De essentie van de bitterbal

Soms krijg je een bezoeker die een vraag stelt, waarop je nog geen antwoord hebt gegeven. Teleurgesteld zal hij verder surfen en blijf ik achter met de vraag. Gister bezocht iemand mijn blog met de zoektermen: essentie bitterbal.
Ik heb wel eens iets geschreven over bitterballen en over een schaal die te klein was voor het grote gezelschap. Dan krijg je teleurstellingen en dat is bitter, maar dat ging voorbij aan de essentie van de bitterbal, daarover schreef ik niets.
En dat terwijl ik het dus een heel goede vraag vind
Want wat is de essentie? Een dotje ragout met een bros korstje eromheen? Dat is waaruit hij bestaat, de essentie gaat verder. Die heeft te maken met lekkere trek, maar niet met echte honger, het is geen echte voeding, meer iets voor de gezelligheid. Het heeft te maken met eten delen, maar eigenlijk ook met egoïsme, je houdt zo'n hele bal toch voor jezelf. Het heeft te maken met vrienden, met de kroeg, met dronkenschap, borrelpraat, onderbuikgevoelens, Nederland...

...

Als ik er zo over nadenk zou ik zeggen: de essentie een dot ragout met een bros korstje eromheen.

Facebook. En de problemen die daarbij komen kijken

Flopke Jansen

Maak je eigen badge

Ik heb een plaatsje voor me gemaakt op Facebook. Maar ik had al snel een probleem. Op facebook moet je je geboortedatum invullen en ook een achternaam hebben. En ik heb noch het een, noch het ander.
Een geboortedatum was zo verzonnen. Het leek me leuk om in de zomer jarig te zijn. En ik vond het wat goedkoop om nu als achttienjarige mijn facebookleven te beginnen, dus maakte ik mezelf een stuk ouder. Ik koos voor een jaartal tussen de twee Wereldoorlogen in. Tegen die Tweede Wereldoorlog zie ik eerlijk gezegd wel een beetje op, maar volgens mij was de tijd er tussen best bijzonder. En de leeftijd is mooi.
Met de achternaam zit ik meer in mijn maag. Het moest, anders kon ik niet verder. (Facebook is een beetje dwingend, om eerlijk te zijn.) Ik koos voor een zo neutraal mogelijke naam. Toch voelt het raar, Flopke Jansen, misschien dat ik Twitter daarom toch iets gemakkelijker vind.
Lange tijd was ik alleen en ik vond het prima. Zo kon ik nog wat twijfelen. Maar op een dag werd ik gevonden door Lucy. En nu heb ik één vriendin.
Ook dat is mooi.
Wat zeg ik? Eigenlijk voelt het of ik vanaf dat moment pas echt geboren werd.

De jurk en het kusje

Het waren twee belangrijke onderwerpen gisteren: de jurk en de kus. Op twitter, op televisie en in mijn krant kwamen de onderwerpen nadrukkelijk aan bod. Nu heb ik het gister niet gezien, maar ik wil niet me niet loszingen van de tijdgeest. Nu Kunst en Cultuur zo zoetjesaan met wortel en tak worden wegbezuinigd, blijft dit over. Je moet wat, het is een goede oefening.
De jurk was mooi.
Heb ik begrepen.
Blijkbaar houd ik echt niet van lange witte jurken.
En de kus. Daarover waren we het eens. Als je er zo een krijgt van je man na een lange vermoeiende werkdag, weet je: het is zover, hij heeft een minnares.
Het moest het hoogtepunt zijn van de dag, er zaten wereldwijd miljarden mensen gespannen op te wachten. En dan is dit waar je het volk op trakteert. Zelfs Zijlstra, onze Staatssecretaris tegen Cultuur, zou niet weten hoe hij hier verder nog op zou kunnen bezuinigen.

Gezonde stappers aan de deur

Het gaat niet goed met mij, zo weinig blog ik. Te zwaar op de hand, neem nou vanmiddag. Ik kreeg een meneer aan de deur die wilde dat ik van energieleverancier zou veranderen. Dat wilde ik heel graag, want de grote baas van mijn energieleverancier betaalt zichzelf een godsvermogen uit. Tijd om op te stappen, maar het ging niet.
Ik zit vast.
Aan de telefoon verbind ik mensen door als ik het even niet weet. En als ik ze op straat tegenkom, loop ik hard verder en vraag of ze meelopen. Maar aan de deur heb ik geen alternatieven paraat. Bovendien was het een vreugdeloos mensachtig wezen die voor me stond, met een kapsel waar dat van Dick Passchier nog best leuk bij afsteekt.
Nu niet, zei ik.
Morgen loop ik ook nog rond, zei hij. Hij was blij dat hij me een alternatief kon bieden.
Maar morgen zal het met mij niet veel beter gaan. En ik wilde niet dat dit nog een keer aanbelde. Ik tuurde naar de map en zei dat hij alles wat hij me wilde zeggen, maar in de brievenbus moest gooien.
Dat kon niet, legde hij uit. De pagina's zitten vast.Ter illustratie knipte hij de map open en dicht.
Dan kopieer je het, zei ik.
Creatief vond ik dat zelf niet, maar hij was er nog niet opgekomen. Hij zou het doen.
Ik wierp een laatste blik op hem. Mijn blik gleed naar beneden, naar zijn schoenen. Het waren gezonde stappers, hij wist nog niet dat hij die tussen de deur moest steken.
Ik klapte de deur dicht en hoop op meer inspiratie de volgende keer.

