Ik begin inmiddels aardig in de war te raken, want wie ben ik? Ben ik degene die ik was? Of ben ik Flopke? Het gaat steeds meer door elkaar lopen. Ik onderteken mijn mails vaak met Flopke. Ik maak geen foto's meer waar ik met mijn gezicht opsta. Ik voel me niet compleet als de mensen om me heen niet weten dat ik Flopke ben, alsof ik dan niet echt aanwezig ben. Er zijn al mensen die mijn blog volgen en mij zelf verder niet meer zo nodig hoeven te zien. Als ik tegenwoordig een afspraak heb, weet ik niet als wie ik zal gaan. En kijk hier, links. Daar staan boeken. Die lees ik ook!
Het voelt veilig als Flopke, maar ondertussen weten jullie meer van Flopke, dan van mij. Ik bedoel: ik bén Flopke. Steeds meer.
Soms, als ik in de kroeg zit en ik wil even niet herkend worden, dan haal ik die handen voor mijn gezicht vandaan.
Zie! Ik kom er niet meer uit.
