Was ik maar tevreden

Soms zou ik willen dat ik tevreden en gelukkig was. Dat ik het leven enig vond, elke ochtend weer en dat ik energiek aan het werk ging en op zijn tijd stopte om mijn natje en mijn droogje te nemen. (Ik heb trouwens geen idee wat dat is.) Ik was dan bovendien erg leuk voor de mensen om me heen. Maar ik heb er het talent niet voor. (Ach, jullie zullen dat inmiddels wel weten.) En als je niet tevreden bent, als je ergens naar verlangt, als je iets wilt, onrust voelt, dan ga je dingen doen. Je gaat de straat op, gaat schrijven, maakt een blog. Dit klinkt allemaal leuker dan het is, want voor hetzelfde geld ben je ongelukkig, ga je van alles doen, maar wat je doet stelt vervolgens niet veel voor. Je kunt echt maar beter gelukkig zijn.

(En de foto van gister was veel beter.)

Wind door je hoofd

De ergste gesprekken voer je met mensen waarmee je zit opgescheept en waarmee je praat omdat stilte te ongemakkelijk is. Zo sprak ik ooit met iemand over de verbouwing bij haar buren. Zij begon er zelf over en keek er nogal benard bij.

Is het onrustig, vroeg ik.

Nou ja, zei ze, dat viel dan wel mee. Het moest toch gebeuren, daar had ze veel begrip voor.

Maken ze herrie, vroeg ik.

Dat ging wel. Ja, je hoorde wel wat, en soms hoorde je behoorlijk veel, maar dat hoorde er allemaal bij. Ze waren een grote, blinde muur aan het bouwen, daar keek ze vanuit haar stoel nu tegenaan.

Je uitzicht verdwijnt, vroeg ik.

Dat hinderde niets, zei ze. Als ze voor het raam ging staan, had ze nog altijd een goed uitzicht. Ze woonde zo heerlijk. Het was alleen dat de zon net iets eerder uit de tuin verdween.

Ja, dat kan vervelend zijn, zei ik.

Dat viel wel mee, zei ze. Ze had er alle begrip voor. Ze vond het zó leuk voor de buren.

Toen heb ik mijn mond verder gehouden. Ik probeerde mijn oren tegen elkaar open te zetten, zodat het geluid dat erin kwam er aan de andere kant weer zou uitwaaien. (Soms lukt me dat. Kijk dan!)

Verzin maar iets anders

Gister zat ik met iemand te praten en die zei dat ik niet over het weer moest beginnen, want dan ging hij ergens anders zitten. Ik vond dat moeilijk, want het weer zit me hoog. Zeker nu de kranten schrijven dat de zomer bijna is afgelopen en dat de hoop op nog een beetje warmte begint te vervliegen. (Natuurlijk ga ik nog naar het land met een C, maar dat was om de winter te verkorten. Op dit moment weet ik niet hoe ik de herfst moet doorkomen.) Maar hierover mocht ik het allemaal niet hebben.

Waarover moet het dan gaan? Ik ben niet goed in converseren. Als het gesprek niet vanzelf loopt, zit ik vaak zwijgend naast iemand te bedenken wat ik nu eens zal vragen. Bij sommige mensen lukt het me helemaal niet en dan houd ik mijn mond. De ongemakkelijke stilte probeer ik te verdragen. Een ongemakkelijke stilte verdragen is nog een hele kunst die je goed moet oefenen.

Overigens was het gister gezellig, hoor. Want toen ik zei dat ik niet kan converseren, moest hij lachen. Hij zei: 'Met mijn baan gaat het goed, met het huis ook en het gezin is prima. Dus begin daar niet over.' Over het weer wilde hij het in geen geval hebben. 'Verzin maar iets anders, anders loop ik weg.'

Kijk, dán heb je het ergens over. Ik vergat bijna dat ik het koud had.

Dit is Lonneke

Ook vandaag heb ik niet veel tijd. Ik moet weer weg. Daarom wil ik jullie alleen even aan Lonneke voorstellen. Jullie weten niet half hoe vaak haar kop eraf is gevallen. Dan lag ze weer weken bij de poppendokter. Vreselijk vond ik het als ze weg was, ik vroeg elke dag of ze nog niet klaar was.

