Een goed geheim...

Ik geloof dat het Umerto Eco was die ik laatst op de televisie hoorde zeggen dat een goed geheim, een leeg geheim is. Het heeft alles van een geheim, namelijk dat jij iets weet en de ander niet en dat de ander het dus ook graag wil weten. Maar zodra een geheim geopenbaard is, is de magie eraf en blijft er van het geheim niets meer over. Alleen het lege geheim wordt nooit onthuld en blijft daarmee overeind.
Het is precies waar ik zo bang voor ben, dat jullie teleurgesteld raken. Want mijn geheim is niet leeg.
Maar terugkrabbelen kan niet, dan voelen jullie je genept en dat is nog erger. Dus ik maak het af, ik moet wel. Ik kreeg een DM van een twitteraar, ze wilde me iets vragen.
Maar willen jullie niet eerst weten wat er zaterdag gebeurde? Omdat ik al zo lang zin had om iets te winnen, en zaterdag won ik eindelijk iets. En dat ik daar bewijzen van heb, maar dat ik me afvraag of ik die mag laten zien?

Begin niet over bommen

Als je een klacht hebt en degene aan de lijn wil langskomen om te kijken hoe hij het kan verhelpen, en je legt uit waar je woont, je zegt: tegenover dat en dat gebouw, dan moet je daarna niet zeggen: 'maar daar moet ik nog eens een bom op gooien.'
Zelfs niet als het gebouw je hinderlijk in de weg staat, omdat je anders zo mooi over de rivier kon uitkijken. Want het mag dan waar zijn, de ander weet nooit hoe serieus je het meent. En vooral: je belde voor een klacht, dan moet je serieus genomen worden.
Dat is belangrijker dan dat je vrijheid van meningsuiting, ook al is het grappig bedoeld.
Dat moet ik dus niet vergeten de volgende keer.
Maar dit is niet dat belangrijke. Het belangrijke begon een tijdje geleden met een dm.

Iets belangrijks

Als er belangrijke dingen in je leven gebeuren, in je digitale leven, omdat je je gewone leven er zo veel mogelijk buiten wilt houden. Dat is een remming gebleken, toch blijf je erbij. Je wilt best meedoen, graag zelfs, maar je hebt ook behoefte aan privacy. En dus lijkt het of je amper iets meemaakt. Op een paar muizen op Utrecht CS na dan. Een paar telefoontjes van telemarketeers. Je geboorte op blogger natuurlijk en je verschijnen op facebook, dat overigens tamelijk geruisloos aan iedereen voorbij is gegaan, omdat het niet echt bijzonder is. Maar stel dat er op een dag iets belangrijks gebeurt, en dat je daarover wilt vertellen. Als je er niet over vertelt, is het de vraag waarom je uberhaupt nog bestaat. Dus je wilt erover vertellen.
Hoe begin je dan?

Over uitzonderingen en regels

Mensen zeggen het te gemakkelijk: de uitzondering bevestigt de regel. Maar dat is een cliché en erger: het is niet waar.
Een uitzondering ondergraaft de regel.
Niet dat elke regel na elke uitzondering altijd bij het grofvuil kan. Ik begrijp het probleem wel: met veel moeite verzin je een regel, dan vindt iemand een kleine uitzondering en doet in één klap al je werk teniet. En vaak is dat niet nodig, soms moet de regel iets worden aangepast. Of we moeten ons realiseren dat de regel niet zo absoluut is als we misschien dachten. Dat is trouwens ook vaak helemaal niet wat de regelverzinner wilde beweren.
Je kunt ook zeggen: als er eenmaal uitzonderingen worden gevonden, begint regel volwassen te worden. De schade valt vaak mee.
Maar dat een regel door de uitzondering bevestigt wordt... en dan helemaal de vanzelfsprekende luchtigheid waarmee men het vaak beweert, daartegen wil ik officieel protesteren. Wat mij betreft krabben we ons weer ouderwets achter de oren als we een uitzondering vinden.
En als het de regel onderuithaalt, wat geeft dat eigenlijk? We willen toch minder regels?
Nou dan.

De essentie van de bitterbal

Soms krijg je een bezoeker die een vraag stelt, waarop je nog geen antwoord hebt gegeven. Teleurgesteld zal hij verder surfen en blijf ik achter met de vraag. Gister bezocht iemand mijn blog met de zoektermen: essentie bitterbal.
Ik heb wel eens iets geschreven over bitterballen en over een schaal die te klein was voor het grote gezelschap. Dan krijg je teleurstellingen en dat is bitter, maar dat ging voorbij aan de essentie van de bitterbal, daarover schreef ik niets.
En dat terwijl ik het dus een heel goede vraag vind
Want wat is de essentie? Een dotje ragout met een bros korstje eromheen? Dat is waaruit hij bestaat, de essentie gaat verder. Die heeft te maken met lekkere trek, maar niet met echte honger, het is geen echte voeding, meer iets voor de gezelligheid. Het heeft te maken met eten delen, maar eigenlijk ook met egoïsme, je houdt zo'n hele bal toch voor jezelf. Het heeft te maken met vrienden, met de kroeg, met dronkenschap, borrelpraat, onderbuikgevoelens, Nederland...

...

Als ik er zo over nadenk zou ik zeggen: de essentie een dot ragout met een bros korstje eromheen.

