Het is verschrikkelijk

Twee oudere dames met wit haar komen de treincoupé binnen. Ze lijken erg op elkaar. De voorste zegt tegen de achterste: ‘Ik zal de deur voor u openhouden. Tegenwoordig laat iedereen hem gewoon in je gezicht dichtklappen en voor je het weet ik je bril kapot. Het is verschrikkelijk.’
Zelf let ik er altijd op, ook ik houd de deur open. Nou goed, heel soms schiet hij uit mijn handen, maar dit verwijt heb ik niet verdiend. Ik kijk verbouwereerd naar de  vrouw die dit gezegd heeft.
Die trekt haar jas uit en vraagt: ‘Wat kijkt u? Zeker nooit een Indische gezien.’
Nu wil ik me echt verdedigen, ik antwoord: ‘Mevrouw, ik was verbaasd om wat u zei, niet over hoe u eruit ziet.’
Ze schudt haar hoofd, nog steeds misprijzende en gaat zitten. Ik houd mijn mond, straks heb ik ruzie en dat straalt negatief op je af.
Dan hoor ik haar mopperen: ‘Hélemaal verbaasd zijn ze. Omdat ze nooit een Indische hebben horen praten. Het is gewoon verschrikkelijk!’

Stemadvies

Gister in de stad kwam ik een olifant tegen. Daarna ontmoette ik mensen met VVD folders. En daarna zag ik Mark Rutte. Hij gaf me een stemadvies. Hij vond namelijk dat ik VVD moest stemmen.

Ik zei dat ik dat niet ging doen, zelfs niet nu hij daar zo naar mij stond te glimlachen. Ik stem namelijk niet op iemand omdat hij dat vraagt. Noem me principieel.

Maar omdat het soms blijkbaar wel zo werkt, riep ik hem mijn stemadvies over mijn schouder toe. Ik hoop dat ik hem heb overtuigd.

Ik was al een straat verder, toen ik wist dat ik een foto van hem had moeten maken. Dat zou hij wel hebben gedaan, waarom was hij anders helemaal naar mijn stad gekomen?

Jammer.

Want dan had ik nu een snedig stukje over hem kunnen schrijven. En over andere politici.Uit de krant begreep ik dat dit is wat ook Bos dit de komende maanden gaat doen. Ik zou iets kunnen zeggen over of ik denk dat politici hiermee het beste uit zichzelf halen.

Maar ik heb geen flopke-foto van hem.

Televisiekijken

Televisiekijken wordt er niet gemakkelijker op. Naar de commerciële zenders kijk ik zelden en doe ik dat toch, dan is me al snel duidelijk waarom ik zelden kijk. Laatst probeerde ik het weer met de film Jane Eyre. Ik had hem zoals gebruikelijk opgenomen, zodat ik de reclame kan doorspoelen. Toch is het telkens weer schrikken als die er luid inknalt - reclame staat altijd harder - maar na een paar minuten spoelen, kun je weer verder. Dan is het leed nog niet helemaal geleden, want boven aan het scherm pruttelt nog wat reclame na voor de eigen programma's, het is dan een kwestie van oogkleppen op en doorkijken. Bij deze film viel ook de ondertiteling uit. Geen ramp, want de film was in duidelijk gearticuleerd Engels. De omroep zelf had niets in de gaten, men had waarschijnlijk bezigheden elders, je commercieel of niet en dan heb je wel meer te doen. Toch kreeg iemand het na een half uur door. In een lichtgevend witte balk bovenaan het scherm werd ons medegedeeld dat de ondertiteling was uitgevallen - voor het geval we dat niet wisten - en dat er aan een oplossing werd gewerkt.
En gewerkt werd er, de balk kwam zeker vier keer terug. Je bent commercieel of niet, dus ga je herhalen, je gaat herhalen, dat doe je ook met reclame, die ga je herhalen, want je bent commercieel of niet.

Commercieel.

Herhalen.

Na een poosje hard achter de schermen te hebben doorgewerkt, klapte de film eruit. Of de reclame werd ingestart, weet ik niet, want ik spoelde door, maar als het reclame was, bleef die hangen. De film was ondertussen ook doorgegaan, want toen die verder ging, waren we een stuk verder in het verhaal.

Na een korte pauze verscheen de ondertiteling weer.

Een kwartiertje later verscheen ook de oude ondertiteling in beeld, over de nieuwe heen. Het was niet te lezen, maar gelukkig sprak men nog steeds Engels, het was namelijk nog steeds dezelfde film, op zichzelf een meevaller. Vanwege de bezigheden elders duurde het weer even voordat men het doorhad en een van de twee ondertitelingen konden worden uitgeschakelt.

