Menselijk contact in winkels

Over winkelbedienden nog even dit. Ik ben geneigd te denken: een winkelbediende staat in de winkel, dan zal hij bereid zijn om mij als klant te helpen en hij weet iets van de spullen die hij verkoopt.
Nu had ik me vooraf een beetje ingelezen. Ik wilde namelijk weten waarom mijn oude webcam  niet werkte en dan kom je er vanzelf meer te weten over webcams. Ik kende een paar modellen, wist ongeveer waar ik op moest letten. Maar normaal gesproken kies ik voor de makkelijkste weg: me laten voorlichten door een winkelbediende die toch niet veel beters te doen heeft.
Ik wilde een webcam die foto's kan maken, geen wereldkwaliteit, filmen is niet het belangrijkst en hij moet dus kunnen draaien op Windows 8.1. Waar kan ik dan tussen kiezen? Wat zou de winkelier me adviseren?
Vervolgens sta ik klaar om overtuigd te worden om iets te kopen dat in veel gevallen duurder is dan ik van plan was.
Maar dat gaat in de praktijk niet zo.
In de eerste winkel vroeg ik naar de webcams, een jongen wees naar een schap en boog zich weer over een schap met iets anders, om de spullen daar recht te zetten.
'Je hebt er twee,' constateerde ik. 'Is dat alles?'
'Ja,' zei hij.
'Welke zou je adviseren,' vroeg ik. Ik pak de zaken graag grondig aan.
'De rechter,' zei hij.
'Die heeft een slechte review,' zei ik. Dat had ik toevallig gezien op internet.
'Ah,' zei hij en ging weer verder met het recht zetten van de spullen.

Ik ging naar huis, zocht op een site van een grote elektronicaketen naar de webcam die ik wilde hebben, ze hadden iets, ik ging naar de winkel. Ik wil de producten graag even in het echt zien.
Er lopen in die keten veel personeelsleden rond, maar op een of andere manier zijn ze altijd allemaal druk in gesprek met een klant en anders met elkaar. Of ze lopen net weg. Toen het me gelukt was er een te strikken, vroeg ik waar de camera was die op hun site stond.
'Die hadden ze alleen online blijkbaar,' legde de jongen me uit.
'Waarom staat dat dan niet op jullie site?' vroeg ik.
Een andere klant tikte hem op de schouder en zei: 'Mag ik even kort iets vragen?'
De jongen keerde zich naar de klant toe. Maar natuurlijk mocht dat.
De klant begon over iets wat hij wilde kopen en vroeg door.
De jongen antwoordde hem, tot ik zei: 'Ja hallo! Je was nog met mij in gesprek.'
De jongen draaide zich weer naar mij toe. De klant droop af, beledigd. En ik zei: 'Maar waarom staat dan op de site dat je hem wel hebt?'
'Dat klopt niet,' zei de jongen.
'Stom,' zei ik en droop zelf af.
En toen kocht ik mijn webcam online.

plug&unplug&reinstall&tryagain...

Het probleem is dat als zo'n ergerniswekkende periode achter je ligt, dat je geen zin meer hebt om het op te rakelen. En dan gaat het duren, terwijl ik zoveel te vertellen heb. Over het boek bijvoorbeeld dat eraan komt, met een naam erop en hoe ik daar nou weer mee moet omgaan.
Maar goed, ik had dus een computer, met Windows 8.1 en toen stopte al mijn apparaatjes ermee. Mijn printer was snel weer ingesteld. Mijn opnameapparaat, daar heb ik zelf iets op gevonden. Maar mijn webcam... niets.
Dat klopte, hij deed het niet meer met Windows, begreep ik uit berichten van de fabrikant, dus ik kocht een nieuwe.
Over hoe je een webcam koopt, de volgende keer.
Uiteindelijk kocht een ik een degelijke, moderne Microsoft webcam. Zo eentje moet toch kunnen communiceren met een Windows-programma van zichzelf?
Maar dat is te simpel gedacht.
@Krekel dacht na, werkte, installeerde en zocht in de diepste krochten van fora naar een oplossing.
Het is gelukt.
En ik weet nu dit: Microsoft is niet plug&play is, maar plug&unplug&plug&reinstall&search&faill&try again&stay awake&try&fail&understand&failagain&try&ask&explain you tried that&search&understand&pas een instelling aan heel diep in het programma en constateer tot je verbazing dat je het blijkbaar als usb-apparaat moet instellen, omdat hij anders helemaal niets doet en hoor van Microsoft dat het aan jou ligt en probeer het dan zo snel mogelijk te vergeten.

