Niet Twitteren VI: Stem op Verheugd

Las iets over het partijprogramma van Trots en omdat de ergernis niet van me af kon twitteren, werd ik geïnspireerd tot het oprichten van een eigen politieke partij. De naam: Verheugd.
Kijk, zo krijg je nog eens iets voor elkaar.
Partij Verheugd pleit voor belastingverlaging voor bloggers, zeker als ze niet onverdienstelijke pogingen doen om zo'n beetje anoniem te blijven.
Verder zijn we voor een sterkere kunst- en cultuursector.
We vinden voorts (goed woord in een politiek programma) dat politie zich weer voornamelijk moet bezighouden met het vangen van boeven en niet met het lastigvallen van onschuldige belastingbetalers, tenzij het echte wegpiraten zijn.
Wij zijn voor rechtvaardigheid, tolerantie waar het kan, handhaving waar het moet, een optimaal financieel beheer en precies genoeg wetten om het leven voor iedereen comfortabel te maken.
(En o ja, ik wil graag minister-president worden en ik zoek nog ministers.)

Niet twitteren V

Boze tongen beweren dat ik vandaag getwittert heb. Maar dat is niet zo.
Ik weet ook niet hoe die tweet daar komt.
(Ontkennen is de beste verdediging. Dat doen ze allemaal.
Hoewel er het zwijgen toe doen ook een krachtig middel is, laat de katholiek ons zien.
Maar dat ben ik nog aan het leren.)

Niet twitteren IV: de gevolgen

Bijna op de helft geloof ik. Nou ja, een heel eind op weg dan. Tien dagen zijn zo voorbij en ik vraag me ondertussen af: word ik creatiever zonder twitter?
Moet die meligheid er toch uit?
Of heb ik eindelijk tijd voor zinnige dingen en krijg ik nu wél iets voor elkaar?
Zo wilde ik vanochtend mijn administratie eens in orde maken.

Niet twitteren III: timelinevervuiler

Ik zit in de trein naar Tiel en het is reuze gezellig, want de zon schijnt en de trein dieselt als een oude tractor. Dat zou ik willen twitteren, maar dat mag dus niet.
Heel even mis ik het, daarna weet ik dat het goed is. Ik kan dit beter voor mezelf houden. Bovendien is het voor niemand van enig belang.
Langzaam dringt het tot me door: ik ben een timelinevervuiler.
(Zet dat woord dan ook maar in de Van Dale.)

Niet twitteren II

Vanochtend sneeuwde het. Dus dat wilde ik via Twitter op het Wereldwijde Web gooien. Maar dat mag dus niet.
Het drukt me nogmaals met mijn neus op de feiten: dat ik niet mag twitteren, kun je amper een verlies voor ons aller intellectuele ontwikkeling noemen.
Nou goed, een goede grap af en toe, zal mensen aan het lachen maken. Maar een goeie grap komt vandaag niet in me op. Misschien omdat ik niet in one liners denk. En dat geeft wel rust en ruimte in mijn hoofd.
Ondertussen vraag ik me af waarom ik hier eigenlijk aan begonnen ben. Rust is lekker, maar tien dagen? Dat is best veel en straks wordt het vast vervelend. Nu ik blog, lijkt het toch of ik vooral tegen mezelf zit te praten.
Kan ik het maken om eerder weer te beginnen met twitteren?
Dat doe ik niet, nee, ik doe het niet. Nee, nee, echt, ik doe het niet.
Maar het kan natuurlijk best.
Misschien vind ik het allemaal niet erg meer als ik denk dat ik morgen gewoon weer begin.
Wie kan het wat schelen?
Het is nauwelijks van enig belang.
Maar ik doe het niet.

