte van moest doen, omdat de doodsberichten wel niet direct waren, twitteraars vroegen zich af of een ander hem niet kon doodschieten, maar toch... de rest ben ik vergeten, maar ik geloof dat ze ermee in de buurt kwamen van een grens die daar ligt sinds het vrije woord op de agenda is gezet.
Persoonlijk ben ik geen voorstander van het ongebreidelde vrije woord, want alles zeggen wat er in de onderbuik borrelt, maakt het een stuk ongezelliger aan de kroegtafel. Evengoed is het benauwend dat je zo gemakkelijk een proces kunt krijgen. En daarbij moet je vooral opletten wat je over de geblondeerde vrijheidsstrijder zegt. Want hij houdt het in de gaten. Of hij laat het doen, door de jongens met de roze microfoon bijvoorbeeld.
Gelijk vraag ik me af of ik zojuist over de schreef ben gegaan. Want eerlijk is eerlijk, ik gebruik blond, politicus en dood in één zin. Een beetje advocaat kan hier een zaak van maken.

Beledigen, daarmee moeten we thuis niet gaan zitten hobbyen, dat moeten we aan de professionals overlaten.

(En hoe je 'beledigen' illustreert? Volgens Google als volgt.)

Bevroren ijs

2010-09-13T10:56:00.003+02:00

Als je je zorgen maakt over ontwikkelingen waar je toch niets aan kunt doen, dan kun je ze maar beter compleet negeren. Heb ik jullie al verteld dat ik een nieuwe koelkast heb? Hij staat helemaal Rechts in de keuken, meer naar Rechts is niet mogelijk. Niet in de keuken zoals die er nu uitziet in ieder geval.
Je denkt bij een nieuwe koelkast al snel: wat is daar nou leuk aan? Zelf had ik geen idee. Tot ik hem hoorde kreunen. Ik dacht gelijk (want zo ben ik): o ja, daar gaan we, hij loopt vast. Maar voor ik de informateur belde, las ik eerst nog even de gebruiksaanwijzing . Of eigenlijk hoefde ik die niet te lezen, want er zit ook een gebruiksaanwijzing voor analfabeten bij. (Nog zo'n reden om een nieuwe koelkast aan te schaffen.) Het apparaat maakt kreungeluidjes en poezengeluidjes, een soort prrrrt. Dat hoort erbij, niets om me zorgen over te maken.
Sindsdien vind ik het zo gezellig in de keuken.
En ondertussen staat het apparaat niet te niksen. Want kijk: dit is zijn ijs. En dat ijs dat is bevroren.

De struisvogel en de paraplu

2010-09-12T09:57:00.001+02:00

Je kunt natuurlijk boos worden over dingen waar je niets aan kunt doen en dat zal best ergens goed voor zijn, want als je je niet boos maakt, dan laat je het gebeuren. Er is opstand nodig.
Maar daar heb je even geen zin in, je hebt trouwens ook het tij niet mee, het is een tsunami van groeiende tegenstand en dat gaat voorlopig niet veranderen. Bovendien wil je niet boos door het leven gaan. Je wilt geen oude verbitterde zeur worden en op een dag wakker worden om te merken dat je je haar hebt bijgeblondeerd, zodat je er die dag goed uitziet als je een van je grimmige speeches houdt. Je weet dat er niet veel goeds van komt, dus je laat het er even bij. Je kijkt geen journaal, je doet even niet mee op Twitter, je concentreert je op de mooie dingen van het leven. Je leest alleen nog maar boeken die je al kent en die je eerder prachtig vond, je kijkt je mooiste dvd's, je ontkurkt je beste fles wijn. Je doet gewoon even of het niet regent.
Als je straks naar buiten moet, neem je heus je paraplu wel weer mee, maar nu doe je nog even of de zon schijnt.

Je zal maar Geertje heten

2010-09-09T09:04:00.002+02:00

Wie nu zijn baby Geert of Geertje noemt, maakt een statement. Een statement over een pasgeboren ruggetje.
Maar als je eenmaal Geertje heet, wat doe je dan? Dat zijn zo van die kwesties waar ik wakker van kan liggen. Of eigenlijk is het meer: als ik toch wakker lig, ga ik het eens op mijn gemak grondig liggen doordenken. Zonder al te veel resultaat overigens.
Nu het licht is geworden, wordt het hoofd iets helderder. (Hoewel we dat licht met een spreekwoordelijke korrel zout moeten nemen, want het zonlicht dat zich door het grijze wolkendek weet heen te worstelen, is betrekkelijk.) Mijn wazige conclusie moet vooralsnog luiden: ik weet niet of mensen je erop aankijken, maar ik zou een pseudoniem gaan gebruiken.

Het nieuwe kabinet

2010-09-06T18:50:00.004+02:00

Op 1 juli kan ik het nieuwe kabinet aan Nederland voorstellen, zei Rutte ferm.

Dat was nog eens krachtige taal, daar stond een doortastend man, dachten we ergens in mei of juni.

Het bleek lastiger dan hij dacht. Eerst paars plus waar partijen dingen wilden waar de gemiddelde VVD'er nu eenmaal niet aan moet denken. Daarna de PVV en een rommelend CDA die het niet eens konden worden.

Daarom is hij blij dat hij het nu zelf kan doen. Hij gaat een akkoord schrijven. Dat kan best, hij wordt het wel eens.

Iedereen die zich daar straks in kan vinden, mag meeregeren.

Hoe Rutte er ook alweer uitziet? Ja, dat vergeet ik ook de hele tijd, ik zoek er even een foto bij.

Emile, kom nou!

2010-08-26T08:29:00.006+02:00

Vandaag stond er in de krant een bericht waarbij de tranen me in de ogen sprongen. Roemer van de SP heeft tijdens zijn vakantie een alternatief regeerakkoord geschreven. Ik zie het voor me: Roemer op de camping. Terwijl zijn familie zich vermaakt, zit hij onder de luifel te werken. Als zijn familie terugkomt, moet hij naar binnen, want 'wij zijn er ook nog, Emile, het is wel vakantie.' Is het te heet in de tent, dan gaat hij verderop onder een boom zitten en schrijft verder aan een financiële paragraaf. Voetballende kinderen, babbelende campinggasten, het leidt hem een beetje af, maar hij weet dat je daarover niet mag klagen op een camping.
Zo brengt hij zijn weken door.
Ik vraag me af wat de zin ervan is. Moet een regeerakkoord niet in samenspraak met anderen tot stand komt? In je eentje ga je toch malen? Je moet de hele maatschappij overzien, voor alle problemen oplossingen bedenken, op een rechtvaardige manier miljarden besparen, dat is te veel voor één mens. En als je daar de hele dag mee bezig bent geweest, dan lig je 's nachts toch te woelen op je luchtbed?
Verder ben ik bang dat niemand het gaat lezen, omdat er nagenoeg niemand echt met de SP wil regeren.
Ik ben bang dat ook Emile inziet dat zijn vrouw gelijk had toen ze riep: 'Emile, laat dat toch, kom erbij zitten, er is nog één lauw biertje in de koeltas.'

Gesprek over de nieuwe productvoorwaarden

2010-08-20T15:57:00.003+02:00

Vandaag kreeg ik een folder in de brievenbus met de nieuwe productvoorwaarden van de NS. Of ik die goed wil doornemen, want ze zijn geldig vanaf 1 september.
Met afstand de belangrijkste productvoorwaarde voor mij is dat de trein rijdt en dat ging niet altijd goed de afgelopen jaren, vooral in de herfst, in de winter en in het weekend. Vaak bracht ik daar knarsentandend begrip voor op.
Maar vandaag, met de nieuwe voorwaarden in mijn handen, kreeg ik ineens de behoefte aan een goed gesprek erover. Niet voor niets stond er een telefoonnummer in de begeleidende brief. Het geval wil namelijk dat ik deze maand geen nieuwe voorwaarden hoef te kennen, want deze maand kan ik niet reizen, mijn station wordt verbouwd.
Ik voelde een lichte kwaadaardigheid opkomen, pakte de telefoon en toetste het nummer in.
Een vrouw nam op.
Ik legde haar uit dat ik de nieuwe brochure in goede orde had ontvangen en dat ik blij was met de appeltaart die we wegens geluidsoverlast hadden gekregen, maar dat ik nu toch wel een vraag had over de peperdure jaarkaart die ik al jaren heb en wat ik daarvan verwacht, qua productvoorwaarden.
Arme vrouw.