Facebook. En de problemen die daarbij komen kijken

Flopke Jansen

Maak je eigen badge

Ik heb een plaatsje voor me gemaakt op Facebook. Maar ik had al snel een probleem. Op facebook moet je je geboortedatum invullen en ook een achternaam hebben. En ik heb noch het een, noch het ander.
Een geboortedatum was zo verzonnen. Het leek me leuk om in de zomer jarig te zijn. En ik vond het wat goedkoop om nu als achttienjarige mijn facebookleven te beginnen, dus maakte ik mezelf een stuk ouder. Ik koos voor een jaartal tussen de twee Wereldoorlogen in. Tegen die Tweede Wereldoorlog zie ik eerlijk gezegd wel een beetje op, maar volgens mij was de tijd er tussen best bijzonder. En de leeftijd is mooi.
Met de achternaam zit ik meer in mijn maag. Het moest, anders kon ik niet verder. (Facebook is een beetje dwingend, om eerlijk te zijn.) Ik koos voor een zo neutraal mogelijke naam. Toch voelt het raar, Flopke Jansen, misschien dat ik Twitter daarom toch iets gemakkelijker vind.
Lange tijd was ik alleen en ik vond het prima. Zo kon ik nog wat twijfelen. Maar op een dag werd ik gevonden door Lucy. En nu heb ik één vriendin.
Ook dat is mooi.
Wat zeg ik? Eigenlijk voelt het of ik vanaf dat moment pas echt geboren werd.

De jurk en het kusje

Het waren twee belangrijke onderwerpen gisteren: de jurk en de kus. Op twitter, op televisie en in mijn krant kwamen de onderwerpen nadrukkelijk aan bod. Nu heb ik het gister niet gezien, maar ik wil niet me niet loszingen van de tijdgeest. Nu Kunst en Cultuur zo zoetjesaan met wortel en tak worden wegbezuinigd, blijft dit over. Je moet wat, het is een goede oefening.
De jurk was mooi.
Heb ik begrepen.
Blijkbaar houd ik echt niet van lange witte jurken.
En de kus. Daarover waren we het eens. Als je er zo een krijgt van je man na een lange vermoeiende werkdag, weet je: het is zover, hij heeft een minnares.
Het moest het hoogtepunt zijn van de dag, er zaten wereldwijd miljarden mensen gespannen op te wachten. En dan is dit waar je het volk op trakteert. Zelfs Zijlstra, onze Staatssecretaris tegen Cultuur, zou niet weten hoe hij hier verder nog op zou kunnen bezuinigen.

Gezonde stappers aan de deur

Het gaat niet goed met mij, zo weinig blog ik. Te zwaar op de hand, neem nou vanmiddag. Ik kreeg een meneer aan de deur die wilde dat ik van energieleverancier zou veranderen. Dat wilde ik heel graag, want de grote baas van mijn energieleverancier betaalt zichzelf een godsvermogen uit. Tijd om op te stappen, maar het ging niet.
Ik zit vast.
Aan de telefoon verbind ik mensen door als ik het even niet weet. En als ik ze op straat tegenkom, loop ik hard verder en vraag of ze meelopen. Maar aan de deur heb ik geen alternatieven paraat. Bovendien was het een vreugdeloos mensachtig wezen die voor me stond, met een kapsel waar dat van Dick Passchier nog best leuk bij afsteekt.
Nu niet, zei ik.
Morgen loop ik ook nog rond, zei hij. Hij was blij dat hij me een alternatief kon bieden.
Maar morgen zal het met mij niet veel beter gaan. En ik wilde niet dat dit nog een keer aanbelde. Ik tuurde naar de map en zei dat hij alles wat hij me wilde zeggen, maar in de brievenbus moest gooien.
Dat kon niet, legde hij uit. De pagina's zitten vast.Ter illustratie knipte hij de map open en dicht.
Dan kopieer je het, zei ik.
Creatief vond ik dat zelf niet, maar hij was er nog niet opgekomen. Hij zou het doen.
Ik wierp een laatste blik op hem. Mijn blik gleed naar beneden, naar zijn schoenen. Het waren gezonde stappers, hij wist nog niet dat hij die tussen de deur moest steken.
Ik klapte de deur dicht en hoop op meer inspiratie de volgende keer.

Struisvogel zonder berg zand

Alles wat ik kan doen is zeggen: lees deze blog van dunyahenya.
(Er zijn dus mensen die in de trein tegen een vrouw met hoofddoek zeggen dat ze niet naast hen mag zitten.)
Verder wil ik dit niet snappen, om het hoofd een beetje schoon te houden. Ik moet een struisvogel zijn. Maar dan eentje zonder berg zand.

Baron von Munchhausen

Ik moet mezelf als Baron von Munchhausen aan mijn eigen veters uit het moeras trekken. Ik wilde een foto van mijn iPhone 4 maken met mijn iPhone 4, omdat hij twee camera's heeft en wat heb je anders aan twee camera's? Dan wil je geen gebruik hoeven maken van een derde camera.
Een spiegel kan helpen, maar ik wilde juist dat mijn iPhone zichzelf fotografeert.
Dat gaat niet geluidloos, het gaat met veel gekreun en gedoe.
Ik denk maar zo: het gaat niet om de foto, het is altijd het gedoe dat blijft hangen.
Gister was er weer een telemarketeer die ik boos een standje gaf.
En er vallen steeds meer steentjes uit mijn kroontje.