Emile, kom nou!

Vandaag stond er in de krant een bericht waarbij de tranen me in de ogen sprongen. Roemer van de SP heeft tijdens zijn vakantie een alternatief regeerakkoord geschreven. Ik zie het voor me: Roemer op de camping. Terwijl zijn familie zich vermaakt, zit hij onder de luifel te werken. Als zijn familie terugkomt, moet hij naar binnen, want 'wij zijn er ook nog, Emile, het is wel vakantie.' Is het te heet in de tent, dan gaat hij verderop onder een boom zitten en schrijft verder aan een financiële paragraaf. Voetballende kinderen, babbelende campinggasten, het leidt hem een beetje af, maar hij weet dat je daarover niet mag klagen op een camping.
Zo brengt hij zijn weken door.
Ik vraag me af wat de zin ervan is. Moet een regeerakkoord niet in samenspraak met anderen tot stand komt? In je eentje ga je toch malen? Je moet de hele maatschappij overzien, voor alle problemen oplossingen bedenken, op een rechtvaardige manier miljarden besparen, dat is te veel voor één mens. En als je daar de hele dag mee bezig bent geweest, dan lig je 's nachts toch te woelen op je luchtbed?
Verder ben ik bang dat niemand het gaat lezen, omdat er nagenoeg niemand echt met de SP wil regeren.
Ik ben bang dat ook Emile inziet dat zijn vrouw gelijk had toen ze riep: 'Emile, laat dat toch, kom erbij zitten, er is nog één lauw biertje in de koeltas.'

Gesprek over de nieuwe productvoorwaarden

Vandaag kreeg ik een folder in de brievenbus met de nieuwe productvoorwaarden van de NS. Of ik die goed wil doornemen, want ze zijn geldig vanaf 1 september.
Met afstand de belangrijkste productvoorwaarde voor mij is dat de trein rijdt en dat ging niet altijd goed de afgelopen jaren, vooral in de herfst, in de winter en in het weekend. Vaak bracht ik daar knarsentandend begrip voor op.
Maar vandaag, met de nieuwe voorwaarden in mijn handen, kreeg ik ineens de behoefte aan een goed gesprek erover. Niet voor niets stond er een telefoonnummer in de begeleidende brief. Het geval wil namelijk dat ik deze maand geen nieuwe voorwaarden hoef te kennen, want deze maand kan ik niet reizen, mijn station wordt verbouwd.
Ik voelde een lichte kwaadaardigheid opkomen, pakte de telefoon en toetste het nummer in.
Een vrouw nam op.
Ik legde haar uit dat ik de nieuwe brochure in goede orde had ontvangen en dat ik blij was met de appeltaart die we wegens geluidsoverlast hadden gekregen, maar dat ik nu toch wel een vraag had over de peperdure jaarkaart die ik al jaren heb en wat ik daarvan verwacht, qua productvoorwaarden.
Arme vrouw.

De multifunctionaliteit van het fenomeen deurstopper

Handig als de dingen meer dan één functie hebben. Als de zon niet wil doorbreken, het blijft regenen, de krant maakt je treurig en bezorgd, je voelt je moe, hebt geen zin om iets te ondernemen, wat je vervolgens ontevreden maakt, dan kijk je naar je deurstopper. Dat wil nog wel eens helpen, want dan weet je: die deur klapt niet meer zo gemakkelijk dicht. En by the way anderen hebben ook niet makkelijk, wees maar blij dat je niet in hun schoenen ligt.

Wit buikje

Tegenover wespen ben ik meedogenloos; als ze mijn luchtruim binnenvliegen, ondanks mijn nepwespennest (je moet het zelf niet zeggen als je vindt dat je een mooi woord hebt gevonden...), maak ik ze af. Daar heb ik een elektrische vliegenmepper voor.
Muggen mag ik ook graag doodslaan, maar vliegen... Ze kunnen soms best vervelend zijn, maar het probleem is: ze zijn niet gemeen.
Daarom doe ik alleen halfslachtige pogingen ze te meppen, maar de beestjes zijn snel en ik vertraag, dus ze ontsnappen.
Tot gister.
Er zat er eentje op het aanrecht. Ik gaf hem een veeg, maar mijn hand vertraagde (zoiets voel je) en toch lag hij toen op zijn ruggetje.
Hij had een wit vlekje op zijn buik.
Al snel (voor een dronken man die van zijn barkruk gevallen is en zich ophijst aan de bar) stond hij weer op zijn pootjes en hipte weg over het fornuis.
Lekkere grote foto van een vlieg trouwens.

Je suis en retour

Ja! Daar ben ik weer. En als ik dacht dat er niets is veranderd, dan heb ik het:

1. behoorlijk mis;
2. ik kan nu bijvoorbeeld eenvoudig opsommingen maken;
3. of heb ik voor mijn vakantie niet goed opgelet? Heb ik over de dingen heengekeken en is er - nu ik even afstand heb genomen - voor mij te zien, wat ik al die tijd al had kunnen zien, als ik maar goed had gekeken?

Verder kunnen we dit bericht eenvoudig twitteren, ik ga het gelijk proberen.

En ik ga nu diep nadenken over wat ik kwijt wil over de afgelopen weken. Wil ik bijvoorbeeld vertellen wat ik gister gegeten heb?

Dit vraag ik me af, want eerlijk gezegd wil ik het zelf graag zo snel mogelijk vergeten.

Flopke?

Flooooopkeee...

Hou op Flopke!

