'Tussen benen gluren'

Iemand kwam op mijn blog via de zoektermen 'tussen benen gluren'.

Daar zal ik dan iets zinnigs over zeggen.

Eh...

Wacht, ik zoek er eerst een plaatje bij.

Voetbalanalyse

Niet dat ik verstand van voetbal heb, maar als het inderdaad zo is dat Vitesse het hele seizoen louter heeft verloren en dat het nu, in een halvefinalewedstrijd (dat was het toch?) tegen een club die voor het eerst sinds jaren een seizoen uitzonderlijk goed gespeeld heeft en die enorm trots was omdat het kampioenschap nu zo dichtbij kwam, zodat de thuisstad al helemaal in de feeststemming was en vol ballonnen hing en men er in alle buurten de meubels op de stoep had gezet, om na het laatste fluitsignaal een geweldig feest te kunnen bouwen, dat juist op dat moment de Vitessespelers, die het hele seizoen nauwelijks te inspireren waren geweest, nu opeens hun best gingen doen, misschien gewoon voor de gein, want als je kampioen wilt worden, moet je een heel seizoen je best doen, maar bij sommige gelegenheden kun je door even een tandje bij te zetten een hele stad verbouwereerd achterlaten - als het zo zit, ben ik vanaf nu voor Vitesse;

omdat ze gevoel voor humor hebben.

Pakjes van vier

Vandaag werd ik gebeld door een meisje dat zich afvroeg of ze met mevrouw Van den Berghe sprak.

Welja, waarom niet, zei ik.

Ze leverde stroom, of ik wist dat ik veel te veel betaalde?

Ik heb anders nog wel een paar pakjes liggen, zei ik.

Moest zij een pakket opsturen?

Welk formaat, vroeg ik.

Hoe bedoelt u?

Nou, hoe groot zijn ze?

0,1 cent per iets (ben ik vergeten).

Nee, hoeveel centimeter.

Dat begreep ze niet.

Nou: vier centimeter, of vijf, of drie.

Ze begreep me niet, vroeg of ik een ogenblikje had en zette me in de wacht.

Toen heb ik haar ook maar in de wacht gezet.

Grijp uw kans

Rug gaat langzaam beter. Ik kan weer niesen en hoesten zonder eerst in de foetushouding te moeten liggen, om een scherpe pijn te voorkomen. Ik denk zelfs dat ik vandaag de stad haal. (En terug, verlies dat nooit uit het oog.) Maar erg vlot gaat het nog niet. Zojuist ging de bel. Ik stond zo snel mogelijk van mijn stoel op, liep naar beneden, deed open... niemand. Ik liep het pad af: heel de straat leeg.

Als dit belletje trekken was, zou dat voor het eerst zijn, maar even goed. Ik zou tegen alle bejaarde snotjongens en -meisjes willen zeggen: for old times sake, grijp nu jullie kans. Want vandaag ben je met je rollator eerder de hoek om, dan ik bij de deur.

Maar morgen, oh morgen, dan grijp jullie bij de kraag van jullie beige regenjas en geef ik jullie een draai om jullie oren.

En jullie gehoorapparaatje rapen jullie vervolgens zelf maar op.

Herfst op het toilet

Vanochtend, op deze eerste rokjesdag (modern seksisme) zat ik op de wc het toiletpapier te bekijken en opeens wist ik waarom de rollen deze week in de aanbieding waren. Het is herfstpapier. Dan ga ik vanzelf denken aan de marketeer die aanvankelijk een gewéldig idee kreeg: seizoensgebonden billen afvegen. Ik zag voor me hoe hij het onlangs benauwd kreeg op zijn eigen toilet, omdat hij blijkbaar niet had kunnen voorspellen hoeveel papier we precies gebruiken. En nu dreigde hij te blijven zitten met een enorme berg herfstpapier. Door zijn eigen toilet kreeg hij het allemaal niet gespoeld. Kwam hij vervolgens - tot zijn grote opluchting - zelf op het idee om het in de aanbieding kon doen? Of werd hij hierbij geholpen? En hoe zou hij het op de vergadering naar voren hebben gebracht? (Jongens, ik zat vanochtend op het toilet zo'n beetje te denken...)

In ieder geval worden wij op deze lentedag op de wc met onze neus op de herfst gedrukt. Bij wijze van spreken dan.

Eh... hoe heet het...

Ik had een paar erg leuke ideeën voor deze blog in mijn hoofd, zodat ik drie dagen achtereen met relatief gemakkelijk een paar leuke stukjes kon schrijven. Geen moeite en het zou weer net zo leuk worden als vroeger.

Maar inderdaad geen aantekeningen van gemaakt.

Goed.

Wat ik hier wel nog even kwijt wil, omdat ik het me de volgende keer, als er een telemarketeer belt, het tenminste ergens kan vinden. Ik zal het dan eens over een andere boeg gooien. Niet doorsturen naar Pietervrouw, maar proberen zelf iets te verkopen, maakt niet uit wat: plakband, een pen, papier of een oud tijdschrift, wat er maar voor me op mijn bureau ligt.