Niet twitteren I

Vanaf vandaag tien dagen niet twitteren. Eigenlijk vanavond 12 uur, maar ik kan niet wachten, dus stop ik er gelijk al mee.
Lekker, denk ik, rust aan mijn kop.
Maar het is nu een paar uur later en het voelt raar. Buiten is de herfst uitgebroken en dat wil ik twitteren.
Herfst! wil ik roepen.
Geen briljante tweet. Geen groot verlies voor de twitterwereld. Maar voor mij voelt het kaal.
Eigen schuld.
Misschien gaat het morgen beter, dan is Twitter vast heel ver weg.
ooooooo

Afspraak

Als je een afspraak met iemand hebt, en uit pure slomigheid komt hij je te laat halen, dan kan hij maar beter doen of hij dit niet in de gaten heeft.
Als hij zegt: 'Excuses voor de vertraging,' dan weet je dat hij zich realiseert dat hij te traag is, maar dat is geen ramp.
Maar zegt hij vervolgens: 'Ik was nog even mijn mail aan het beantwoorden...'
en daarna: 'dat wilde ik even afmaken...'
en dan: 'voor je het weet sla je er eentje over,' dan weet je genoeg...
hij zat achter zijn computer, realiseerde zich dat hij een afspraak had, maar hij kon of wilde niet schakelen.
En dan moet je vooral proberen je mond te houden en niet zeggen: 'Wist je dat je aan een mailtje kunt zien dat hij nog niet gelezen is? Handig, want dan kun je dat ook later doen. Dan kun je in de toekomst wel op tijd komen op afspraken, mochten ze nog eens belangrijk voor je zijn.'

Over afspraken gesproken, ik heb jullie nog niet verteld over mijzelf, mijn droger en het mannetje...

Gek

De Partij voor de Vrijheid wordt een groot succes. Er zijn heel veel mensen die vinden dat Geert Wilders moet kunnen zeggen wat hij wil.
Leefbaar Rotterdam is al jaren een succes, veel Rotterdammers vinden dat Rotterdam leefbaarder moet worden voor Marco Pastors.
Maar de Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit (PNVD) houdt ermee op. En dat terwijl die partij zich persoonlijk wil hardmaken voor de Naastenliefde.

Volkstuinbestuur

Waarom ga je in het bestuur van een Volkstuinencomplex zitten? Als ergens onderzoek naar moet gebeuren, dan naar dit fenomeen. Ik hoor van verschillende kanten verhalen over deze besturen en er komt een consequent beeld naar voren, waarvan ik me afvraag of dat over de hele linie opgaat.
Ik denk het wel.

Het zou goed zijn de volgende vragen in het onderzoek mee te nemen.
Hoe lang duren de bestuursvergaderingen doorgaans?
Als de leden niet in de WAO of de VUT zaten, zou die vergadertijd dan met een paar uur kunnen worden verkort?
Wat voor carrière hebben de leden achter de rug en waarom ging dit mis?
Is er binnen het bestuur ook ruzie en narigheid?
Wat is de reden om uit het bestuur te stappen en waaraan is men dan doorgaans overleden?

Over de bijpassende foto: ik zocht op volkstuinbestuur, en kreeg deze foto. Van een bestuur, twee politieagenten en een laken.
I rest my case

Het is verschrikkelijk

Twee oudere dames met wit haar komen de treincoupé binnen. Ze lijken erg op elkaar. De voorste zegt tegen de achterste: ‘Ik zal de deur voor u openhouden. Tegenwoordig laat iedereen hem gewoon in je gezicht dichtklappen en voor je het weet ik je bril kapot. Het is verschrikkelijk.’
Zelf houd ik de deur ook altijd open. Nou goed, heel soms schiet hij uit mijn handen, maar dit verwijt heb ik niet verdiend. Verbouwereerd kijk ik naar de vrouw die ons allemaal over een kam scheert.
Ze trekt haar jas uit en vraagt: ‘Wat kijkt u? Zeker nooit een Indische gezien.’
Nu wil ik me verdedigen, ik antwoord: ‘Mevrouw, ik was verbaasd om wat u zei, niet over hoe u eruit ziet.’
Ze schudt misprijzend haar hoofd en gaat zitten.
Ik houd mijn mond. Straks heb ik ruzie en dat straalt op een of andere manier altijd negatief op je af.
Dan hoor ik haar mopperen: ‘Hélemaal verbaasd zijn ze. Omdat ze nooit een Indische hebben horen praten. Het is gewoon verschrikkelijk!’