Ik ben een flesje Cola

Ik zou zeggen: een foto van mezelf, met mijn eigen boterham voor mijn gezicht, dat ben ik.
Maar dat is wel erg kort door de bocht. Want het was @ikbendaf die op bezoek kwam en de foto maakte. De foto zou op de cover komen, vertelde ze erbij, maar dat mocht ik tegen niemand zeggen. Dus ik zweeg over mezelf.
Ik was geheim.
Ik kon niet anders, want het boek gaat niet over mij, het gaat over het Twitterleven zoals @ikbendaf dat ziet. Ben ik dan mezelf nog wel? Of ben ik meer @ikbendaf? En ben ik nu ook een beetje @buroRuSt, die de omslag ontwierp?
Mag ik mezelf nog wel boven mijn blog zetten?
Ik vermoed van wel, want feitelijk ben ik een flesje Cola.
Mensen, koop mij!

Het spannendste komt nog...

Daf had me leren kennen van achter een boterham, dat had ik al begrepen. Maar mijn boterham-ava was te blas. Ik heb later een poging gedaan hem kleuriger te maken door een boterham te nemen en die op te maken: jam om de lippen, boter boven de ogen, waarop ik muisjes plakte. Het resultaat was een grauwe boterham die nog morsig was bovendien. Ik vergat het brood.
Maar nu doemde er een nieuwe kans op. Want ik had nog een boterham. Nog ééntje. Ik rende naar beneden, pakte de appelboor en ging aan de slag.
Over het resultaat ben ik meer dan tevreden: een goudbruine en emotioneel bewogen boterham. Tegelijkertijd weet ik dat ik nooit meer zo'n foto zal kunnen maken.
Het is de eerste keer dat ik meer Flopke was dan iemand anders en het resulteerde in de beste foto's van mijn digitale leven. Beter zal het nooit worden. Dat is alles. Letterlijk. Want meer dan foto's met wat tekst, ben ik niet.
Zoals ik eerder schreef: het beste geheim is een leeg geheim. Je verwacht een paukeslag en dan valt het misschien wel tegen. Het enige dat ik er nog aan kan toevoegen is: het spannendste moet nog komen. Ik weet alleen niet wanneer.
En dat zeg ik echt niet omdat ik met een leeg geheim wil eindigen.

Daf op je tafel

Daf op je tafel, dat is andere koffie. Terwijl de tafel kraakte, boog ze zich in naar mijn monitor, hield haar camera zoveel mogelijk op de plaats van mijn webcam en mompelde: 'Hier komt spierpijn van.'
Ik vroeg haar hoe ze het verder wilde hebben, want zij was immers de fotograaf.
'Houd maar iets voor je gezicht,' zei ze. 'Doe maar zoals je dat normaal doet. Jij bent Flopke!'
Daarin had ze natuurlijk gelijk.
Ik hield mijn handen voor mijn gezicht, zij drukte af.
Daarna wees ik naar een plastic plantje dat op de grond tegen mijn muur staat.
Ja, groen, dat is mooi! riep Daf.
Het was me nu wel duidelijk, dit was heel wat anders dan mijn webcam, dat zwarte oog dat me de hele dag aanstaart. Als hij een foto maakt, juicht hij niet: 'Ja! Mooi! Leuk, Flopke! Ga door!'
Mijn webcam zwijgt, er klinkt alleen een droge klik.

En kijk, dit krijg je ervan, deze foto is van Daf en niet van mijn webcam.

Hé... een muur...

Ik hoefde mijn handen niet voor mijn gezicht te houden, Daf herkende me nog van de vorige keer. Ik bracht haar naar het HQ, liet haar mijn deur zien en wees naar mijn webcam. Ze zag het gelijk: achter mijn webcam zat een muur.
Daar stonden we dan. Ik wachtte op een ingenieuze ingeving van Daf, want zij was de doorgewinterde fotograaf.
Ze dacht even na en vroeg: 'Kunnen we de tafel van de muur schuiven?'
We begonnen aan de tafel te trekken, de kabels van mijn computer spanden zich. Maar dat was niet het ergste. Erger was dat de tafel vast kwam te zitten. Hoe hij er ooit terecht is gekomen, weet ik niet, maar meer dan een paar centimeter kregen we hem niet van de muur. Want dan zat de kastdeur rechts in de weg. (Zie de foto.)
En toen ging Daf op mijn bureau zitten, gezellig naast de monitor.
De tafel kraakte.