De multifunctionaliteit van het fenomeen deurstopper

2010-08-18T12:36:00.004+02:00

Handig als de dingen meer dan één functie hebben. Als de zon niet wil doorbreken, het blijft regenen, de krant maakt je treurig en bezorgd, je voelt je moe, hebt geen zin om iets te ondernemen, wat je vervolgens ontevreden maakt, dan kijk je naar je deurstopper. Dat wil nog wel eens helpen, want dan weet je: die deur klapt niet meer zo gemakkelijk dicht. En by the way anderen hebben ook niet makkelijk, wees maar blij dat je niet in hun schoenen ligt.

Wit buikje

2010-08-04T08:41:00.002+02:00

Tegenover wespen ben ik meedogenloos; als ze mijn luchtruim binnenvliegen, ondanks mijn nepwespennest (je moet het zelf niet zeggen als je vindt dat je een mooi woord hebt gevonden...), maak ik ze af. Daar heb ik een elektrische vliegenmepper voor.
Muggen mag ik ook graag doodslaan, maar vliegen... Ze kunnen soms best vervelend zijn, maar het probleem is: ze zijn niet gemeen.
Daarom doe ik alleen halfslachtige pogingen ze te meppen, maar de beestjes zijn snel en ik vertraag, dus ze ontsnappen.
Tot gister.
Er zat er eentje op het aanrecht. Ik gaf hem een veeg, maar mijn hand vertraagde (zoiets voel je) en toch lag hij toen op zijn ruggetje.
Hij had een wit vlekje op zijn buik.
Al snel (voor een dronken man die van zijn barkruk gevallen is en zich ophijst aan de bar) stond hij weer op zijn pootjes en hipte weg over het fornuis.
Lekkere grote foto van een vlieg trouwens.

Je suis en retour

2010-07-29T17:16:00.001+02:00

Ja! Daar ben ik weer. En als ik dacht dat er niets is veranderd, dan heb ik het:

behoorlijk mis;
ik kan nu bijvoorbeeld eenvoudig opsommingen maken;
of heb ik voor mijn vakantie niet goed opgelet? Heb ik over de dingen heengekeken en is er - nu ik even afstand heb genomen - voor mij te zien, wat ik al die tijd al had kunnen zien, als ik maar goed had gekeken?

Verder kunnen we dit bericht eenvoudig twitteren, ik ga het gelijk proberen.

En ik ga nu diep nadenken over wat ik kwijt wil over de afgelopen weken. Wil ik bijvoorbeeld vertellen wat ik gister gegeten heb?

Dit vraag ik me af, want eerlijk gezegd wil ik het zelf graag zo snel mogelijk vergeten.

Flopke?

2010-06-26T12:42:00.001+02:00

Flooooopkeee...

Hou op Flopke!

2010-06-23T17:22:00.004+02:00

@Flopke, hou eens op zeg, riep Femke op Twitter. (Ik mag helemaal geen Femke zeggen, voor mij is het mevrouw Halsema.)
Ik was verbaasd. Want zoveel had ik niet gedaan. Ik stelde alleen een vraag.
Toch schrok ik ervan. Ik kan nog zo denken dat ik gelijk heb - ik zou het kunnen uitleggen, als ik ervoor ga zitten tenminste.
Maar ik wil er niet voor gaan zitten.
Ik houd er niet van om boos te zijn.
Achteraf vind ik dat ik geen ruzie moet zoeken. Achteraf laat ik me nog liever het kaas van het brood eten, want een boterham zonder kan ook best smakelijk zijn. Bovendien: hoe lekker is een boterham met kaas als iemand boos op je is? Wat zeg ik? Ik houd niet eens van kaas.
Daarom heb ik besloten af te zien van een politieke carrière.

Goedemorgen!

2010-06-19T11:39:00.003+02:00

Als je jarig bent, schudden mensen je de hand of ze zoenen je en zeggen: 'Gefeliciteerd, hoe oud word je, goh, dat zou je niet zeggen, ga je nog iets leuks doen en heb je een cadeautje gehad?'
Dit gesprekje voer je die dag vaak. En je moet niet vergeten andere dagen hetzelfde gesprekje te voeren met mensen die jarig zijn.
Dat doe je niet omdat je verwacht dat het gesprekje je zal verrassen. Je doet het omdat je het goed meent met de ander. En eerlijk gezegd toch ook altijd een beetje om niet onbeleefd te zijn.
Als je terugkomt van vakantie, vragen mensen hoe het was en waar je bent geweest. Je vertelt er iets over en je vraagt of de ander al op vakantie geweest is en of het beviel.
Dat gesprekje voer je talloze malen op een dag en je probeert er steeds net een andere draai aan te geven, of soms, uit luiheid, vertel je precies wat je een ander al eerder vertelde.
Na de jaarwisseling, wensen we mensen nog wekenlang een goed Nieuwjaar. Dat is zo de gewoonte.
Met Twitter proberen we de wereld net wat prettiger na te bootsen. We proberen niet te veel mensen tegen te komen die we eigenlijk niet willen tegenkomen. Op straat kunnen we er niet omheen, op Twitter wel.
Ook de vaste gewoontes proberen we een beetje naar onze hand te zetten.
Daarom wil ik iedereen vanaf deze plaats een hartelijk goedemorgen wensen, nu en alle ochtenden van ons Twitterleven.
En mag ik dan gelijk Heer Q even de groeten doen?

Het gelijk van de kwaadste

2010-06-15T09:19:00.007+02:00

Hij had niet gestemd, het had toch allemaal geen zin, zei de zwartwerkende klusjesman boos. Maar we hadden alle 16 miljoen op Wilders moeten stemmen, vond hij. Dat zou ze leren!
Waar hij dan zo kwaad over was, vroeg ik.
‘Nou, dat ik moet werken en dat mijn belastinggeld naar die zwarten toegaat, die hier naartoe zijn gekomen om hun hand op te houden. Dat is toch niet normaal, of wel?’ raasde hij.
Ik leunde moedeloos tegen de muur.
‘En die Polen die hier komen, zodat ik afgelopen winter mijn werk kwijtraakte, en ik in de steun moest. Vind jij dat soms normaal? Ze maken de economie kapot.’
Ik zweeg.
Ik zei niet: ‘Nou witkop, dan trek je zelf soms ook steun van mijn belastingcenten en, zoals je zelf weet, is dat niet altijd voor de lol. Dat zal ook voor veel ‘zwarten’ gelden, zoals jij ze meent te moeten noemen. En dat de Polen komen, ik kan me voorstellen dat je daarmee zit, maar we kunnen nu eenmaal geen hek om Nederland zetten. Maar jij redt je wel, hè zwartwerker.’
Ik zei het niet, het kwam er niet uit.
Bovendien: hij was al zo kwaad

