De Brief

O! Ik ben ontroerd. Echt.

Lang heeft de wachttoren hier op mijn bureau gelegen. Die kreeg ik van twee vrouwen die aanbelden en met me over God wilde praten. Ik zei dat ik het altijd een sterk verhaal heb gevonden, maar dat ik me afvroeg waarom alle ellende.

Die vraag hadden ze vaker gehad

Ze legden uit dat Hij daar niets aan kon doen, maar dat Hij nu een Regering aan het vormen is, om er een einde aan te maken.

Waarom schiet Hij dan niet een beetje op, vroeg ik. En daarna: ga ik het nog beleven?
Dat wisten ze wel zeker. Ze gaven me een Wachttoren en zeiden dat ze terugkwamen.
Ik weet niet eens meer hoe lang het geleden is, maar op een dag gooide ik de Wachttoren voor de zekerheid toch maar weg.

Ik schreef in een blog: als zij zich al niet aan hun belofte houden, hoe moet ik dan in Hem geloven?
Maar mijn geloof werd hersteld, want afgelopen donderdag vond ik een handgeschreven Brief in de bus. Ze zijn me niet vergeten, ze willen nogmaals langskomen, maar ik kan ze ook mailen.

Dat ga ik doen, ik moet nog even nadenken over wat ik ze schrijf, want ik wil niet dat zij Hopen dat ze me kunnen bekeren. Ik blijft het een sterk verhaal vinden. Maar ze mogen altijd langskomen om over hun eigen motieven te praten. Zoiets zal ik ze schrijven. En in ieder geval moet ik dit ook even aankaarten: ze zaten er volgens Broer zo'n 3000 jaar naast.

Fotooo!

Er kwam dus een fotograaf langs. Een aardige vrouw en nog geduldig ook. Eerst zei ze me uit dat ik mijn handen voor mijn gezicht moest weghalen. Daarna dat ik wat vrolijker mocht kijken. 'Als je zo boos kijkt, schrikt dat mensen af,' legde ze uit.
Misschien dat ik toch een plantje...
De fotograaf was vriendelijk maar beslist: geen handen, geen plantjes, geen frons. Lachen moest ik!
Ik lachte.
Dit meen je niet, zei ze.
Ik probeerde beter te lachen.
Je trekt je terug, voel je dat? vroeg ze.
Ik voelde me precies zoals ik me altijd voel als er een camera op me gericht staat. Ik probeerde me niet terug te trekken, maar spontaan te lachen, naar haar toe, open, vriendelijk, zodat ik niemand zou afschrikken.
Na een half uur liet ze me een paar voorbeelden zien, zodat ik kon zien wat het effect was, wat werkte en wat niet.
Ik vond het zelf minder erg als wat nors keek. Maar zij was de fotograaf.
Na een uur hadden we één foto die ermee door kon. En een foto waarop ik goed keek, maar waarop mijn handen als gespannen klauwtjes voor me lagen.
Laat ik verder niet te veel in detail treden, maar na twee uur, ging de fotograaf weg, begreep ik waarom ik altijd wegduik voor foto's, begreep ik dat ik een lastig model ben en begreep ik het belang van een goede foto.
Ze had mooie foto's gemaakt. Ook later zag ik dat. Maar ja, nu zit ik dus met een probleem...

Jammer van de boterham

Mooie foto Flopke, zei de uitgever, maar wel een beetje jammer dat je er zelf niet opstaat.
Daarop stuurde ik een tweede foto.

Mooi, zei de uitgever, heel mooi! Zoiets, maar dan zonder boterham.
Deze, vroeg ik in een volgende mail.

Hij is wat donker Flopke. En je duikt een beetje weg.
En toen zei de uitgever: misschien moeten we toch een fotograaf sturen...

Foto?

Zaterdag kreeg ik weer belangrijke post (zag ik zondag toen ik de brievenbus opende). Hoog tijd dat ik verder ga met mijn verhaal.
Een uitgever vroeg of ik eens wilde komen praten.
Dat wilde ik wel.
Het was een goed gesprek.

Er ging heel wat tijd overheen, maar op een dag zeiden ze: Flopke, het wordt goed, we gaan het uitgeven.
Dan zeg ik: 'Wat leuk!'.
's Avonds ontkurk ik een fles met iets gezelligs, we eten er oesters bij, ik was in een feeststemming en dacht ondertussen: jajaaa.
Want het is crisis in de boekenbranche en mogelijk staan we pas aan het begin en komt de crisis de komende maanden tot een hoogtepunt.
Daarop raakte Polare in de problemen.
Maar een tijdje later kreeg ik een mail van de redacteur. Ze schreef: zeg Flopke, heb je misschien een fatsoenlijke foto voor ons voor de brochure?
Ze konden ook een fotograaf sturen, maar mogelijk barstte ik zelf van de uitstekende foto's van mezelf en dan kon ik hen net zo goed een paar van de beste exemplaren toesturen.
Dat betekent twee dingen. Ten eerste dat er een brochure komt. En dat als de boekencrisis uitbreekt, ik kan bewijzen dat het wel degelijke de bedoeling was...
En op de tweede plaats dat ik op zoek moest naar een goede foto.
Ik zocht er een uit en vroeg: is dit wat?

