Voor Theo was het beter

Ik praat tegen alle katten die ik op straat tegenkom. Ze doen of ze me niet horen, maar ze horen me wel, want anders liepen ze wel door. En dat doen ze dus niet, ze blijven staan of gaan zelfs even zitten en kijken aandachtig in de verte. Of naar een muur. Of naar een struikje. Ze kijken alle kanten op, behalve naar mij. Ik begrijp dat wel. Ik vind katten prettig gezelschap. Je kunt je bovendien goed achter ze verschuilen en ze zitten je niet de hele dag aan te staren. (Theo was echt een uitzondering.) Toch heb ik geen kat, ze zijn me te duur. En de manier waarop ze sterven, daar kan ik niet goed tegen. Maar voor Theo was het beter.

Permanent ongelukkig

Kijk dit is Theo, ik houd hem in mijn armen. (Een typische Flopke-foto van een paar jaar geleden, nog voordat ik zelf ooit van me gehoord had.)

Toen ik Theo kreeg, was ik op zoek naar een arrogante kat, die zijn eigen weg ging, die altijd met zijn rug naar me toe ging zittten, en zich gedroeg alsof hij mij tolereerde in plaats van andersom.

Maar Theo ging niet met zijn rug naar mij toezitten, hij ging aan mijn voeten zitten, keek met trouwe hondenogen naar me op en wachtte tot hij met zijn enorme lijf op mijn schoot kon springen. Als ik naar de gang liep, liep Theo achter me aan. Ging ik naar het toilet, dan wachtte Theo netjes bij de toiletdeur, om na afloop weer met me mee terug de kamer in te lopen. Theo leek permanent ongelukkig omdat hij te weinig aandacht kreeg. Er waren zelfs dagen dat ik weg was, want ik had een baan. Dan kon ik hem wel uitleggen dat ik geld nodig had om de dierenarts te kunnen betalen, maar daarvan vrolijkte hij niet op.

Ik wilde een kat die niet naar me luisterde, en inderdaad deed Theo precies dat wat ik niet van hem wilde. Als ik riep: 'Theo, hierrrrrr,' dan kwam hij. Altijd. Hij heeft me veel geld gekost en kwam akelig aan zijn einde. Wat dat laatste betreft, dat is nog maar afwachten, maar verder waren Theo en Flopke één pot nat.

Zucht.