Gewoon, omdat het altijd handig is als je dat kunt.

Verdriet van Twitter II

Meer nog dan in het echte leven, lijkt verdriet in de Twitter-wereld een beetje ontkent te worden. Misschien wel omdat twitteraars zich sterk willen maken tegen een buitenwereld die het een onzinnige bezigheid vindt. Op dit laatste zal ik verder niet ingaan: het belang van Zin moeten we nu ook weer niet overdrijven. Alsof leven zelf zo zinnig is.

Wel wil ik vertellen over wat er afgelopen zomer gebeurde. Ik volgde een allervriendelijkste Grote Twitteraar, die nogal dol op voetbal was. Hij was er zo dol op, dat hij daar tijdens voetbalwedstrijden uitgebreid verslag van deed. Dat leidde ertoe dat als er op televisie gevoetbald werd, ik hele pagina's van hem moest doorploegen met subtiele wedstrijdbewegingen, voor ik een enkele tweet van andere twitteraars tegenkwam. (Zoveel vrienden had ik nu ook weer niet.) Toen het EK aanbrak, zag ik daar qua Twitter een beetje tegenop. Ik besloot hem gedurende de voetbalweken unfollowen. Razendsnel unfollowde hij mij ook, alsof ik hem beledigd had.

Dat was mijn bedoeling niet, bovendien was het maar tijdelijk. En ik kon het uitleggen. Althans, daar had ik de inhoudelijk argumenten voor. Maar technisch ging het niet meer, we waren nu echt van elkaar afgesneden.

Dit duurt tot op de dag van vandaag.

Hij weet dit niet en ik heb het er verder maar bij laten zitten.

Misschien is nog altijd boos. Of - misschien wel erger - hij is mij al lang vergeten.

Eind aan het lijden

X-feitenman zal waarschijnlijk niet van mij dromen, maar hij heeft me wel - heel modern -opgenomen in een power point presentatie. Ooit gaat hij me ontmaskeren, hij zegt dat hij me nu al aan mijn ring begint te herkennen. Maar op de foto die er op zijn presentatie te zien is, zie je nu juist mijn ring niet. Je ziet de ringen van mede-twitteraar Gerjanne, die me helpt onherkenbaar te blijven.

Als ik door de stad loop, ben ik er gerust op dat niemand mij herkent. Behalve dus als ik mijn handen voor mijn gezicht sla. Verder zijn er twitteraars die zich afvragen of ik eigenlijk wel besta. Misschien ben ik wel een urban legend.

Nu wil het geval dat er binnenkort geen lijden meer is. Ik las het zojuist in een folder die ik tot nu toe nog niet heb kunnen weggooien. En nu vraag ik me natuurlijk af hoe het er dan uitziet.

Ik vermoed dat X-feitenman me dan de hand schudt en even vredig naast me in de lenteweide gaat zitten. Ik heb hem niets meer te melden. Iedereen die ons door het veld passeert, roept: dag Flopke, lekker zonnetje. En ze lopen door, want ook hen heb ik verder niets te zeggen. Klagen is dan immers niet meer nodig.

Maar daar lijd ik niet onder. In plaats daarvan zal ik daar in dat veld en eet de hele dag uit de grote mand met appeltjes.

Moderne vergissingen

Nee, niet dat ik thee aan het trekken ben met een leeg thee-ei, of dat ik met een pen in mijn mond naar schrijfgerei zoek of iemand noem bij de naam van mijn geliefde. Dat deden mijn grootouders ook al. Het zijn de moderne vergissingen, waarin ik mijn verstrooidheid op geheel eigentijdse wijze tot uitdrukking breng. Zoals vanochtend toen ik terugkwam van een afspraak en constateerde dat mijn telefoon verdwenen was. Op dat moment herinnerde ik me dat ik iets raars had horen ruisen toen ik in de fietsenschuur stond. Ik kijk in mijn tas en jawel.

Vroeger, toen de bakelieten telefoon nog in de gang aan de muur hing, met de hoorn er met een stevig snoer aan vast, toen lieten mijn grootouders dat wel uit hun hoofd.

Nederland is te klein...

Ik voelde het al langer: Nederland is te klein voor mij. Maar zojuist kon ik er echt niet meer omheen: ik werd gebeld door een allervriendelijkste mevrouw uit Berlijn die met mij wilde praten over 'die Deutsche Klasse batterien.'

Ik vroeg of ze dat wilde herhalen.

Daarop vroeg zij of ik eigenlijk Duits sprak.

Nee, zei ik.

Ze verontschuldigde zich en wilde ophangen.

Nee! riep ik, hier heb ik een sache warhnerhmer fur. Het ging over batterijen? Daar is ze dol op, echt iets voor haar. Ik gaf het nummer van Pietervrouw door.

Volgens mij loopt er ergens een telemarketeer rond die eindeloos veel vertrouwen in me stelt.