Kortom: ik kijk liever naar de publieke zenders.

Alleen hebben we daar netmanagers. Ik ben niet onder de indruk van hun programmeerkunst. Gister was het weer een hoogtepunt: de hele avond sport op net 1 én net 3.

Is het raar dat ik boeken lees?

Graag wil ik solliciteren

Even over de rapport-Davids-affaire, daar heb ik nog helemaal niets over geschreven. In 2003 waren we betrokken bij de inval in Irak en dat had niet gemogen, aldus het rapport.
Tot zover snap ik het.
Een van de verwijten is dat het volkenrechtelijk mandaat ontbrak. Dat moest ik even opzoeken en voor zover ik het begrijp is het een juridische term en betekent het dat het niet had gemogen, omdat het niet was toegestaan.
Meestal in dit soort gevallen zijn de betrokken politici al lang weg en dan is het gemakkelijk nakaarten, maar in dit geval hebben we een minister-president die is als de vorst deze winter: het is maar de vraag of we het nog gaan meemaken dat hij verdwijnt.
Er is nagekaart en als een van de oplossingen zal er een Volkenrechtelijk adviseur worden aangesteld.
Nu lees ik de krant niet iedere dag voor tot achter en terug, maar ik heb de indruk dat de adviseur geen volledige dagtaak heeft aan het geven van de adviezen op dit vlak.
Om kort te gaan: graag wil ik solliciteren op de functie.
Als referentie bied ik de rapporten aan die er over mij zijn verschenen.
(En even onder ons: daar kom ik vast nog wel op terug.)

Boeken die je al had moet hebben

Laatst was ik op zoek naar het boek De man die van kinderen hield, waarover ik had gelezen in de krant. Het boek verscheen in de jaren veertig, maar kreeg pas in de jaren zestig de erkenning die het verdiende.

Het is nu 2010 en de boekhandelaar die ik ernaar vroeg, kende het nóg niet. Dat trof me onaangenaam, je bent boekhandelaar of niet.

Hij vroeg of hij het moest bestellen.

'Dat boek had je al moeten hebben, dus als je het niet hebt, moet je het inderdaad bestellen,' zei ik.

Even hield hij stil en toen vroeg hij narrig: 'Voor jou bestellen.'

'Ik wil het ook hebben inderdaad,' zei ik.

Hij kon het niet waarderen.

Soms wordt er naar je geluisterd, ook al is het met tegenzin. Toen ik het boek gister ophaalde, lag het ook op de toontafel.

Foei!

Jaren geleden in een extra bezuinigingsronde werd er nog meer beknibbeld op de basisbeurs, studenten moesten een deel van het geld al lenen, toen konden ze ook geen rentevrije lening meer krijgen. Over de hooglopende lening moesten ze verder niet te moeilijk doen, want ze konden het heus wel afbetalen als ze eenmaal een goedbetaalde baan kregen.
Overigens was het de vraag of je met een studie een baan kreeg en in de praktijk bleek een beetje handige stucadoor al snel meer te verdienen. Maar dat ter zijde, daar kon men in de theorie geen rekening mee houden.

Onlangs heeft het Nibud geconstateerd dat studenten meer geld lenen dan vroeger en dat ze dus hoge schulden hebben opgebouwd nog voor ze een baan hebben.
Maar het ergste is nog wel: ze denken er wel erg gemakkelijk over. En dat is dus niet de bedoeling.

Groeien met je Grote Lichaam

In een kleine advertentie in de Krant stond het volgende, letterlijk (als iets perfect is moet je er niets meer aan doen):
Drs. ing. P.J. de H*** over het thema 'het lichaam op de natuurlijke manier genezen',  in workshop en lezingencafé van de School voor Aandachtsleer. Doel is het praktisch inzicht geven over natuurkundige opbouw en vitaliserende werking van het kwantum drukveld (dertien dimensies), dat we de geest noemen, in het lichaam (vier dimensies l+b+d+tijd). [...] Niveau van de lezing Het Visionaire Venster (Goswami), Het Intentie Experiment (McTaggert).
En dan volgt waar en wanneer.
Het is me onmiddellijk duidelijk: ik ben pas bij de derde dimensie, op het niveau van Het Grote Beleg (Salami) en Het Onopgeloste Mysterie (McDerrick).