Twitter-wereld: spreekuur

2010-06-11T08:53:00.003+02:00

Ik maak me zorgen. Twitter is best leuk: in zinnetjes van maximaal 140 tekens iets tegen elkaar roepen. Maar meer is het niet.
En soms vraag ik me af of iedereen dat zo ziet.
Laatst hield @FemkeHalsema een twitterspreekuur. Waarom niet, dacht ik en ik stelde een vraag.
Ik vraag me namelijk af waarom het zo belangrijk is om te gaan stemmen, als het alternatief is dat je op een partij als de PVV stemt. Als je zo ontevreden bent, kun je toch maar beter thuisblijven? Dan komt dat signaal van onvrede toch ook over?
Ik snap het echt niet.
Voor haar antwoord had Femke Halsema geen 140 tekens nodig. Ze schreef: Democratie bestaat bij de gratie van zijn kiezers: thuisblijven is echt onverstandig.
Maar dat vroeg ik niet, ik ging ervan uit dat ze er zo over dacht, ik vroeg haar wáárom.
De democratie bestaat bij de gratie van kiezers, dus als de kiezer thuisblijft, weet je als politicus dat er iets mis is en kun je proberen het vertrouwen te herstellen. Tegelijkertijd kun je het land te regeren, zonder dat een onvredepartij als de PVV prominent in de kamer zit of - moge God, Allah of wie dan ook het verhoeden - in de regering komt, een partij die voor de eigen vrijheid van meningsuiting is, maar verder boeken wil verbieden, mensen de mond wil snoeren en die eenzijdig Islamitsche Nederlanders de schuld van de problemen geeft. Een partij die in Europa niet serieus genomen wordt en die door de Islamitische wereld zonder meer als vijand gezien wordt (en visa versa).
Daar komt gedonder van.
Dat vroeg ik me af en ik vraag het me nog steeds af.
Daar is een vraag bijgekomen. Zou Femke Halsema het idee hebben dat ze me via Twitter een goed antwoord heeft gegeven? En dat het Twitterspreekuur aan een behoefte voldoet die dieper gaat dan 'ooooh, ik heb een tweet van Femke gekregen', een soort intellectuele variant van dat ze naar je zwaait?

* zap *

2010-06-08T22:12:00.002+02:00

Op televisie politiek, politiek en politiek. Op twitter politiek. En o ja, af en toe een nieuwe volger op die me wil coachen of die me tuinmeubelen wil verkopen.
Het is tijd om energie te besparen.
* klik *

Privé

2010-05-27T15:28:00.003+02:00

Of ik bij de tandarts ben geweest of niet, dat zeg ik niet, want of en hoeveel tanden ik heb, dat vind ik privé. Maar als ik naar de tandarts was geweest, dan was het vandaag zo'n dag dat de tandarts mij vroeg hoe het ging en ik antwoordde: 'best', maar dat ik vandaag geen zin had in gaatjes en of hij daar een beetje rekening mee wilde houden.
Dan zou hij lachen en zeggen dat het wel zou meevallen omdat het meestal wel meeviel en dat ik eens een dag met hem zou moeten meelopen, zodat ik kon zien wat voor ellende hij tegenkwam. En daarna zou hij een behandeling bedenken voor de volgende keer, hij zou me uitgebreid uitleggen dat het best zou meevallen, omdat het normaal gesproken ook meeviel en dat ik er niet tegenop hoefde te zien en dat ik me er bovendien een half jaar op kon voorbereiden.
We zouden lachend uit elkaar gaan en zeggen dat het weer veel te kort was geweest.
Als het mijn tandarts niet was, gesteld dat ik er dus een had, dan zou ik het niet eens erg vinden om er naartoe te gaan.
Zoiets.

De bruinsten

2010-05-12T09:00:00.012+02:00

Rita Verdonk (Rabiaat Rechts) wordt weer eens ruimhartig geciteerd in de pers. Zo las ik op NU.nl dat ze de bijstand wil afschaffen, want bijstandtrekkers zijn 'te lui om te werken'.
NU.nl schrijft: 'De werkweigeraars zijn volgens Verdonk "altijd de bruinste die er bij lopen. Zitten lekker in de zon van het geld dat ze zo krijgen."'
Mag ik (Rabiaat Links) dat even nuanceren? Ze suggereert natuurlijk dat het om de allochtonen gaat, (en ze stelt bovendien dat een Afrikaan meer bijstand krijgt dan een Marokkaan). Maar door de zon erbij te halen, ontkracht ze dat weer: nee hoor, het gaat om alle mensen die zongebruind zijn.
Flauw,
en verder klopt het niet.
Er is hier helemaal geen zon, kijk maar naar buiten.
De bruinsten, dat zijn toch vooral die onbebrouwbare vastgoedhandelaren waar zij zo close mee is. En die zijn zo bruin omdat ze de hele dag onder hun zonnehemel liggen. Tenminste, als ze even niet druk zijn met het ontduiken van de belasting of het besodemieteren van goedwillende burgers die nu eenmaal een dak boven hun hoofd of bedrijf nodig hebben.

Vriend op, vriend af

2010-05-10T11:37:00.005+02:00

Typisch Twitter: iemand gaat mij volgen, ik volg terug, omdat het anders zo onaardig is, en daarop ontvriend de ander mij weer. Het hoort erbij, het is de meerwaarde van het Twitter, het gaat snel vriend op, vriend af, dus ik maak van de goede vriend ook weer een onbekende.
Maar zo gaat het niet alleen op Twitter, zo is het leven.
Laatst was ik op zoek naar een nieuw huis, ik ging er een bezichtigen en zei daarmee eigenlijk tegen de eigenaar: wat heb jij een mooi huis!
Na de bezichtiging kocht ik het niet. Dus zei ik feitelijk: ik heb nog eens goed gekeken, maar jouw huis is helemaal niet leuk, hoe hou je het er vol? Geen wonder dat je ervan af wilt, maar ik ga er niet aan beginnen, het is te duur, het ligt verkeerd, ik zou het helemaal moeten verbouwen, want zoals jij woont, ik zou het niet kunnen.
In het leven moet je hard zijn.
En op Twitter kun je dat oefenen.

Zonder titel

2010-05-06T13:07:00.004+02:00

Gister stond ik in het Kröller-Müller Museum te kijken naar een schilderij. Het was zoiets als de schilderijen hierboven, alleen was het er ééntje en het was niet bruin of beige, maar olijfgroen.
Glimmend olijfgroen om precies te zijn.
Een groene had ik nog nooit gezien. Wel zag ik ooit een matwitte en een helblauwe met een ruw oppervlak.

Zoals te doen gebruikelijk weet ik op het moment zelf niet hoe belangrijk het is. Daarom heb ik er geen foto van gemaakt. Jammer, want die had ik hierbij willen plaatsen.
(Foto's maken mocht. Er waren bezoekers die de gehele collectie op de foto zetten, terwijl er ook behoorlijk goeie kaarten van te koop waren. Maar goed, het zal wel aan mij liggen, foto's maken is vast heel leuk.)
Wat me het meeste trof?
Dat het geen titel had.
Op een of andere manier kan ik me daar niet goed bij neerleggen.

Boomerang

2010-04-27T11:05:00.003+02:00

Gister had ik een afspraak in een andere stad. Ik had me gewassen, me aangekleed, mijn haren gedaan, parfum op, spullen mee en hup, naar de trein.
Op het perron koop ik een cappuccino en een croissant.
Bij de eerste slok mors ik flink wat koffie over mijn jas, ik kruimel de croissant erachteraan.
De kruimels veeg ik weg, maar de koffie- en ranzige-melklucht verdwijnen niet meer. Als ik de trein uitstap, stopt er net op het perron tegenover het mijne de trein die me weer naar huis kan brengen.
Maar, hoewel de wereld wat groot voor me is, ben ik een rationeel mens.
En de foto is van een boomerang.

Compensatie

2010-04-22T08:06:00.003+02:00

De luchtvaarmaatschappijen maken veel verlies en nu willen ze compensatie van de overheid.
(De ondernemers.)
Ik vind het best. Maar misschien kunnen de luchtvaartmaatschappijen een beetje bijspringen als het slecht gaat met de overheid.
En kunnen de treinmaatschappijen iets meebetalen aan die compensatie? Want die maken nu gouden tijden door, begreep ik uit de krant.