Nu ligt ze al erg lang in de kist achter me.

Voor hetzelfde geld lag ze al jaren bij de poppendokter, ik zou haar nauwelijks hebben gemist. Zo zie je hoe dingen kunnen veranderen.

Vreselijk eigenlijk.

(In een wilde bui - ik was punk, ik geef het toe - heb ik haar lange haar eraf geknipt en er een groene streep in gemaakt. Bij mezelf is dit weer verdwenen, bij haar verdwijnt het nooit meer.)

Nou ja, dit is haar dus. En nu moet ik snel weg. Ik laat haar op mijn bureau liggen, dan is ze niet zo alleen.

Even snel

Ik heb een beetje haast vandaag. Ik moet zo weg om iets belangrijks te doen én iets leuks. En omdat ik geen tijd heb voor echt een stukje, dacht is: zal ik een oog laten zien? Of een stukje van mijn mond. Maar dat zou raar zijn. Dat ik ineens over mijn bezwaren heen zou stappen nu ik haast heb. Dat zouden jullie ook niet willen. (Dit is natuurlijk een argument van niets. Omdat het mij niet uitkomt, leg ik het jullie in de mond. Ach, als je haast hebt, ga je vreselijke dingen doen.) Daarom even snel een filmpje. Dramatische muziek eronder en klaar ben ik.

(Maar zitten jullie hierop te wachten? Kun je niet beter afwezig blijven als je geen tijd hebt om echt aanwezig te zijn. Ik ga hier eens goed over nadenken. Daar heb ik de tijd voor, want ik zit lang in de trein.)

Iemand die het beter weet

Ooit stond ik in een winkel om een horloge te kopen. Uiteindelijk kon ik kiezen tussen een horloge waarop ik kon zien hoe laat het was en een horloge waarop ik dat niet kon zien, omdat ik hem niet begreep. Over een abstracte wijzerplaat bewogen een bolletje, een halve maan en een blokje de verkeerde kant op. Ik vond hem bijzonder lollig. De juffrouw die me hielp, zei dat het andere horloge beter was.

'Ik begrijp deze niet,' zei ik giechelend.

'Daarom is die ander beter,' zei ze. 'Je krijgt er geen spijt van.'

'Tja,' zei ik, 'Maar ik vind die met het bolletje leuker.'

'Daar ben je snel op uitgekeken, je kunt beter de ander nemen,' zei ze.

Ik heb haar raad opgevolgd.

Al voor ik de winkel uit was, was ik al op mijn nieuwe horloge uitgekeken.

Ik bedoel: ik zég wel dat een ander weet vaak beter wat goed voor je is, maar het ligt er natuurlijk wel aan wie die ander is. Als je iemand tegenover je hebt die het niet beter weet, dan kun je nog beter naar jezelf luisteren. Maar nog beter is het natuurlijk als je op zoek gaat naar iemand die het écht beter weet.

(Het horloge wat ik tegenwoordig draag, is te groot en te zwaar voor mij, hij niet niet shockproof en kan niet tegen regen. Ik ben er nog altijd erg blij mee.)

Ja, ja, land met een C.

Er zat gister een vlieg op mijn bureau. Ik tikte hem om, omdat ik dacht dat hij dood was, waarop hij begon te spartelen. Ik ben even weggelopen, maar een kwartier later lag hij er nog. Toen heb ik hem maar uit het raam gegooid. Ik wilde het verder niet meemaken, bedoel ik.

Ach, weten jullie wat het is? Ik heb beloofd om uit te leggen waarom ik niet weet naar welk land ik op vakantie ga. En als je dat belooft en je doet het nooit, word je onbetrouwbaar. Maar ik blijf het uitstellen, omdat ik het zelf al zo goed weet. Dan is het niet leuk meer om te vertellen.