@Flopke, hou eens op zeg, riep Femke op Twitter. (Ik mag helemaal geen Femke zeggen, voor mij is het mevrouw Halsema.)
Ik was verbaasd. Want zoveel had ik niet gedaan. Ik stelde alleen een vraag.
Toch schrok ik ervan. Ik kan nog zo denken dat ik gelijk heb - ik zou het kunnen uitleggen, als ik ervoor ga zitten tenminste.
Maar ik wil er niet voor gaan zitten.
Ik houd er niet van om boos te zijn.
Achteraf vind ik dat ik geen ruzie moet zoeken. Achteraf laat ik me nog liever het kaas van het brood eten, want een boterham zonder kan ook best smakelijk zijn. Bovendien: hoe lekker is een boterham met kaas als iemand boos op je is? Wat zeg ik? Ik houd niet eens van kaas.
Daarom heb ik besloten af te zien van een politieke carrière.

Goedemorgen!

Als je jarig bent, schudden mensen je de hand of ze zoenen je en zeggen: 'Gefeliciteerd, hoe oud word je, goh, dat zou je niet zeggen, ga je nog iets leuks doen en heb je een cadeautje gehad?'
Dit gesprekje voer je die dag vaak. En je moet niet vergeten andere dagen hetzelfde gesprekje te voeren met mensen die jarig zijn.
Dat doe je niet omdat je verwacht dat het gesprekje je zal verrassen. Je doet het omdat je het goed meent met de ander. En eerlijk gezegd toch ook altijd een beetje om niet onbeleefd te zijn.
Als je terugkomt van vakantie, vragen mensen hoe het was en waar je bent geweest. Je vertelt er iets over en je vraagt of de ander al op vakantie geweest is en of het beviel.
Dat gesprekje voer je talloze malen op een dag en je probeert er steeds net een andere draai aan te geven, of soms, uit luiheid, vertel je precies wat je een ander al eerder vertelde.
Na de jaarwisseling, wensen we mensen nog wekenlang een goed Nieuwjaar. Dat is zo de gewoonte.
Met Twitter proberen we de wereld net wat prettiger na te bootsen. We proberen niet te veel mensen tegen te komen die we eigenlijk niet willen tegenkomen. Op straat kunnen we er niet omheen, op Twitter wel.
Ook de vaste gewoontes proberen we een beetje naar onze hand te zetten.
Daarom wil ik iedereen vanaf deze plaats een hartelijk goedemorgen wensen, nu en alle ochtenden van ons Twitterleven.
En mag ik dan gelijk Heer Q even de groeten doen?

Het gelijk van de kwaadste

Hij had niet gestemd, het had toch allemaal geen zin, zei de zwartwerkende klusjesman boos. Maar we hadden alle 16 miljoen op Wilders moeten stemmen, vond hij. Dat zou ze leren!
Waar hij dan zo kwaad over was, vroeg ik.
‘Nou, dat ik moet werken en dat mijn belastinggeld naar die zwarten toegaat, die hier naartoe zijn gekomen om hun hand op te houden. Dat is toch niet normaal, of wel?’ raasde hij.
Ik leunde moedeloos tegen de muur.
‘En die Polen die hier komen, zodat ik afgelopen winter mijn werk kwijtraakte, en ik in de steun moest. Vind jij dat soms normaal? Ze maken de economie kapot.’
Ik zweeg.
Ik zei niet: ‘Nou witkop, dan trek je zelf soms ook steun van mijn belastingcenten en, zoals je zelf weet, is dat niet altijd voor de lol. Dat zal ook voor veel ‘zwarten’ gelden, zoals jij ze meent te moeten noemen. En dat de Polen komen, ik kan me voorstellen dat je daarmee zit, maar we kunnen nu eenmaal geen hek om Nederland zetten. Maar jij redt je wel, hè zwartwerker.’
Ik zei het niet, het kwam er niet uit.
Bovendien: hij was al zo kwaad

Twitter-wereld: spreekuur

Ik maak me zorgen. Twitter is best leuk: in zinnetjes van maximaal 140 tekens iets tegen elkaar roepen. Maar meer is het niet.
En soms vraag ik me af of iedereen dat zo ziet.
Laatst hield @FemkeHalsema een twitterspreekuur. Waarom niet, dacht ik en ik stelde een vraag.
Ik vraag me namelijk af waarom het zo belangrijk is om te gaan stemmen, als het alternatief is dat je op een partij als de PVV stemt. Als je zo ontevreden bent, kun je toch maar beter thuisblijven? Dan komt dat signaal van onvrede toch ook over?
Ik snap het echt niet.
Voor haar antwoord had Femke Halsema geen 140 tekens nodig. Ze schreef: Democratie bestaat bij de gratie van zijn kiezers: thuisblijven is echt onverstandig.
Maar dat vroeg ik niet, ik ging ervan uit dat ze er zo over dacht, ik vroeg haar wáárom.
De democratie bestaat bij de gratie van kiezers, dus als de kiezer thuisblijft, weet je als politicus dat er iets mis is en kun je proberen het vertrouwen te herstellen. Tegelijkertijd kun je het land te regeren, zonder dat een onvredepartij als de PVV prominent in de kamer zit of - moge God, Allah of wie dan ook het verhoeden - in de regering komt, een partij die voor de eigen vrijheid van meningsuiting is, maar verder boeken wil verbieden, mensen de mond wil snoeren en die eenzijdig Islamitsche Nederlanders de schuld van de problemen geeft. Een partij die in Europa niet serieus genomen wordt en die door de Islamitische wereld zonder meer als vijand gezien wordt (en visa versa).
Daar komt gedonder van.
Dat vroeg ik me af en ik vraag het me nog steeds af.
Daar is een vraag bijgekomen. Zou Femke Halsema het idee hebben dat ze me via Twitter een goed antwoord heeft gegeven? En dat het Twitterspreekuur aan een behoefte voldoet die dieper gaat dan 'ooooh, ik heb een tweet van Femke gekregen', een soort intellectuele variant van dat ze naar je zwaait?