Struisvogel zonder berg zand

Alles wat ik kan doen is zeggen: lees deze blog van dunyahenya.
(Er zijn dus mensen die in de trein tegen een vrouw met hoofddoek zeggen dat ze niet naast hen mag zitten.)
Verder wil ik dit niet snappen, om het hoofd een beetje schoon te houden. Ik moet een struisvogel zijn. Maar dan eentje zonder berg zand.

Baron von Munchhausen

Ik moet mezelf als Baron von Munchhausen aan mijn eigen veters uit het moeras trekken. Ik wilde een foto van mijn iPhone 4 maken met mijn iPhone 4, omdat hij twee camera's heeft en wat heb je anders aan twee camera's? Dan wil je geen gebruik hoeven maken van een derde camera.
Een spiegel kan helpen, maar ik wilde juist dat mijn iPhone zichzelf fotografeert.
Dat gaat niet geluidloos, het gaat met veel gekreun en gedoe.
Ik denk maar zo: het gaat niet om de foto, het is altijd het gedoe dat blijft hangen.
Gister was er weer een telemarketeer die ik boos een standje gaf.
En er vallen steeds meer steentjes uit mijn kroontje.

Als reizen niet lukt

Een paar jaar geleden gingen reisgenoot @K en ik gingen naar Cuba en dat vonden we énig. Zo'n spannende verre reis, dat wilde we wel vaker, elk jaar als het kon. Ik had het gevoel dat ik leefde, ook digitaal. Ik wijdde er een speciale blog aan.
Sindsdien is het er niet meer van gekomen. Ik regel het niet, @K ook niet en dus blijven we winter in, winter uit thuis.
Een tijdje geleden legde ik het Pietervrouw uit.
'Wat is er zo moeilijk aan?' vroeg Pietervrouw.
'Het lukt niet.'
Daar snapte Pietervrouw niets van.
'Waar wil je heen dan?' vroeg ze.
Ik had geen idee, ik begon wat landen op te noemen. En daarna legde ik uit waarom het misschien toch geen goed idee was om er naartoe te gaan.
'Moet ik het regelen,' vroeg ze.
'Nou graag,' zei ik en we hingen op.

Dit moet haast wel vervolgd worden...

Opruimen is zo moeilijk...

Eerder deze week sprak ik met een wetenschapper met de rommeligste werkkamer die ik ooit bezocht. Bij binnenkomst zag ik hem amper zitten. Alleen zijn kruin piepte boven de stapels papier uit.
We hadden het over opruimen en waren het snel eens: opruimen is moeilijk als je fantasie hebt. Alles wat je tegenkomt, kun je voor veel anderen dingen gebruiken. 'Ik kan een papier nooit in slechts één categorie onderbrengen,' zei hij. 'Er zijn altijd zeker drie verschillende categorieën te bedenken waar het past.'
'En een dag later bedenk je weer andere categoriën,' vulde ik hem enthousiast aan.
Toen ik vanochtend een versleten sok tegenkwam, moest ik aan hem denken.

Gemiste kansen

Ik heb geleerd zo eerlijk mogelijk te zijn, maar inmiddels vraag ik me af of ik dat zo letterlijk moet nemen. Laatst liep ik door de stad, en werd ik aangesproken door twee meisjes van een tenten- en rugzakkenwinkel. Ze vroegen mij of ze een foto van me mochten maken, dan kreeg ik 10 procent korting bij de aanschaf van een tent of een rugzak. Omdat ik geen tent of rugzak wilde aanschaffen, bedankte ik vriendelijk. Ze keken een beetje teleurgesteld, vooral het meisje met de witte jas.
Vier meter later begon ik er anders over te denken. Wat onaardig toch, dacht ik, ze willen gewoon een foto van mij maken en die foto krijg ik nog mee ook, ik hoef er toch geen tent mee te kopen? Dat hoeven ze niet eens te weten, ik kan die foto ook gewoon aan jullie laten zien. Ik moet het leven niet zo zwaar opnemen.
Toen ik klaar was met die gedachten, waren de meisjes in geen velden of wegen meer te bekennen.
De rest van de middag heb ik de hele stad afgezocht naar meisjes met een camera. Ik heb ze niet meer gevonden.

Schadelijke stoffen in de lucht

De burgemeester van Moerdijk drukte ons op het hart dat bij de brand geen schadelijke stoffen waren vrijgekomen. Dat er nog een beetje chocoladepasta om zijn mond zat, deed daar niets aan af.
Er waren in de lucht geen stoffen gemeten. Nu was dat moeilijk, want men wist niet wat men moest meten, en dan was het zoeken naar een speld in de spreekwoordelijke hooiberg.
Dat het in brand gevlogen bedrijf dagelijks een lijst aan de brandweer zond met daarop de chemische stoffen die er waren opgeslagen, deed daar niets aan af.
Nu zijn er een aantal hulpverleners ziek geworden, de burgemeester van Breda wil een onderzoek en ik zou wel eens willen weten waar je nog echte chocoladepasta koopt.