Ik merk de gevolgen van de aswolk trouwens ook, want altijd als ik bij de AH to go ben, neem ik altijd een bakje tropische fruitsalade. In de krant las ik al dat de AH prima per trein en boot bevoorraad kon worden. Alleen de tropische fruitsalade was op, want die fruitsalade (ik zie hier dat het moet zijn fruit salade) moest per vliegtuig uit Ghana komen.
Ik neem aan dat dit ten koste ging van de winst, dus ik heb bij de kassa toch maar wat afgerekend.

Niet Twitteren VI: Stem op Verheugd

2010-04-09T13:39:00.002+02:00

Las iets over het partijprogramma van Trots en omdat de ergernis niet van me af kon twitteren, werd ik geïnspireerd tot het oprichten van een eigen politieke partij. De naam: Verheugd.
Kijk, zo krijg je nog eens iets voor elkaar.
Partij Verheugd pleit voor belastingverlaging voor bloggers, zeker als ze niet onverdienstelijke pogingen doen om zo'n beetje anoniem te blijven.
Verder zijn we voor een sterkere kunst- en cultuursector.
We vinden voorts (goed woord in een politiek programma) dat politie zich weer voornamelijk moet bezighouden met het vangen van boeven en niet met het lastigvallen van onschuldige belastingbetalers, tenzij het echte wegpiraten zijn.
Wij zijn voor rechtvaardigheid, tolerantie waar het kan, handhaving waar het moet, een optimaal financieel beheer en precies genoeg wetten om het leven voor iedereen comfortabel te maken.
(En o ja, ik wil graag minister-president worden en ik zoek nog ministers.)

Niet twitteren V

2010-04-08T18:13:00.003+02:00

Boze tongen beweren dat ik vandaag getwittert heb. Maar dat is niet zo.
Ik weet ook niet hoe die tweet daar komt.
(Ontkennen is de beste verdediging. Dat doen ze allemaal.
Hoewel er het zwijgen toe doen ook een krachtig middel is, laat de katholiek ons zien.
Maar dat ben ik nog aan het leren.)

Niet twitteren IV: de gevolgen

2010-04-04T10:52:00.002+02:00

Bijna op de helft geloof ik. Nou ja, een heel eind op weg dan. Tien dagen zijn zo voorbij en ik vraag me ondertussen af: word ik creatiever zonder twitter?
Moet die meligheid er toch uit?
Of heb ik eindelijk tijd voor zinnige dingen en krijg ik nu wél iets voor elkaar?
Zo wilde ik vanochtend mijn administratie eens in orde maken.

Niet twitteren III: timelinevervuiler

2010-04-02T12:17:00.004+02:00

Ik zit in de trein naar Tiel en het is reuze gezellig, want de zon schijnt en de trein dieselt als een oude tractor. Dat zou ik willen twitteren, maar dat mag dus niet.
Heel even mis ik het, daarna weet ik dat het goed is. Ik kan dit beter voor mezelf houden. Bovendien is het voor niemand van enig belang.
Langzaam dringt het tot me door: ik ben een timelinevervuiler.
(Zet dat woord dan ook maar in de Van Dale.)

Niet twitteren II

2010-04-01T16:07:00.007+02:00

Vanochtend sneeuwde het. Dus dat wilde ik via Twitter op het Wereldwijde Web gooien. Maar dat mag dus niet.
Het drukt me nogmaals met mijn neus op de feiten: dat ik niet mag twitteren, kun je amper een verlies voor ons aller intellectuele ontwikkeling noemen.
Nou goed, een goede grap af en toe, zal mensen aan het lachen maken. Maar een goeie grap komt vandaag niet in me op. Misschien omdat ik niet in one liners denk. En dat geeft wel rust en ruimte in mijn hoofd.
Ondertussen vraag ik me af waarom ik hier eigenlijk aan begonnen ben. Rust is lekker, maar tien dagen? Dat is best veel en straks wordt het vast vervelend. Nu ik blog, lijkt het toch of ik vooral tegen mezelf zit te praten.
Kan ik het maken om eerder weer te beginnen met twitteren?
Dat doe ik niet, nee, ik doe het niet. Nee, nee, echt, ik doe het niet.
Maar het kan natuurlijk best.
Misschien vind ik het allemaal niet erg meer als ik denk dat ik morgen gewoon weer begin.
Wie kan het wat schelen?
Het is nauwelijks van enig belang.
Maar ik doe het niet.

Niet twitteren I

2010-03-31T20:40:00.004+02:00

Vanaf vandaag tien dagen niet twitteren. Eigenlijk vanavond 12 uur, maar ik kan niet wachten, dus stop ik er gelijk al mee.
Lekker, denk ik, rust aan mijn kop.
Maar het is nu een paar uur later en het voelt raar. Buiten is de herfst uitgebroken en dat wil ik twitteren.
Herfst! wil ik roepen.
Geen briljante tweet. Geen groot verlies voor de twitterwereld. Maar voor mij voelt het kaal.
Eigen schuld.
Misschien gaat het morgen beter, dan is Twitter vast heel ver weg.
ooooooo

Afspraak

2010-03-20T11:55:00.012+01:00

Als je een afspraak met iemand hebt, en uit pure slomigheid komt hij je te laat halen, dan kan hij maar beter doen of hij dit niet in de gaten heeft.
Als hij zegt: 'Excuses voor de vertraging,' dan weet je dat hij zich realiseert dat hij te traag is, maar dat is geen ramp.
Maar zegt hij vervolgens: 'Ik was nog even mijn mail aan het beantwoorden...'
en daarna: 'dat wilde ik even afmaken...'
en dan: 'voor je het weet sla je er eentje over,' dan weet je genoeg...
hij zat achter zijn computer, realiseerde zich dat hij een afspraak had, maar hij kon of wilde niet schakelen.
En dan moet je vooral proberen je mond te houden en niet zeggen: 'Wist je dat je aan een mailtje kunt zien dat hij nog niet gelezen is? Handig, want dan kun je dat ook later doen. Dan kun je in de toekomst wel op tijd komen op afspraken, mochten ze nog eens belangrijk voor je zijn.'

Over afspraken gesproken, ik heb jullie nog niet verteld over mijzelf, mijn droger en het mannetje...

Gek

2010-03-16T10:18:00.007+01:00

De Partij voor de Vrijheid wordt een groot succes. Er zijn heel veel mensen die vinden dat Geert Wilders moet kunnen zeggen wat hij wil.
Leefbaar Rotterdam is al jaren een succes, veel Rotterdammers vinden dat Rotterdam leefbaarder moet worden voor Marco Pastors.
Maar de Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit (PNVD) houdt ermee op. En dat terwijl die partij zich persoonlijk wil hardmaken voor de Naastenliefde.

Volkstuinbestuur

2010-03-13T09:40:00.009+01:00

Waarom ga je in het bestuur van een Volkstuinencomplex zitten? Als ergens onderzoek naar moet gebeuren, dan naar dit fenomeen. Ik hoor van verschillende kanten verhalen over deze besturen en er komt een consequent beeld naar voren, waarvan ik me afvraag of dat over de hele linie opgaat.
Ik denk het wel.

Het zou goed zijn de volgende vragen in het onderzoek mee te nemen.
Hoe lang duren de bestuursvergaderingen doorgaans?
Als de leden niet in de WAO of de VUT zaten, zou die vergadertijd dan met een paar uur kunnen worden verkort?
Wat voor carrière hebben de leden achter de rug en waarom ging dit mis?
Is er binnen het bestuur ook ruzie en narigheid?
Wat is de reden om uit het bestuur te stappen en waaraan is men dan doorgaans overleden?

