Wie kent me?

Gisteren sprak ik de buurman aan. Niet de buurman van beneden waarmee ik nog altijd niet kan mailen, maar die weet dat ik blog. Ik sprak de buurman aan van hiernaast, boven. (Eigenlijk weten jullie nu bijna hoe ik woon.) Die buurman heeft net een baby gekregen.

Ik zei: gefeliciteerd, buurman.

Hij keek me aan, midden in mijn gezicht.

Toen dacht ik: hoe goed kent hij me nu? Hij ziet mijn ogen, maar wat ziet hij eigenlijk? Niet mijn vertwijfeling over of ik wel had moeten zeggen wat ik zojuist gezegd heb. Niet mijn chagrijn omdat het morgen weer gaat regenen. Niet mijn vrolijkheid, omdat ik nu weet wat de zin van het leven is.

Hij reageerde althans heel normaal. Bovendien keek ik een groot deel van het gesprek naar zijn voeten en naar de boodschappen die hij onhandig onder zijn armen klemde. (Hij krijgt het nog druk, de buurman.) Weet hij dat ik nu aan hem zit te denken? Jullie wel. Ik bedoel maar! Wie kent me dan het beste?

Mijn handen, mijn burka

Wat weet ik van de burka of de niqab? Helemaal niets. Maar het heeft wel iets te maken met kijken en bekeken worden. Want daar gaat het toch om bij die dracht? Aan de ene kant zeggen gesluierde vrouwen dat ze zich sterker voelen als ze niet gezien worden. Ik zou ze moeten begrijpen, mijn handen zijn mijn burka. Aan de andere kant is het een manier om vrouwen te onderdrukken. Wat klinkt dit enorm jaren zeventig, maar goed, bij het argument kan ik me wel iets voorstellen. Een omgeving die erop aandringt dat je jezelf niet mag laten zien, daar word ik niet enthousiast van.

Mijn omgeving roept eerder: kom op meid, wat kan het je schelen, laat je zien!

Dat zeggen wij westerlingen ook tegen vrouwen in burka: gooi af dat kleed, laat naar je kijken.

En wat vind ik dan precies?

Ik wil gezichten zien, dat is waar. Maar helemaal onbegrijpelijk kan ik de behoefte je te verschuilen natuurlijk niet vinden. Zeker niet in dit kader. Als je het zelf wilt tenminste. Maar ja, hoe weet je dat? Hoe weet je dat je wens uit jezelf voortkomt en uiteindelijk niet door je omgeving is ingegeven? (Dit riekt naar een diepere gedachte.) Zou ik een burka willen dragen? Soms misschien. Maar als het van jullie zou moeten, zou ik hem liever niet dragen, daar ben ik heel eerlijk in. (Je hoort mij niet beweren dat ik het mezelf makkelijk maak.)