Welkom in de familie

Maar Evenblij reageerde heel vriendelijk en vertelde hoe de Evenblijs oorspronkelijk aan hun naam kwamen. In de tijd van Napoleon moest iedereen een naam opgeven en een paar opstandelingen waren bang door de mand te vallen en daarom noemden ze zich Vrolijk, Plezier en Evenblij. Ik paste helemaal in die traditie. Misschien wel meer dan familieleden die er niet veel meer voor gedaan hebben dan geboren te worden.
Maar nu overdrijf ik waarschijnlijk weer. Bovendien is dit een van mijn zorgen op het moment. Hoe lang zal ik familie blijven?
Want dat heeft dus met mijn dilemma te maken...

Maar even dit

En nu zit ik met een probleempje...
Maar mag ik eerst even een anekdote vertellen? Het heeft er zijdelings mee te maken.
Op Facebook heb ik een account aangemaakt, zodat ik digitaal met meerdere benen in het leven stond. Maar op Facebook moet een achternaam hebben. Aanvankelijk koos ik neutraal voor Jansen, maar dat klopte niet, zo heet ik namelijk niet. Tot ik bedacht dat ik me Evenblij zou noemen. Flopke even blij, dit was ik.
Het ging heel goed. Tot vorige week. Toen werd ik gevolgd door een Evenblij. Ik schrok. Hij dacht vast dat we familie waren. Nu viel ik door de mand als een bedrieger. Dus ik mailde hem voor de zekerheid dat ik wel zeker wist dat we geen familie waren...

Gevonden!

Het is met herinneringen als met sleutels die je kwijt bent: als je niet meer zoekt, vind je ze opeens. Het was een mailtje tijdens mijn vakantie. Ik zat op een terras met wijn en wifi. Ik nam een slok en las een mail. De uitgeverij. Of ik eens wilde komen praten.
Men kan niet vroeg genoeg beginnen met vieren.
Het was een prettige vakantie.

Maar was ik er wel?

Ik nam op. Het was een redacteur. Van een uitgever.
Het rare is dat ik niet meer precies weet wat ze zei. Het is al een paar maanden geleden. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of het wel per telefoon ging, misschien kreeg ik een mail. Alleen kan ik die mail niet meer vinden, het zal dus waarschijnlijk wel de telefoon zijn geweest. Ze zal gezegd hebben dat ze redacteur die en die was van die en die uitgever... en dat ze mijn manuscript gelezen had...
Het zou ook nog kunnen dat ik niet eens opnam, omdat ik er niet was. Dat ik haar later heb teruggebeld. Dat het mijn voicemail was die ik afluisterde.
Gek. Het is niet onbelangrijk en toch weet ik het niet meer precies.
Maar het doet er niet zo toe, jullie maakt het niet uit of het de waarheid is, het gaat om het verhaal. Dus laat ik zeggen dat de telefoon ging in ik opnam...

Telefoon!

Waar waren we? Ik heb jullie verteld over mijn manuscript en dat ik het opstuurde.
Enfin, op een dag ging de telefoon...

Overbodige woorden

Soms zijn er van die stomme zinnen waarop ik blijf haken, zoals deze: 'Eindpunt van deze trein. Gelieve hier uit of over te stappen'. Meestal denk ik er verder niet over na, maar gister had ik onvoldoende andere gedachten. Het probleem van deze zin is dat je altijd moet uitstappen, ook als je moet overstappen. Het eerste deel zou daarom volstaan, maar misschien vinden ze alleen 'gelieve hier uit te stappen' wat onhartelijk. Je kunt het verzachten en aanvullen, maar zeg dan bijvoorbeeld dit: 'Gelieve hier uit te stappen en indien u verder moet - of wilt - kunt u overstappen op een andere trein. U kunt ook gebruik maken van een ander vervoermiddel. Of hier blijven, als het uw bestemming is. Of niet. Dat gaat ons eigenlijk niet aan. U mag trouwens ook met deze trein mee terug, mocht u daar behoefte aan hebben, maar dan moet u wel even uitchecken en weer inchecken, anders heeft u geen geldig plaatsbewijs. En dat moet, maar dat wist u  wel.'
Zoiets.
Het is maar een opzetje, er valt vast ook wel wat op af te dingen. Het is bijvoorbeeld wat lang.
Daarom, bedacht ik me gister, zou je ook kunnen volstaan met dit: 'Eindpunt van deze trein.'