Over de bijpassende foto: ik zocht op volkstuinbestuur, en kreeg deze foto. Van een bestuur, twee politieagenten en een laken.
I rest my case

Het is verschrikkelijk

2010-03-09T08:32:00.003+01:00

Twee oudere dames met wit haar komen de treincoupé binnen. Ze lijken erg op elkaar. De voorste zegt tegen de achterste: ‘Ik zal de deur voor u openhouden. Tegenwoordig laat iedereen hem gewoon in je gezicht dichtklappen en voor je het weet ik je bril kapot. Het is verschrikkelijk.’
Zelf houd ik de deur ook altijd open. Nou goed, heel soms schiet hij uit mijn handen, maar dit verwijt heb ik niet verdiend. Verbouwereerd kijk ik naar de vrouw die ons allemaal over een kam scheert.
Ze trekt haar jas uit en vraagt: ‘Wat kijkt u? Zeker nooit een Indische gezien.’
Nu wil ik me verdedigen, ik antwoord: ‘Mevrouw, ik was verbaasd om wat u zei, niet over hoe u eruit ziet.’
Ze schudt misprijzend haar hoofd en gaat zitten.
Ik houd mijn mond. Straks heb ik ruzie en dat straalt op een of andere manier altijd negatief op je af.
Dan hoor ik haar mopperen: ‘Hélemaal verbaasd zijn ze. Omdat ze nooit een Indische hebben horen praten. Het is gewoon verschrikkelijk!’

Stemadvies

2010-02-27T09:45:00.007+01:00

Gister in de stad kwam ik een olifant tegen. Daarna ontmoette ik mensen met VVD folders. En daarna zag ik Mark Rutte. Hij gaf me een stemadvies. Hij vond namelijk dat ik VVD moest stemmen.

Ik zei dat ik dat niet ging doen, zelfs niet nu hij daar zo naar mij stond te glimlachen. Ik stem namelijk niet op iemand omdat hij dat vraagt. Noem me principieel.

Maar omdat het soms blijkbaar wel zo werkt, riep ik hem mijn stemadvies over mijn schouder toe. Ik hoop dat ik hem heb overtuigd.

Ik was al een straat verder, toen ik wist dat ik een foto van hem had moeten maken. Dat zou hij wel hebben gedaan, waarom was hij anders helemaal naar mijn stad gekomen?

Jammer.

Want dan had ik nu een snedig stukje over hem kunnen schrijven. En over andere politici.Uit de krant begreep ik dat dit is wat ook Bos dit de komende maanden gaat doen. Ik zou iets kunnen zeggen over of ik denk dat politici hiermee het beste uit zichzelf halen.

Maar ik heb geen flopke-foto van hem.

Televisiekijken

2010-02-17T15:45:00.009+01:00

Televisiekijken wordt er niet gemakkelijker op. Naar de commerciële zenders kijk ik zelden en doe ik dat toch, dan is me al snel duidelijk waarom ik zelden kijk. Laatst probeerde ik het weer met de film Jane Eyre. Ik had hem zoals gebruikelijk opgenomen, zodat ik de reclame kan doorspoelen. Toch is het telkens weer schrikken als die er luid inknalt - reclame staat altijd harder - maar na een paar minuten spoelen, kun je weer verder. Dan is het leed nog niet helemaal geleden, want boven aan het scherm pruttelt nog wat reclame na voor de eigen programma's, het is dan een kwestie van oogkleppen op en doorkijken. Bij deze film viel ook de ondertiteling uit. Geen ramp, want de film was in duidelijk gearticuleerd Engels. De omroep zelf had niets in de gaten, men had waarschijnlijk bezigheden elders, je commercieel of niet en dan heb je wel meer te doen. Toch kreeg iemand het na een half uur door. In een lichtgevend witte balk bovenaan het scherm werd ons medegedeeld dat de ondertiteling was uitgevallen - voor het geval we dat niet wisten - en dat er aan een oplossing werd gewerkt.
En gewerkt werd er, de balk kwam zeker vier keer terug. Je bent commercieel of niet, dus ga je herhalen, je gaat herhalen, dat doe je ook met reclame, die ga je herhalen, want je bent commercieel of niet.

Commercieel.

Herhalen.

Na een poosje hard achter de schermen te hebben doorgewerkt, klapte de film eruit. Of de reclame werd ingestart, weet ik niet, want ik spoelde door, maar als het reclame was, bleef die hangen. De film was ondertussen ook doorgegaan, want toen die verder ging, waren we een stuk verder in het verhaal.

Na een korte pauze verscheen de ondertiteling weer.

Een kwartiertje later verscheen ook de oude ondertiteling in beeld, over de nieuwe heen. Het was niet te lezen, maar gelukkig sprak men nog steeds Engels, het was namelijk nog steeds dezelfde film, op zichzelf een meevaller. Vanwege de bezigheden elders duurde het weer even voordat men het doorhad en een van de twee ondertitelingen konden worden uitgeschakelt.

Kortom: ik kijk liever naar de publieke zenders.

Alleen hebben we daar netmanagers. Ik ben niet onder de indruk van hun programmeerkunst. Gister was het weer een hoogtepunt: de hele avond sport op net 1 én net 3.

Is het raar dat ik boeken lees?

Graag wil ik solliciteren

2010-02-10T08:28:00.012+01:00

Even over de rapport-Davids-affaire, daar heb ik nog helemaal niets over geschreven. In 2003 waren we betrokken bij de inval in Irak en dat had niet gemogen, aldus het rapport.
Tot zover snap ik het.
Een van de verwijten is dat het volkenrechtelijk mandaat ontbrak. Dat moest ik even opzoeken en voor zover ik het begrijp is het een juridische term en betekent het dat het niet had gemogen, omdat het niet was toegestaan.
Meestal in dit soort gevallen zijn de betrokken politici al lang weg en dan is het gemakkelijk nakaarten, maar in dit geval hebben we een minister-president die is als de vorst deze winter: het is maar de vraag of we het nog gaan meemaken dat hij verdwijnt.
Er is nagekaart en als een van de oplossingen zal er een Volkenrechtelijk adviseur worden aangesteld.
Nu lees ik de krant niet iedere dag voor tot achter en terug, maar ik heb de indruk dat de adviseur geen volledige dagtaak heeft aan het geven van de adviezen op dit vlak.
Om kort te gaan: graag wil ik solliciteren op de functie.
Als referentie bied ik de rapporten aan die er over mij zijn verschenen.
(En even onder ons: daar kom ik vast nog wel op terug.)

Boeken die je al had moet hebben

2010-02-07T10:01:00.001+01:00

Laatst was ik op zoek naar het boek De man die van kinderen hield, waarover ik had gelezen in de krant. Het boek verscheen in de jaren veertig, maar kreeg pas in de jaren zestig de erkenning die het verdiende.

Het is nu 2010 en de boekhandelaar die ik ernaar vroeg, kende het nóg niet. Dat trof me onaangenaam, je bent boekhandelaar of niet.

Hij vroeg of hij het moest bestellen.

'Dat boek had je al moeten hebben, dus als je het niet hebt, moet je het inderdaad bestellen,' zei ik.

Even hield hij stil en toen vroeg hij narrig: 'Voor jou bestellen.'

'Ik wil het ook hebben inderdaad,' zei ik.

Hij kon het niet waarderen.

Soms wordt er naar je geluisterd, ook al is het met tegenzin. Toen ik het boek gister ophaalde, lag het ook op de toontafel.

Foei!

2010-02-01T07:58:00.029+01:00

Jaren geleden in een extra bezuinigingsronde werd er nog meer beknibbeld op de basisbeurs, studenten moesten een deel van het geld al lenen, toen konden ze ook geen rentevrije lening meer krijgen. Over de hooglopende lening moesten ze verder niet te moeilijk doen, want ze konden het heus wel afbetalen als ze eenmaal een goedbetaalde baan kregen.
Overigens was het de vraag of je met een studie een baan kreeg en in de praktijk bleek een beetje handige stucadoor al snel meer te verdienen. Maar dat ter zijde, daar kon men in de theorie geen rekening mee houden.