Mijn 1e bezoek

Ik stuurde een paar foto's op. Maar die waren niet goed. Nou ja, ze waren wel leuk en zo en sommigen waren zelfs erg leuk, maar de kwaliteit was niet al te best.
Daar heeft Daf natuurlijk gelijk in. Mijn foto's daar mankeert wel het een en ander aan. Ze hebben een lage resolutie, de kleuren zijn niet best en ze zijn niet allemaal even scherp.
Maar ik kan niet beter.
Daarom vroeg Daf of ze een keer een foto van mij mocht komen maken, bij mij thuis. Ze wilde langskomen.
Ik kreeg bezoek! Dat was voor het eerst. Nou ja, ik krijg wel eens bezoek, maar niet als Flopke. Of gedeeltelijk misschien, maar nooit alleen. Er komt nooit iemand puur voor Flopke, iemand die niet teleurgesteld raakt als ik gedurende het hele bezoek mijn handen voor mijn gezicht blijf houden.
Ik werd er vrolijk van.
Ergens in mijn achterhoofd vroeg ik me ondertussen af hoe dat moest. Wat jullie niet weten is dat mijn computer tegen de muur staat. Geen idee hoe Daf vanaf de rand van mijn scherm een foto van mij zou kunnen maken.
Maar Daf is fotograaf, die zou daar vast wel iets op weten.

Flopke...........mag ik iets............vragen?

Meer dan een jaar geleden kreeg ik een DM van @ikbendaf. Ze was bezig met het maken van een Twitter-boek, een boek vol foto's van twitteraars. Dat ze me dat in vertrouwen vertelde, vond ik al leuk. Maar ze vroeg ook of ze een foto van mij mocht maken.
Natuurlijk mocht dat. We spraken af in de hoofdstad en ze maakte foto's voor brievenbussen en voor een boekhandel en een muur en daarna dronken we een biertje. Vervolgens hoorde ik een tijdje niets meer.
Tot een paar weken geleden. Ik kreeg weer een dm.
Flopke, schreef @ikbendaf, mag ik je iets vragen? (of eigenlijk schreef ze: Flopke........ mag ik je...........iets vragen? Zo is Daf.)
Flopke in de wereld, dat vond ze eigenlijk geen echte Flopke. Of eigenlijk zei ze het anders, ze zei: zo ken ik je niet.
Zo had ik het nog nooit bekeken, maar ergens heeft ze wel gelijk.

Een goed geheim...

Ik geloof dat het Umerto Eco was die ik laatst op de televisie hoorde zeggen dat een goed geheim, een leeg geheim is. Het heeft alles van een geheim, namelijk dat jij iets weet en de ander niet en dat de ander het dus ook graag wil weten. Maar zodra een geheim geopenbaard is, is de magie eraf en blijft er van het geheim niets meer over. Alleen het lege geheim wordt nooit onthuld en blijft daarmee overeind.
Het is precies waar ik zo bang voor ben, dat jullie teleurgesteld raken. Want mijn geheim is niet leeg.
Maar terugkrabbelen kan niet, dan voelen jullie je genept en dat is nog erger. Dus ik maak het af, ik moet wel. Ik kreeg een DM van een twitteraar, ze wilde me iets vragen.
Maar willen jullie niet eerst weten wat er zaterdag gebeurde? Omdat ik al zo lang zin had om iets te winnen, en zaterdag won ik eindelijk iets. En dat ik daar bewijzen van heb, maar dat ik me afvraag of ik die mag laten zien?

Begin niet over bommen

Als je een klacht hebt en degene aan de lijn wil langskomen om te kijken hoe hij het kan verhelpen, en je legt uit waar je woont, je zegt: tegenover dat en dat gebouw, dan moet je daarna niet zeggen: 'maar daar moet ik nog eens een bom op gooien.'
Zelfs niet als het gebouw je hinderlijk in de weg staat, omdat je anders zo mooi over de rivier kon uitkijken. Want het mag dan waar zijn, de ander weet nooit hoe serieus je het meent. En vooral: je belde voor een klacht, dan moet je serieus genomen worden.
Dat is belangrijker dan dat je vrijheid van meningsuiting, ook al is het grappig bedoeld.
Dat moet ik dus niet vergeten de volgende keer.
Maar dit is niet dat belangrijke. Het belangrijke begon een tijdje geleden met een dm.

Iets belangrijks

Als er belangrijke dingen in je leven gebeuren, in je digitale leven, omdat je je gewone leven er zo veel mogelijk buiten wilt houden. Dat is een remming gebleken, toch blijf je erbij. Je wilt best meedoen, graag zelfs, maar je hebt ook behoefte aan privacy. En dus lijkt het of je amper iets meemaakt. Op een paar muizen op Utrecht CS na dan. Een paar telefoontjes van telemarketeers. Je geboorte op blogger natuurlijk en je verschijnen op facebook, dat overigens tamelijk geruisloos aan iedereen voorbij is gegaan, omdat het niet echt bijzonder is. Maar stel dat er op een dag iets belangrijks gebeurt, en dat je daarover wilt vertellen. Als je er niet over vertelt, is het de vraag waarom je uberhaupt nog bestaat. Dus je wilt erover vertellen.
Hoe begin je dan?