Boeken die je al had moet hebben

Laatst was ik op zoek naar het boek De man die van kinderen hield, waarover ik had gelezen in de krant. Het boek verscheen in de jaren veertig, maar kreeg pas in de jaren zestig de erkenning die het verdiende.

Het is nu 2010 en de boekhandelaar die ik ernaar vroeg, kende het nóg niet. Dat trof me onaangenaam, je bent boekhandelaar of niet.

Hij vroeg of hij het moest bestellen.

'Dat boek had je al moeten hebben, dus als je het niet hebt, moet je het inderdaad bestellen,' zei ik.

Even hield hij stil en toen vroeg hij narrig: 'Voor jou bestellen.'

'Ik wil het ook hebben inderdaad,' zei ik.

Hij kon het niet waarderen.

Soms wordt er naar je geluisterd, ook al is het met tegenzin. Toen ik het boek gister ophaalde, lag het ook op de toontafel.

Foei!

Jaren geleden in een extra bezuinigingsronde werd er nog meer beknibbeld op de basisbeurs, studenten moesten een deel van het geld al lenen, toen konden ze ook geen rentevrije lening meer krijgen. Over de hooglopende lening moesten ze verder niet te moeilijk doen, want ze konden het heus wel afbetalen als ze eenmaal een goedbetaalde baan kregen.
Overigens was het de vraag of je met een studie een baan kreeg en in de praktijk bleek een beetje handige stucadoor al snel meer te verdienen. Maar dat ter zijde, daar kon men in de theorie geen rekening mee houden.

Onlangs heeft het Nibud geconstateerd dat studenten meer geld lenen dan vroeger en dat ze dus hoge schulden hebben opgebouwd nog voor ze een baan hebben.
Maar het ergste is nog wel: ze denken er wel erg gemakkelijk over. En dat is dus niet de bedoeling.

Groeien met je Grote Lichaam

In een kleine advertentie in de Krant stond het volgende, letterlijk (als iets perfect is moet je er niets meer aan doen):
Drs. ing. P.J. de H*** over het thema 'het lichaam op de natuurlijke manier genezen',  in workshop en lezingencafé van de School voor Aandachtsleer. Doel is het praktisch inzicht geven over natuurkundige opbouw en vitaliserende werking van het kwantum drukveld (dertien dimensies), dat we de geest noemen, in het lichaam (vier dimensies l+b+d+tijd). [...] Niveau van de lezing Het Visionaire Venster (Goswami), Het Intentie Experiment (McTaggert).
En dan volgt waar en wanneer.
Het is me onmiddellijk duidelijk: ik ben pas bij de derde dimensie, op het niveau van Het Grote Beleg (Salami) en Het Onopgeloste Mysterie (McDerrick).

Later, als ik oud en raar ben

Er lag een dikke laag sneeuw op het dakterras, toen er een koolmeesje voorbij vloog. Dat beestje heeft honger, wist ik opeens. En ik was hem al weken niet te hulp geschoten. Hij met zijn familie en musjes en roodborstjes vliegen hier elke lente rond, maar als ik zo doorging, kon het de komende lente wel eens akelig rustig worden op mijn dakterras. Prompt sneed ik een stevig bruin brood in kleine stukjes.
Een dag later was het op. Zelf doe ik daar langer over.
Als ik oud en raar ben, ga ik naar de winkel om vogelvoer te kopen. Nu heb ik het daar te druk voor, dus keek ik in de keuken rond naar iets dat ik naar buiten kon werpen.
Nu weet ik dus dat vogels niet van spruitjes houden. Dan gaan ze nog liever zonder eten naar bed.
Raad kwam uit verwachtte hoek, de Vogelman - waarom was ik daar zelf niet opgekomen - twitterde: geef ze appeltjes, Flopke.
Ik sneed een appel in stukken, maar toen die eenmaal buiten lagen, wist ik dat de stukken te groot en te lomp waren. Later, als ik oud en raar was, zou ik naar buiten kunnen gaan om ze kleiner te snijden. Nu had ik het er te druk voor. Bovendien was het best koud.
Na een uur of anderhalf begreep ik hoezeer de Vogelman weet waar hij over praat; het bordje was schoon leeg.
Er werd buiten honger geleden, zoveel was me inmiddels wel duidelijk geworden. Omdat ik nog niet oud en raar ben, ging ik naar de winkel om een tube tandpasta te kopen, de oude tube was al half leeg. En passant kocht ik ook een paar grootverpakkingen vetbolletjes en vlammendrode netjes met nootjes. Op de verpakking stond de doelgroep duidelijk afgebeeld. Opgeruimd hing ik ze buiten op.
Die middag zag ik waar ik al die tijd mee bezig was geweest. Een zwerm grote kraaien vrat zich in no time door mijn vetbollen heen. De kleine vogeltjes keken op een afstandje angstig toe.
'Och, Flopke, dat weet toch iederéén,' zou Vogelman later verzuchten.
Er moet een oplossing zijn. Als ik straks oud en raar ben, ga ik daar eens goed over nadenken.