Onlangs heeft het Nibud geconstateerd dat studenten meer geld lenen dan vroeger en dat ze dus hoge schulden hebben opgebouwd nog voor ze een baan hebben.
Maar het ergste is nog wel: ze denken er wel erg gemakkelijk over. En dat is dus niet de bedoeling.

Groeien met je Grote Lichaam

2010-01-24T10:37:00.004+01:00

In een kleine advertentie in de Krant stond het volgende, letterlijk (als iets perfect is moet je er niets meer aan doen):
Drs. ing. P.J. de H*** over het thema 'het lichaam op de natuurlijke manier genezen', in workshop en lezingencafé van de School voor Aandachtsleer. Doel is het praktisch inzicht geven over natuurkundige opbouw en vitaliserende werking van het kwantum drukveld (dertien dimensies), dat we de geest noemen, in het lichaam (vier dimensies l+b+d+tijd). [...] Niveau van de lezing Het Visionaire Venster (Goswami), Het Intentie Experiment (McTaggert).
En dan volgt waar en wanneer.
Het is me onmiddellijk duidelijk: ik ben pas bij de derde dimensie, op het niveau van Het Grote Beleg (Salami) en Het Onopgeloste Mysterie (McDerrick).

Later, als ik oud en raar ben

2010-01-16T10:43:00.020+01:00

Er lag een dikke laag sneeuw op het dakterras, toen er een koolmeesje voorbij vloog. Dat beestje heeft honger, wist ik opeens. En ik was hem al weken niet te hulp geschoten. Hij met zijn familie en musjes en roodborstjes vliegen hier elke lente rond, maar als ik zo doorging, kon het de komende lente wel eens akelig rustig worden op mijn dakterras. Prompt sneed ik een stevig bruin brood in kleine stukjes.
Een dag later was het op. Zelf doe ik daar langer over.
Als ik oud en raar ben, ga ik naar de winkel om vogelvoer te kopen. Nu heb ik het daar te druk voor, dus keek ik in de keuken rond naar iets dat ik naar buiten kon werpen.
Nu weet ik dus dat vogels niet van spruitjes houden. Dan gaan ze nog liever zonder eten naar bed.
Raad kwam uit verwachtte hoek, de Vogelman - waarom was ik daar zelf niet opgekomen - twitterde: geef ze appeltjes, Flopke.
Ik sneed een appel in stukken, maar toen die eenmaal buiten lagen, wist ik dat de stukken te groot en te lomp waren. Later, als ik oud en raar was, zou ik naar buiten kunnen gaan om ze kleiner te snijden. Nu had ik het er te druk voor. Bovendien was het best koud.
Na een uur of anderhalf begreep ik hoezeer de Vogelman weet waar hij over praat; het bordje was schoon leeg.
Er werd buiten honger geleden, zoveel was me inmiddels wel duidelijk geworden. Omdat ik nog niet oud en raar ben, ging ik naar de winkel om een tube tandpasta te kopen, de oude tube was al half leeg. En passant kocht ik ook een paar grootverpakkingen vetbolletjes en vlammendrode netjes met nootjes. Op de verpakking stond de doelgroep duidelijk afgebeeld. Opgeruimd hing ik ze buiten op.
Die middag zag ik waar ik al die tijd mee bezig was geweest. Een zwerm grote kraaien vrat zich in no time door mijn vetbollen heen. De kleine vogeltjes keken op een afstandje angstig toe.
'Och, Flopke, dat weet toch iederéén,' zou Vogelman later verzuchten.
Er moet een oplossing zijn. Als ik straks oud en raar ben, ga ik daar eens goed over nadenken.

In de uitverkoop

2010-01-09T13:59:00.005+01:00

Gister kocht ik op de valreep zes van deze borsteltjes, borsteltjes zo klein dat ze alle zes met gemak in mijn borstzakje passen, (als ik er een had). We weten allemaal (ik ook) dat er te veel plastic is en dat in de Stille Oceaan een onrustbarende groeiende wolk van plastic zwerfafval ontstaat die nu zo groot is als Frankrijk, Spanje en Portugal bij elkaar. Omdat de overheden vinden dat het zo niet langer kan, is er overleg geweest met de industrie en die heeft inmiddels een verpakkingsconvenant opgesteld.
Ik vertrouw erop dat het nu langzamerhand de goede kant op zal gaan, maar toen ik gister mijn zes minuscule borsteltjes had uitgepakt, dacht ik wel... ik dacht... ik dacht: ik heb dit gekocht. Ik.

En het was nog een aanbieding ook.

Een goed begin

2010-01-04T08:15:00.006+01:00

Morgen wil ik weer met de trein reizen, en omdat de treinen het de afgelopen maand nogal lieten afweten, keek ik alvast of er vandaag iets reed. En dat is verstandig, want naast de zomer en de herfst, is de winter een problematisch seizoen voor de NS.
Het viel mee. Alleen problemen op de volgende trajecten:

van station utrecht centraal naar station amersfoort in beide richtingen, van station zwolle naar station leeuwarden in beide richtingen, van station amersfoort naar station deventer in beide richtingen, van station rotterdam centraal naar station utrecht centraal in beide richtingen, van station sittard naar station heerlen in beide richtingen

En hoe lang dit allemaal ging duren, daarover las ik de volgende kernachtige boodschap.

geldigheid: prognose 04-01-10, 23.59 uur

Aan de dag van morgen wil men duidelijk de vingers niet branden.
Verder was ik natuurlijk benieuwd naar de oorzaken.

oorzaak: een tekort aan treinen

Zo rond middernacht heeft men mogelijk een oplossing gevonden, want na twaalf uren rijden er geen treinen meer. Dan zul je zien, dan zijn die logistieke problemen binnen de kortste keren opgelost. Tot een uur of vijf, zes de volgende ochtend in ieder geval.

En die total frontal face foto, daarmee wil ik laten zien dat ook ik er weer zin in heb.

Goed idee

2009-12-31T10:26:00.020+01:00

Stel je hebt een haardhouthandel ergens in het bos waar bar weinig klanten langskomen. Daarom wil je het hout via internet verkopen. Je laat een neef een site bouwen, de site komt online, maar daarmee trek je nog altijd weinig klanten. Daarom neem je een reclamebureau in de arm.
Een reclamejongen, lang krullend haar, adviseert je een radiospotje te maken.
'Goed idee, werk maar uit,' zeg je. Even denk je na en voegt eraan toe: 'Je zou bijvoorbeeld een echtpaar kunnen opvoeren dat een open haard heeft, maar geen hout. En het stel weet ook niet waar het te halen is.'
De reclamejongen lacht. 'Laat dat maar aan ons over! Wij zijn er voor de creatieve invulling.'
Na een week of drie komt de reclamejongen terug. Hij is bruiner dan je je herinnert en heeft een hip truitje over zijn schouders geslagen. Hij presenteert het volgende idee. Een man en een vrouw hebben een relatie met elkaar, verdere omstandigheden hoeven niet duidelijk te worden. Ze voeren het volgende gesprek.
De man: 'Schat, wie is jou nummer 1?'
De vrouw: 'Mijn nummer 1 is natuurlijk haardhout punt com.'
Wat gebeurt er daarna? Zeg jij dan: 'Goed idee, werk maar uit'?

Sinterklaas

2009-12-29T11:42:00.003+01:00

Beging december kon ik het jullie niet goed uitleggen, misschien lukt het nu, over het benauwde gevoel dat ik krijg van Sinterklaasspullen. Kijk dan! Drie zwartepietgelukspoppetjes en een mijtertje zwerven nog altijd over mijn bureau en wat kan ik ermee? Ik loop voor gek als ik met dit mijtertje op de straat op ga, omdat ik nu kerstballen had moeten dragen.
Ooit kocht ik een rol Sinterklaaspapier en maakte er gebruik van tot ver in oktober van het jaar erop. Het voldeed aan het doel van cadeaupapier, namelijk dat iemand niet onmiddellijk ziet wat hij krijgt en hij je twee keer moet bedanken, waarvan de eerste keer in ieder geval oprecht. Maar toch vonden mensen het raar.
Daarom kwam er dit jaar ook geen kerstboom. Want die had er al moeten staan, als ik dan zo dol op kerstbomen ben. Ik lust ook geen chocoladeletters.
Waar het mij om gaat: het komt allemaal zo nauw.
En nu ga ik voor het ontbijt een paar eieren verven.

