De Nietswiller

Een belangrijke Nietswiller heeft werk gevonden, las ik in de krant. Of eigenlijk heeft hij werk gecreëerd, want hij wil geen 'slavenarbeid' voor een bedrijf gaan doen. Toen hij de laatste keer een baan weigerde, werd hij 100% op zijn uitkering gekort. (En dan houd je weinig over.) Nog één keer heeft hij dat met succes aangevochten, maar vanaf morgen loopt zijn uitkering af. Dan gaat hij leven van zijn eigen bedrijf. Zijn belangrijkste motief om voor zichzelf te beginnen: dan kan hij opdrachten weigeren waar hij geen zin in heeft. (Soms realiseer ik me weer even waarom ik een goede krant wil lezen.)

Deze man was bewust baanloze, niet omdat hij niet kon werken, maar omdat hij het niet wilde. Hij is Tegen. Hij leeft bij voorkeur van een uitkering. Een man dus die de tijdgeest ver achter zich heeft gelaten.

En nu word ik natuurlijk geacht dit toe te juichen: weer een nietsnut minder. Het kán natuurlijk ook niet. Sterker nog: ik begrijp de man niet, deze Don Quichot van de bureaucratie. Dat je afhankelijk wilt zijn van een uitkering. Dat je zo principieel bent, dat je jezelf daarmee in grote problemen helpt.

Maar ik ben niet zo tegen. Ik moet er erg om lachen. We betalen wel belasting voor onzinniger dingen. Ergens heb ik een zwak voor Nietswillers. Omdat het weer eens iets anders is dan al die mensen vol Ambitie, Frisse Moed en Werklust. (Maar dat moet ik hier natuurlijk niet hardop zeggen.)

Obligaat groen

Klik!

Luxe-depressie

Vriendin W. moest opeens heel hard lachen om mijn ongeluk. Jij hebt alles, je hebt eigenlijk niets te klagen, er is niets ergs met je aan de hand en dan ben je ongelukkig. Hoe doe je dat toch, Flopke? Toen verexcuseerde ze zich dat ze moest lachen, maar ze kon er niets aan doen.

W. heeft natuurlijk gelijk. Ik ben ongelukkig omdat ik het me kan permitteren.

Ik lijd aan luxe-depressie.

Als er straks echt iets aan de hand is, dan is dat afgelopen. Dan moet ik overleven en kan ik me dit niet meer permitteren.

Dit is niet het hele verhaal. (Hele verhalen zijn altijd ingewikkelder en duren langer.) Maar het is wel een belangrijk onderdeel.

Maatregel 3

Maatregel 3. (Klik!)

W. is op bezoek

Vandaag heb ik geen tijd. Ik moet zo weg. En kijk, vriendin W. (van hond Y.) is op bezoek. Dan kun je natuurlijk niet gaan zitten bloggen. W. wil ook nog ontbijten.

Want anders is hij niet meer geldig

Waarom je paspoort verloopt? Volgens de fotograaf was het gewoon business.

Als dat zo was, maak ik liever direct vijftig euro over, zei ik. Dat scheelt mij een hoop gedoe. (Deze foto keurde ze trouwens af. Volgens mij twijfelde ze over mijn ooraanzet, maar ik vind dat je hem best goed kunt zien.)

Ik vroeg het uiteraard ook aan de ambtenaar op het stadhuis en zij legde het me uit.

Je moet een nieuw paspoort halen, want anders is hij niet meer geldig.

Toen keek ze me een beetje verbaasd aan. 'Dat is altijd zo geweest, hoor,' zei ze.

Nou ja, vroeger kon je hem nog één keer verlengen. Ze sloeg een lege bladzijde op. 'Kijk hier.' Maar dat mag niet meer. Ze sloeg de bladzijde weer terug.

Zo zijn de regels. Dat was het eigenlijk.

'Maar waarom zijn de regels zo,' vroeg ik.

Dan waren de gegevens weer actueel, legde ze me uit. En de foto. Want het ging vooral om de Foto. Na vijf jaar is die in Nederland verouderd, en niet pas na tien of vijftien jaar, zoals in andere landen het geval is.

Ik zei dat ik het begreep.

Natuurlijk.

Ik kan mijn pas over een week ophalen. Of later, als ik wil. Maar niet pas na drie maanden, want dan moeten ze hem terugsturen. Dan is de pas namelijk weer verlopen. (Als hij op het stadhuis blijft liggen, blijft hij drie maanden goed, neem je hem meer naar huis, dan is dat vijf jaar.)

Ook dat begreep ik.

Tot slot moest ik nog mijn handtekening zetten. Die mislukte een beetje: ik schrijf mijn naam nooit zo, maar het moest met een speciale pen en die gleed uit. Het was niet te lezen.

Als het maar in het vakje is, zei ze.

En het was in het vakje.

Tevreden gingen we uit elkaar.

Hoezo verlopen pas?

Maar nog even iets anders. Vandaag ga ik mijn paspoort verlengen en nu vroeg ik me opeens af: waarom moet een paspoort eigenlijk geldig zijn? Ik bedoel eigenlijk: waarom is hij na een paar jaar opeens níet meer geldig? Het gaat er niet om dat ik in de tussentijd onverhoeds gestorven kan zijn. (Ik weet eigenlijk niet of je je paspoort moet inleveren als je dood bent. Maar als je dat niet doet, wat dan nog? Ik bedoel: tegen de tijd dat ze erachter komen, ben jij al lang gecremeerd en uitgestrooid.)

Daar gaat het dus niet om, want je krijgt pas problemen als je met een ongeldig paspoort de grens probeert over te steken. En dan ben je eigenlijk aan het bewijzen dat je leeft.

Is het om te bewijzen dat ik de afgelopen vijf jaar geen zware crimineel geworden ben? Maar als ik zo crimineel ben, zou ik een vals paspoort regelen, dat moet het probleem niet zijn.

Moet het dan omdat ik niet meer op mijn pasfoto lijk? Ook dat vind ik een sterk verhaal. Ik lijk nog best.

Verder is mijn paspoort in prima staat. (Mijn rijbewijs niet, die zou ik wel nieuw willen hebben.)

Ik kom er niet uit, ik zal het de ambtenaar zo eens vragen.

Mislukte herfst, maatregel 2

Maatregel 2. (Kulik!)

Mislukte herfst

Ik moet eens ophouden over de mislukte zomer. Mensen weten het nu wel, ik ben niet leuk meer, zulke klaagzangen gaan vervelen. Wat zeggen jullie? Ze zijn nooit leuk geweest!

Ik houd mijn mond al. Of sterker: het is al over. Het leed is geleden. Ik ben met goede moed begonnen aan een mislukte herfst. (Waarom moet alles toch altijd lukken? Mooi mislukken is nog een hele kunst. Ook daarin kun je heel goed worden, met een beetje aanleg en veel oefening.) Inmiddels ben ik bijna gewend aan warme jassen, een koude neus en aan een bed met koude lakens. Maar ik ga me verzetten. Ik heb een aantal maatregelen genomen.

Maatregel 1. (Klik dan.)

Geen manieren

Klik!