Traag, te druk en rare geluidjes

Mijn vier jaar oude computer begon het te begeven. Of preciezer: hij werd traag, was permanent met zijn harde schijf bezig en maakte rare geluidjes.
Lang geleden snapte ik de apparaten, maar ze werden plug&play, ik moest me er niet mee bemoeien en nu kan ik ze niet meer volgen.
@Krekel wel. Of: wat hij er over zegt, klinkt behoorlijk samenhangend. Hij zou dit oplossen.
Hij ging aan het werk, was er dagdelen druk mee - want zo gaat dat met computers, ze vreten je dagdelen. Soms leek het even beter te gaan, maar na korte tijd was het weer een beetje erger.
En toen begaf Word het.
's Nachts lag ik wakker. Ik piekerde: ik moest door, ik heb dat ding nodig voor werk en vrije tijd en alles wat er tussen zit. Vier jaar is niet oud voor een computer, volgens mij doen jullie er langer mee, maar kapot is kapot, en als er nog iets van te maken is, dan niet op korte termijn, want @Krekel was er inmiddels al zo'n twee weken mee in de weer, een kapotte harddisk kon hij ook niet verhelpen, het was sowieso een maandagmorgenmonster, van de twee knoppen die erop zaten, begaf na een paar weken de eerste het al. Gelukkig was dat niet de powerknop. En ook had ik de harde schijf al eens vervangen. Alles welbeschouwd had ik het nog best lang kunnen rekken. En ik moest dus door. Daarom dacht ik: geld of niet, ik koop een nieuwe computer.
Een helder inzicht, nu zou er een einde komen aan de ellende. Ik viel in slaap.
Maar dan had ik buiten Microsoft gerekend.

Telemarketeer in levenslicht

Vanochtend schreef ik mijn mail terug aan de vrouw die met mijn over God wil praten. Eigenlijk is ze een soort telemarketier, maar dan een in levenslicht. Ik schreef haar zo eerlijk mogelijk: dat ze van harte welkom is, dat ik niet geloof en dat ik oprecht denk dat ik door gesprekken niet op andere gedachten zal worden gebracht, maar dat ik wel wil praten over haar.
En mijn geloof in haar is hersteld, maar dat schreef ik haar niet.
Over levenslicht gesproken, jullie weten het vast niet, maar ik had de moed opgegeven dat het nog iets werd met mij. Mijn webcam werkte niet meer. Of nee, mijn computer begon raar te doen. Ik was bang dat hij het zou begeven en ik alles kwijt zou zijn en niets meer kon doen, en na dag na dag pogingen te doen om de computer te herstellen en ik van de regen in de drup kwam, besloot ik een nieuwe machine te kopen. Een splinternieuwe, dan zou alles goed komen...
Enfin, wordt vervolgd.

Uitgeput

En waarom dit allemaal zo lang heeft moeten duren, dat zal ik nog uitleggen.
Ik ben uitgeput.
En ik haat Microsoft.

De Brief

O! Ik ben ontroerd. Echt.

Lang heeft de wachttoren hier op mijn bureau gelegen. Die kreeg ik van twee vrouwen die aanbelden en met me over God wilde praten. Ik zei dat ik het altijd een sterk verhaal heb gevonden, maar dat ik me afvroeg waarom alle ellende.

Die vraag hadden ze vaker gehad

Ze legden uit dat Hij daar niets aan kon doen, maar dat Hij nu een Regering aan het vormen is, om er een einde aan te maken.

Waarom schiet Hij dan niet een beetje op, vroeg ik. En daarna: ga ik het nog beleven?
Dat wisten ze wel zeker. Ze gaven me een Wachttoren en zeiden dat ze terugkwamen.
Ik weet niet eens meer hoe lang het geleden is, maar op een dag gooide ik de Wachttoren voor de zekerheid toch maar weg.

Ik schreef in een blog: als zij zich al niet aan hun belofte houden, hoe moet ik dan in Hem geloven?
Maar mijn geloof werd hersteld, want afgelopen donderdag vond ik een handgeschreven Brief in de bus. Ze zijn me niet vergeten, ze willen nogmaals langskomen, maar ik kan ze ook mailen.

Dat ga ik doen, ik moet nog even nadenken over wat ik ze schrijf, want ik wil niet dat zij Hopen dat ze me kunnen bekeren. Ik blijft het een sterk verhaal vinden. Maar ze mogen altijd langskomen om over hun eigen motieven te praten. Zoiets zal ik ze schrijven. En in ieder geval moet ik dit ook even aankaarten: ze zaten er volgens Broer zo'n 3000 jaar naast.