Later, als ik oud en raar ben

Er lag een dikke laag sneeuw op het dakterras, toen er een koolmeesje voorbij vloog. Dat beestje heeft honger, wist ik opeens. En ik was hem al weken niet te hulp geschoten. Hij met zijn familie en musjes en roodborstjes vliegen hier elke lente rond, maar als ik zo doorging, kon het de komende lente wel eens akelig rustig worden op mijn dakterras. Prompt sneed ik een stevig bruin brood in kleine stukjes.
Een dag later was het op. Zelf doe ik daar langer over.
Als ik oud en raar ben, ga ik naar de winkel om vogelvoer te kopen. Nu heb ik het daar te druk voor, dus keek ik in de keuken rond naar iets dat ik naar buiten kon werpen.
Nu weet ik dus dat vogels niet van spruitjes houden. Dan gaan ze nog liever zonder eten naar bed.
Raad kwam uit verwachtte hoek, de Vogelman - waarom was ik daar zelf niet opgekomen - twitterde: geef ze appeltjes, Flopke.
Ik sneed een appel in stukken, maar toen die eenmaal buiten lagen, wist ik dat de stukken te groot en te lomp waren. Later, als ik oud en raar was, zou ik naar buiten kunnen gaan om ze kleiner te snijden. Nu had ik het er te druk voor. Bovendien was het best koud.
Na een uur of anderhalf begreep ik hoezeer de Vogelman weet waar hij over praat; het bordje was schoon leeg.
Er werd buiten honger geleden, zoveel was me inmiddels wel duidelijk geworden. Omdat ik nog niet oud en raar ben, ging ik naar de winkel om een tube tandpasta te kopen, de oude tube was al half leeg. En passant kocht ik ook een paar grootverpakkingen vetbolletjes en vlammendrode netjes met nootjes. Op de verpakking stond de doelgroep duidelijk afgebeeld. Opgeruimd hing ik ze buiten op.
Die middag zag ik waar ik al die tijd mee bezig was geweest. Een zwerm grote kraaien vrat zich in no time door mijn vetbollen heen. De kleine vogeltjes keken op een afstandje angstig toe.
'Och, Flopke, dat weet toch iederéén,' zou Vogelman later verzuchten.
Er moet een oplossing zijn. Als ik straks oud en raar ben, ga ik daar eens goed over nadenken.

In de uitverkoop

Gister kocht ik op de valreep zes van deze borsteltjes, borsteltjes zo klein dat ze alle zes met gemak in mijn borstzakje passen, (als ik er een had). We weten allemaal (ik ook) dat er te veel plastic is en dat in de Stille Oceaan een onrustbarende groeiende wolk van plastic zwerfafval ontstaat die nu zo groot is als Frankrijk, Spanje en Portugal bij elkaar. Omdat de overheden vinden dat het zo niet langer kan, is er overleg geweest met de industrie en die heeft inmiddels een verpakkingsconvenant opgesteld.
Ik vertrouw erop dat het nu langzamerhand de goede kant op zal gaan, maar toen ik gister mijn zes minuscule borsteltjes had uitgepakt, dacht ik wel... ik dacht... ik dacht: ik heb dit gekocht. Ik.

En het was nog een aanbieding ook.

Een goed begin

Morgen wil ik weer met de trein reizen, en omdat de treinen het de afgelopen maand nogal lieten afweten, keek ik alvast of er vandaag iets reed. En dat is verstandig, want naast de zomer en de herfst, is de winter een problematisch seizoen voor de NS.
Het viel mee. Alleen problemen op de volgende trajecten:

van station utrecht centraal naar station amersfoort in beide richtingen, van station zwolle naar station leeuwarden in beide richtingen, van station amersfoort naar station deventer in beide richtingen, van station rotterdam centraal naar station utrecht centraal in beide richtingen, van station sittard naar station heerlen in beide richtingen


En hoe lang dit allemaal ging duren, daarover las ik de volgende kernachtige boodschap.

geldigheid: prognose 04-01-10, 23.59 uur

Aan de dag van morgen wil men duidelijk de vingers niet branden.
Verder was ik natuurlijk benieuwd naar de oorzaken.

oorzaak: een tekort aan treinen

Zo rond middernacht heeft men mogelijk een oplossing gevonden, want na twaalf uren rijden er geen treinen meer. Dan zul je zien, dan zijn die logistieke problemen binnen de kortste keren opgelost. Tot een uur of vijf, zes de volgende ochtend in ieder geval.

En die total frontal face foto, daarmee wil ik laten zien dat ook ik er weer zin in heb.