In de uitverkoop

Gister kocht ik op de valreep zes van deze borsteltjes, borsteltjes zo klein dat ze alle zes met gemak in mijn borstzakje passen, (als ik er een had). We weten allemaal (ik ook) dat er te veel plastic is en dat in de Stille Oceaan een onrustbarende groeiende wolk van plastic zwerfafval ontstaat die nu zo groot is als Frankrijk, Spanje en Portugal bij elkaar. Omdat de overheden vinden dat het zo niet langer kan, is er overleg geweest met de industrie en die heeft inmiddels een verpakkingsconvenant opgesteld.
Ik vertrouw erop dat het nu langzamerhand de goede kant op zal gaan, maar toen ik gister mijn zes minuscule borsteltjes had uitgepakt, dacht ik wel... ik dacht... ik dacht: ik heb dit gekocht. Ik.

En het was nog een aanbieding ook.

Een goed begin

Morgen wil ik weer met de trein reizen, en omdat de treinen het de afgelopen maand nogal lieten afweten, keek ik alvast of er vandaag iets reed. En dat is verstandig, want naast de zomer en de herfst, is de winter een problematisch seizoen voor de NS.
Het viel mee. Alleen problemen op de volgende trajecten:

van station utrecht centraal naar station amersfoort in beide richtingen, van station zwolle naar station leeuwarden in beide richtingen, van station amersfoort naar station deventer in beide richtingen, van station rotterdam centraal naar station utrecht centraal in beide richtingen, van station sittard naar station heerlen in beide richtingen


En hoe lang dit allemaal ging duren, daarover las ik de volgende kernachtige boodschap.

geldigheid: prognose 04-01-10, 23.59 uur

Aan de dag van morgen wil men duidelijk de vingers niet branden.
Verder was ik natuurlijk benieuwd naar de oorzaken.

oorzaak: een tekort aan treinen

Zo rond middernacht heeft men mogelijk een oplossing gevonden, want na twaalf uren rijden er geen treinen meer. Dan zul je zien, dan zijn die logistieke problemen binnen de kortste keren opgelost. Tot een uur of vijf, zes de volgende ochtend in ieder geval.

En die total frontal face foto, daarmee wil ik laten zien dat ook ik er weer zin in heb.