Kerstgedachte

2009-12-23T12:36:00.006+01:00

Gister zag ik een jongen op straat roken. Iemand had hem gevraagd of alles goed was en hij antwoordde feestelijk: 'Ja hoor.'

'Dat geloof ik niet,' zei ik. Op zo'n moment kan ik mijn mond niet houden. Als je er echt van overtuigd bent dat alles goed is, ben je onverdraaglijk optimistisch en moet er worden ingegrepen.

De jongen hield vol dat alles goed was.

'Dan denk je niet goed genoeg na,' zei ik.

Toen gaf de jongen zich gewonnen. Want inderdaad had zijn vriendin het net uitgemaakt, na een relatie van vijf jaar.

Ik hecht niet aan de Kerstgedachte, maar dit vond ik bar.

'Dat is erg zielig en naar,' zei ik.

Naast hem stond een vriendin die hem die avond bijstond. 'Pas je goed op hem,' vroeg ik.

Ze knikte met een glimlach, daar was ze de hele avond al druk mee bezig geweest.

Daarop riep de jongen dat het uiteindelijk allemaal goed kwam.

Ook daarin moest ik hem teleurstellen. 'Helaas niet,' zie ik. 'Alles loopt uiteindelijk beroerd af. Maar zover is het gelukkig nog niet.'

Hartelijk nam ik afscheid.

Een mooi resultaat

2009-12-22T10:38:00.002+01:00

Op internet zag ik het meest irritante reclamespotje van dit jaar. Een actrice die een spotje lang haar omgeving toekrijst.
Een terechte winnaar.
Laatst zag ik per toeval ook het beste reclamefilmpje. Veel minder irritant, maar verder niet erg bijzonder.
Het is de tijd van de lijstjes en van de vraag: wat heb je bereikt dit jaar?
Ik kan me in 2009 hierop laten voorstaan: ik kende beide spotjes niet.
Een goeie prestatie, dit moet ik vieren. Maar eerlijk gezegd hoop ik volgend jaar op een beter resultaat.
En nu maar snel vergeten dat 2009.

Ik heb talent

2009-12-18T08:52:00.004+01:00

Men reageerde op mijn blog en van het een komt het ander. Daarom nog een overweging. Waarschijnlijk ging mijn vorige post over de vraag: wie heeft talent?
Probleem hierbij is dat je iemand dat zelf niet kunt vragen. Want als iemand talent heeft, zal hij dat waarschijnlijk ook van zichzelf zeggen (hoewel de echt getalenteerden ook de neiging kunnen hebben om tegen talenten even groot als zijzelf op te kijken). Maar degene die geen talent heeft, kan ook van zichzelf denken dat hij talent heeft.
Dit idee, waar ik al langer in geloof, wordt gesterkt door een oud onderzoek waarop ik stuitte. Het effect wordt the illusion of superiority genoemd.
Hoe kan het dat de talentlozen van zichzelf denken dat ze talent hebben? Ik las de volgende verklaring: talentlozen missen het talent en weten dus helemaal niet waaruit dat talent bestaat. Niet gehinderd door kennis voelen ze zich oprecht getalenteerd.
Of iemand talent heeft, moet je dus niet aan iemand zelf vragen.
(Hoe je talent op de foto zet? Geen idee. Maar kijk, ik won dit boekje van Dimitri Verhulst. Ik houd niet van voetbal, maar toch ga ik het lezen.)

Werkelijk Talent

2009-12-15T09:25:00.014+01:00

Vanochtend zag ik deze functie aangekondigd in de Volkskrant. Bij Thaesis is men op zoek naar Werkelijk Talent. Die functieomschrijving maakt in één klap duidelijk wie men zoekt én ontmoedigt al diegenen die zichzelf te hoog inschatten. Laten de Ingebeeld Getalenteerden een andere baan zoeken.
Wie Oprecht van zichzelf kan zeggen over Talent te beschikken, schrijft een sollicitatiebrief en neemt daarmee de eerste hobbel.
Uit de brief moet niet alleen blijken dat hij denkt dat hij talent heeft, dat kan iedereen wel van zichzelf zeggen.
Ook een aantal referenties erbij volstaat niet. Een paar middelmatige lieden bij elkaar scharrelen en die op papier iets aardigs over je laten verklaren, bewijst hooguit dat je een Handige Donder bent.
Dat is allemaal niet voldoende, uit de brief moet blijken dat je over Echt Talent beschikt. Hoewel moeilijk, voor iemand met Werkelijk Talent is het schrijven van een fatsoenlijke sollicitatiebrief mogelijk en toont daarmee juist zijn talent.
Op grond van die brief wordt het Talent geselecteerd voor een gesprek. Talent is aan de buitenkant zichtbaar, anders is iemand geen Echt talent of hij is een Niet Erkend Talent.
Hij wordt dus geselecteerd voor een gesprek en dan is het vooral een kwestie van Op Tijd Komen. Dat lijkt makkelijk, maar het kan verdraaid lastig worden voor degene die bijvoorbeeld in een vertraagde trein gevangen zit. Hoezeer je ook barst van het talent, tegen een stilstaande trein doe je als eenling niet veel. Misschien zal een Werkelijk Talent daarop anticiperen. En anders zal het Talent de Moeilijkheden weten te overwinnen met zijn Creativiteit.
Het Gesprek zal tegenvallen. Want hoewel het Talent Onbetwistbaar Groot is, is de Getalenteerde natuurlijk best zenuwachtig, juist omdat hij zo Geknipt voor de baan is. Hier zullen wellicht een paar Talenten afvallen, maar één haalt de eindstreep.
Is hij eenmaal aangenomen, dan begint het pas echt, zou je kunnen zeggen. Het Talent hoeft voor de nieuwe baan misschien niet ver te reizen, de functie is in Utrecht en die plaats ligt centraal in Nederland, zoals ieder Talent zal weten. Maar hoewel veel werk, moet ook het verhuizen geen onoverkomelijk probleem zijn. Er zijn wel mindere goden verhuisd. En men kan nog altijd een verhuisbedrijf inhuren.
Tot slot moet het Talent een contract voor Onbepaalde Tijd binnenslepen. Voor het echte Talent is dat een kwestie van een jaar. Daarna kan hij een beetje ontspannen en misschien vast een Pre-Sabbatical plannen. Want ook voor een Werkelijk Talent kan de Boog niet altijd Gespannen staan.

Bladeren en de blote mond

2009-12-09T10:53:00.006+01:00

Buiten lopen twee mannen met lichtgevende jassen en grote brommende apparaten waarmee ze de bladeren van de stoep te blazen. Achter hen rijdt een wagen om de bladeren op te vegen en mee te nemen. Zo'n wagen is er speciaal voor om oude bladeren en troep van de straat te verwijderen. Het was een fikse investering, maar je houdt er drie man mee aan het werk.
Verder moet men niet schromen zaken aan te schaffen die nu eenmaal nodig zijn.
En wij vroeger maar denken dat je met een bezem, een hark en een kruiwagen ook een heel eind kwam. Hoe naïef.
Nu heb ik zelf geen bladblazer en zo'n karretje past niet op mijn balkon . Daarom zal ik de bladeren zo met de blote mond bij elkaar blazen. Daarna bel ik de gemeente om te vragen hoe het verder moet.