Fotooo!

Er kwam dus een fotograaf langs. Een aardige vrouw en nog geduldig ook. Eerst zei ze me uit dat ik mijn handen voor mijn gezicht moest weghalen. Daarna dat ik wat vrolijker mocht kijken. 'Als je zo boos kijkt, schrikt dat mensen af,' legde ze uit.
Misschien dat ik toch een plantje...
De fotograaf was vriendelijk maar beslist: geen handen, geen plantjes, geen frons. Lachen moest ik!
Ik lachte.
Dit meen je niet, zei ze.
Ik probeerde beter te lachen.
Je trekt je terug, voel je dat? vroeg ze.
Ik voelde me precies zoals ik me altijd voel als er een camera op me gericht staat. Ik probeerde me niet terug te trekken, maar spontaan te lachen, naar haar toe, open, vriendelijk, zodat ik niemand zou afschrikken.
Na een half uur liet ze me een paar voorbeelden zien, zodat ik kon zien wat het effect was, wat werkte en wat niet.
Ik vond het zelf minder erg als wat nors keek. Maar zij was de fotograaf.
Na een uur hadden we één foto die ermee door kon. En een foto waarop ik goed keek, maar waarop mijn handen als gespannen klauwtjes voor me lagen.
Laat ik verder niet te veel in detail treden, maar na twee uur, ging de fotograaf weg, begreep ik waarom ik altijd wegduik voor foto's, begreep ik dat ik een lastig model ben en begreep ik het belang van een goede foto.
Ze had mooie foto's gemaakt. Ook later zag ik dat. Maar ja, nu zit ik dus met een probleem...

Jammer van de boterham

Mooie foto Flopke, zei de uitgever, maar wel een beetje jammer dat je er zelf niet opstaat.
Daarop stuurde ik een tweede foto.

Mooi, zei de uitgever, heel mooi! Zoiets, maar dan zonder boterham.
Deze, vroeg ik in een volgende mail.

Hij is wat donker Flopke. En je duikt een beetje weg.
En toen zei de uitgever: misschien moeten we toch een fotograaf sturen...

Foto?

Zaterdag kreeg ik weer belangrijke post (zag ik zondag toen ik de brievenbus opende). Hoog tijd dat ik verder ga met mijn verhaal.
Een uitgever vroeg of ik eens wilde komen praten.
Dat wilde ik wel.
Het was een goed gesprek.

Er ging heel wat tijd overheen, maar op een dag zeiden ze: Flopke, het wordt goed, we gaan het uitgeven.
Dan zeg ik: 'Wat leuk!'.
's Avonds ontkurk ik een fles met iets gezelligs, we eten er oesters bij, ik was in een feeststemming en dacht ondertussen: jajaaa.
Want het is crisis in de boekenbranche en mogelijk staan we pas aan het begin en komt de crisis de komende maanden tot een hoogtepunt.
Daarop raakte Polare in de problemen.
Maar een tijdje later kreeg ik een mail van de redacteur. Ze schreef: zeg Flopke, heb je misschien een fatsoenlijke foto voor ons voor de brochure?
Ze konden ook een fotograaf sturen, maar mogelijk barstte ik zelf van de uitstekende foto's van mezelf en dan kon ik hen net zo goed een paar van de beste exemplaren toesturen.
Dat betekent twee dingen. Ten eerste dat er een brochure komt. En dat als de boekencrisis uitbreekt, ik kan bewijzen dat het wel degelijke de bedoeling was...
En op de tweede plaats dat ik op zoek moest naar een goede foto.
Ik zocht er een uit en vroeg: is dit wat?

Welkom in de familie

Maar Evenblij reageerde heel vriendelijk en vertelde hoe de Evenblijs oorspronkelijk aan hun naam kwamen. In de tijd van Napoleon moest iedereen een naam opgeven en een paar opstandelingen waren bang door de mand te vallen en daarom noemden ze zich Vrolijk, Plezier en Evenblij. Ik paste helemaal in die traditie. Misschien wel meer dan familieleden die er niet veel meer voor gedaan hebben dan geboren te worden.
Maar nu overdrijf ik waarschijnlijk weer. Bovendien is dit een van mijn zorgen op het moment. Hoe lang zal ik familie blijven?
Want dat heeft dus met mijn dilemma te maken...