Goed idee

Stel je hebt een haardhouthandel ergens in het bos waar bar weinig klanten langskomen. Daarom wil je het hout via internet verkopen. Je laat een neef een site bouwen, de site komt online, maar daarmee trek je nog altijd weinig klanten. Daarom neem je een  reclamebureau in de arm.
Een reclamejongen, lang krullend haar, adviseert je een radiospotje te maken.
'Goed idee, werk maar uit,' zeg je. Even denk je na en voegt eraan toe: 'Je zou bijvoorbeeld een echtpaar kunnen opvoeren dat een open haard heeft, maar geen hout. En het stel weet ook niet waar het te halen is.'
De reclamejongen lacht. 'Laat dat maar aan ons over! Wij zijn er voor de creatieve invulling.'
Na een week of drie komt de reclamejongen terug. Hij is bruiner dan je je herinnert en heeft een hip truitje over zijn schouders geslagen. Hij presenteert het volgende idee. Een man en een vrouw hebben een relatie met elkaar, verdere omstandigheden hoeven niet duidelijk te worden. Ze voeren het volgende gesprek.
De man: 'Schat, wie is jou nummer 1?'
De vrouw: 'Mijn nummer 1 is natuurlijk haardhout punt com.'
Wat gebeurt er daarna? Zeg jij dan: 'Goed idee, werk maar uit'?

Sinterklaas

Beging december kon ik het jullie niet goed uitleggen, misschien lukt het nu, over het benauwde gevoel dat ik krijg van Sinterklaasspullen. Kijk dan! Drie zwartepietgelukspoppetjes en een mijtertje zwerven nog altijd over mijn bureau en wat kan ik ermee? Ik loop voor gek als ik met dit mijtertje op de straat op ga, omdat ik nu kerstballen had moeten dragen.
Ooit kocht ik een rol Sinterklaaspapier en maakte er gebruik van tot ver in oktober van het jaar erop. Het voldeed aan het doel van cadeaupapier, namelijk dat iemand niet onmiddellijk ziet wat hij krijgt en hij je  twee keer moet bedanken, waarvan de eerste keer in ieder geval oprecht. Maar toch vonden mensen het raar.
Daarom kwam er dit jaar ook geen kerstboom. Want die had er al moeten staan, als ik dan zo dol op kerstbomen ben. Ik lust ook geen chocoladeletters.
Waar het mij om gaat: het komt allemaal zo nauw.
En nu ga ik voor het ontbijt een paar eieren verven.

Kerstgedachte

Gister zag ik een jongen op straat roken. Iemand had hem gevraagd of alles goed was en hij antwoordde feestelijk: 'Ja hoor.'

'Dat geloof ik niet,' zei ik. Op zo'n moment kan ik mijn mond niet houden. Als je er echt van overtuigd bent dat alles goed is, ben je onverdraaglijk optimistisch en moet er worden ingegrepen.

De jongen hield vol dat alles goed was.

'Dan denk je niet goed genoeg na,' zei ik.

Toen gaf de jongen zich gewonnen. Want inderdaad had zijn vriendin het net uitgemaakt, na een relatie van vijf jaar.

Ik hecht niet aan de Kerstgedachte, maar dit vond ik bar.

'Dat is erg zielig en naar,' zei ik.

Naast hem stond een vriendin die hem die avond bijstond. 'Pas je goed op hem,' vroeg ik.

Ze knikte met een glimlach, daar was ze de hele avond al druk mee bezig geweest.

Daarop riep de jongen dat het uiteindelijk allemaal goed kwam.

Ook daarin moest ik hem teleurstellen. 'Helaas niet,' zie ik. 'Alles loopt uiteindelijk beroerd af. Maar zover is het gelukkig nog niet.'

Hartelijk nam ik afscheid.

Een mooi resultaat

Op internet zag ik het meest irritante reclamespotje van dit jaar. Een actrice die een spotje lang haar omgeving toekrijst.
Een terechte winnaar.
Laatst zag ik per toeval ook het beste reclamefilmpje. Veel minder irritant, maar verder niet erg bijzonder.
Het is de tijd van de lijstjes en van de vraag: wat heb je bereikt dit jaar?
Ik kan me in 2009 hierop laten voorstaan: ik kende beide spotjes niet.
Een goeie prestatie, dit moet ik vieren. Maar eerlijk gezegd hoop ik volgend jaar op een beter resultaat.
En nu maar snel vergeten dat 2009.