Voor het te laat is

2009-12-04T15:17:00.003+01:00

Ik weet het niet met mijn series, zo leuk zijn ze niet.
Soms denk ik dat het vroeger echt beter was, toen alles nog mogelijk was. Van Bhagwan hadden we nog nooit gehoord, je was gezond en in de kracht van je lezen. Maar nu merk je dat er steeds meer verdwijnt. Nog even laat ik deze foto bovenaan staan. Waarom eraf halen? Heb ik soms iets beters?
Daarna ga ik verder, dan meld ik me bij belmeniet.nl, omdat ik geen ruzie meer wil met een telemarketeer die me een abonnement op Elsevier wil aanbieden, terwijl zij het blad zelf al jaren niet heeft gezien en ze me ook niet kan vertellen of er foto's van Marilyn Monroe instaan, waarna ze het gesprek onbeleefd afkapt, omdat ze hier echt geen tijd voor heeft.
Nee, het moet anders.
Want straks is het te laat.

Ramses Shaffy

2009-12-02T11:36:00.013+01:00

Wat kan ik over Shaffy zeggen, als jullie het zelf kunnen zien?
Zoals hij daar zingt, en Liesbeth List en ook Trio Louis, die bijna boven zijn pianokruk zweeft van plezier,
is er een mooiere manier om je verdriet te vieren?
Zo kon alleen hij het.

bel je marketeer terug

2009-12-01T08:00:00.003+01:00

Afspraak geannuleerd, schreef de beveiliger tot mijn niet geringe opluchting. Daarna belde Pietervrouw.
'Ik lees dat ik ontslagen ben, Flopke,' riep ze enthousiast.
Ze vindt nu dat we bij volgende telemarketeer het e-mailadres moeten achterhalen, want dit is énig.
Gister belde me gelijk een meisje van Elsevier om me een abonnement aan te bieden. Zelf had ze het tijdschrift lang niet gelezen, want ja, druk, ik wist hoe dat ging, ze kon me dus niet vertellen of er een artikel over Marilyn Monroe instond, of op zijn minst een paar mooie foto's van haar waren afgedrukt en daarna verbrak ze de verbinding, zonder mij de kans te geven naar haar e-mailadres te vragen.
Daarmee leven we definitief in de omgekeerde wereld: wij moeten marketeers terugbellen en zij verbreken geërgerd de verbinding.

ik wilde verzenden, maar...

2009-11-30T11:00:00.004+01:00

Even twijfelde ik of ik hem zou versturen, toen zette ik de twijfel over boord en wilde op verzenden drukken. Maar op dat moment kwam er een mail binnen.
(In de krant las ik over Zalm en de DSB bank en dacht: de uitdrukking 'Zalm is het varken van de zee', die is er niet voor niets.)

nog een mail,

2009-11-28T11:30:00.004+01:00

Omdat de tijd drong en ik echt niet zat te wachten op bezoek aan huis, zelfs niet van beveiligers, schreef ik een nieuwe mail.

Beste meneer van der Klooster

Gisteren stuurde ik u onderstaande mail. Graag zou ik van u vernemen of hij is overgekomen en meer nog, of u de kern heeft meegekregen: dat ik de afspraak annuleer.

Reden 1: ik heb de beveiling van mijzelf weer in eigen hand genomen en mijn zaakwaarnemer oneervol ontslagen.

Reden 2: de afspraak zoals die door u 'bevestigd' is, is niet de door mij gewenste afspraak, maar wijkt in meerdere punten zo essentieel af, dat ik aarzel om verder met u samen te werken. Als er bij een eenvoudige afspraak waarin alleen tijd, plaats en aanwezigen zijn vastgelegd, op twee van de drie punten al vergissingen sluipen, dan ben ik er huiverig voor om verder met u in de spreekwoordelijke zee te gaan.

Graag een reactie en in afwachting daarvan verblijf ik nog even,

Met vriendelijke groet,

Flopke

mijn mail

2009-11-25T09:10:00.011+01:00

En zo schreef ik terug:

Beste meneer Van der Klooster,

Tot mijn verbazing vond ik een bevestiging van een afspraak in de bus waar ik niet om gevraagd had. Ik heb naar aanleiding van het telefonische contact met u, mijn zaakwaarnemer mevrouw Pietervrouw meegedeeld dat ik eventueel open sta voor een oriënterend gesprek. Dat gesprek zou vooralsnog alleen moeten gaan over de beginselen van het beveiligingswezen, aangezien ik nog niet toe ben aan concrete adviezen over het beveiligen van mijn huis. Die afspraak wilde ik daarom doen plaatsvinden in een openbare gelegenheid.

Hiervan vond ik niets terug in uw brief.

Ik weet natuurlijk niet of dat aan haar ligt, of dat u haar niet goed hebt begrepen, maar mij is wel duidelijk geworden dat het op deze manier niet werkt. Bovendien wordt ook mijn eventuele partner in de zaak betrokken, terwijl ik mevrouw Pietervrouw daar in het geheel geen toestemming voor heb gegeven, aangezien mijn eventuele partner, zo ik die al heb, nog niet van de zaak op de hoogte is.

Mij is duidelijk geworden dat het op deze manier niet werkt. Ik heb mevrouw Pietervrouw van haar functie ontheven.

Bij dezen wil ik de afspraak dd 25 november annuleren.

Ik zal me zelfstandig oriënteren op het beveiligingswezen en neem contact met u op als mijn onderzoek daar aanleiding voor geeft.

Hopende op uw begrip,

Met vriendelijke groet,

Flopke

de boodschap,

2009-11-24T13:05:00.002+01:00

Ze schreven een officiële brief om de afspraak te bevestigden. Beveiligingsadviseur R. van der Klooster zou langskomen. Daaraan voegden ze gelijk toe dat hij een verklaring van betrouwbaarheid van de politie had, net als alle andere adviseurs en dat ook hij zich deugdelijk kon legitimeren.
Pietervrouw was aan de telefoon al opgevallen dat ze benadrukken hoe betrouwbaar en legitiem ze zijn. Ze werd er een beetje achterdochtig van.
De brief stemde mij niet hoopvol. Er stond bijvoorbeeld niets in over dat de afspraak in het restaurant zou zijn. Voor zover ik het begreep zouden ze bij mij thuis komen. En ze wilden dat mijn eventuele partner erbij zou zijn.
Daarop schreef ik een mail terug...

Hun Brief,

2009-11-22T11:04:00.003+01:00

Gisteren vond ik een brief tussen de post met een officiële bevestiging van de afspraak met het beveiligingsbedrijf. In tegenstelling tot wat de bedoeling was, zouden ze niet naar het restaurant komen, maar naar mijn huis. Zo probeerden ze verder mijn leven in te dringen dan mijn bedoeling was.
Van een mede-twitteraar begreep ik dat mijn anonimiteit snel opgeheven gaat worden. De techniek om dat te doen, is er. Straks is het niet meer mogelijk een Flopke te zijn.
En dus moet ik maatregelen nemen.
Ten eerste schreef ik een brief naar het beveiligingsbedrijf...

Een afspraakje

2009-11-19T18:15:00.003+01:00

Gister werd ik gebeld door een beveiliger die iemand wilde sturen om na te gaan of mijn huis goed beveiligd is. De sloten van ramen en deuren moesten worden nagelopen. Ik liet hem uitpraten, want ik wist even niet wat ik moest zeggen. Nadat hij was uitgesproken, wist ik het nog niet en dus zei ik: bel Pietervrouw maar, die beveiligt mijn pand.

Hij belde en ze nam op.

En toen maakte ze een afspraak met hem. In een restaurant.

'Flopke,' riep ze, 'het moest er een keer van komen.'

Nu gaan wij eten met een telemarketeer.

Ik vraag me alleen af: is dat slim? Straks kan de telemarketeer er helemaal niet om lachen als hij ons ontmoet in het restaurant.

Maar kun je afspraken afzeggen?

Eerst maar eens turbovergaderen.

En zal ik jullie dan een oog laten zien?