Heel kort dan: ik weet hoeveel geld ik heb voor een vakantie, dat ik eens iets nieuws wil zien, dat ik het warm wil hebben in de winter, dat het niet te toeristisch moet zijn, maar dat ik ook weer niet tussen de kakkerlakken of slangen wil slapen. En dat het een land met een C. moet zijn natuurlijk. Verder ben ik behoorlijk slecht op de hoogte van alle vakantiebestemingen. Hoe moet ik weten of ik naar Cuba, Chili of Costa Rica wil, ik ben er nooit geweest! Ik vertel mijn tandarts toch ook niet welke kiezen hij moet boren?

Verder vind ik het nogal wat, dat op vakantie gaan. Ik zie er een beetje tegenop. Logisch, ik weet niet eens hoe ik moet omgaan met een stervende vlieg op mijn bureau.

Verhip, kijk nou eens!

Vandaag wilde ik jullie uitleggen waarom je van mij niet kan verwachten dat ik weet waar ik naartoe moet op vakantie. Naar welk land met een C. (Het is Cuba. Zelfs ik weet dat inmiddels.) Maar opeens zag ik dat ik filmpjes op mijn blog kon plaatsen. Verhip! Was dat er al? Heb ik het al die tijd over het hoofd gezien? Of heeft het met die griep gister te maken? Want zo gaat het in het echte leven ook: je bent flink ziek, maar als je weer beter bent, kun je iets wat je daarvoor niet kon. Je begrijpt iets, je bent een ander mens geworden. Als dat zo is, heeft het dus zin gehad. Ik kon het nog niet of ik zag het niet en moest eerst griep krijgen voor ik er achter kwam. Vandaag nog even niets over het land met een C, alleen de achtergrondmuziek. Kijk, dit ben ik dus! Als ik beweeg! (Ik ben door het dolle heen.)

Digitale griep

En gister gebeurde dan waar we allemaal zo bang voor zijn: de digitale griep. We waren Onbereikbaar. Uit de Lucht. Een digitale ongesteldheid van bijna een uur en het leek wel een eeuwigheid, omdat je niet weet wat er aan de hand is. Kijk, gewone griep, daar ben je zelf bij. Dan loop je niet over straat, maar je ligt wel in bed. Met jezelf, bedoel ik. Dus je wéét hoe het met je gaat. En anders stop je een thermometer in de daartoe geëigende plek. (Van de gegevens die je op zo'n dag verzamelt, kun je een mooie grafiek maken, zoals mijn broer ooit deed.) Maar door deze dititale uitval, was ik ook mezelf kwijt. En dat gold voor alle Blogger-bloggers. (Jullie hadden DaPiet moeten zien twitteren!) Misschien vinden jullie het een probleem van niets. Het ís ook een probleem van niets. Maar wél een modern probleem. En straks, als de urgentie groeit, als ik alleen nog maar digitale vrienden heb en ik alles van achter de computer doe, dan worden zulke kleine problemen groot. Dat zul je zien. In Het Nationale Bangmaakrapport zijn toch al scenario's gemaakt voor een digitale crash? Nou dan!

Ik heb een mening

Irma - zo kan ik haar zo noemen, want zo noemt ze zichzelf op haar blog - Irma dus, vroeg me een essaytje te schrijven voor haar blog. Over of alle meningen wel even interessant zijn. (Ik wist zelf niet eens dat ik zo'n mening had, maar op een dag schreef ik het stuk en toen ik het teruglas, kon ik het niet meer ontkennen.)

Irma heeft het op haar essay-blog geplaatst. Die blog schrijft ze niet zelf vol, ze nodigt vooral ook mensen uit om iets te schrijven of ze plaatst bijdragen die ze heeft ontvangen. Een tijdschriftje op internet dus. Omdat ze een beetje wil experimenteren, is ze een meningenverzamelplaats begonnen. Met bijvoorbeeld een essay-estafette. Het is de bedoeling dat mensen reageren op haar stelling of op het essay. Dat kan met een ander essay, maar ook met losse meningen of associaties. (Ik weet niet of ik het goed zeg, hier legt ze zelf uit wat de bedoeling is.) Dat vind ik nou nog eens een leuk idee, daar kan ik vrolijk van worden. (Zolang ik maar niet naar buiten kijk.) Verder is haar blog ook de moeite waard, jullie moeten maar eens kijken.

(Ach, als je goed om je heenkijkt en de goede boeken pakt, gebeuren er best leuke dingen.)