Flopke...........mag ik iets............vragen?

Meer dan een jaar geleden kreeg ik een DM van @ikbendaf. Ze was bezig met het maken van een Twitter-boek, een boek vol foto's van twitteraars. Dat ze me dat in vertrouwen vertelde, vond ik al leuk. Maar ze vroeg ook of ze een foto van mij mocht maken.
Natuurlijk mocht dat. We spraken af in de hoofdstad en ze maakte foto's voor brievenbussen en voor een boekhandel en een muur en daarna dronken we een biertje. Vervolgens hoorde ik een tijdje niets meer.
Tot een paar weken geleden. Ik kreeg weer een dm.
Flopke, schreef @ikbendaf, mag ik je iets vragen? (of eigenlijk schreef ze: Flopke........ mag ik je...........iets vragen? Zo is Daf.)
Flopke in de wereld, dat vond ze eigenlijk geen echte Flopke. Of eigenlijk zei ze het anders, ze zei: zo ken ik je niet.
Zo had ik het nog nooit bekeken, maar ergens heeft ze wel gelijk.

Flopke Daily I

Ja! Een Flopke Daily. Dat wil ik ook. Met allemaal dagelijkse berichten over Flopke. En dan snel, zonder pretenties, hup foto erbij, rechttoe rechtaan, niet moeilijk doen.
Maar ik moet ook mijn verhaal nog afmaken, over wat er nu echt de moeite waard was in mijn digitale leven.
En ik weet dat als ik me iets voorneem, dat ik dan mijn uiterste best doe om eronderuit te komen.
Dus de vraag die na de eerste Flopke Daily blijft hangen, luidt: een dagelijkse update... Flopke, denk je nu écht dat het wat voor je is? Zou je niet eerst oude beloftes inlossen.
(Ja, maar dat kan juist heel goed in de Flopke Daily.)
Flopke... tsssss.

Gewonnen II...

Voor het belangrijke vertel, nog even dit.
Als je iets wint, is er een uitreiking. Mij viel op dat alle voorgaande winnaars hun prijs in alle stilte hadden opgehaald, dat ging ik anders doen. Ik zou een foto laten maken van de uitreiking en die ging ik publiceren. Feestelijk kwam ik de boekhandel binnen, lawaaierig riep ik dat ik het boek kwam halen en dat daar een foto van gemaakt moest worden.
De boekverkoper lachte onhandig. Maar omdat ik daar stond met mijn iPhone, omdat ik noch hij ons samen op de foto kon zetten, riep hij een collega. Want ik wilde van geen wijken weten. Hij vroeg nog of hij de foto niet mocht maken, maar zijn collega keek wel uit. En dus maakte de collega een foto van de uitreiking en die zette ik gelijk op facebook.
Later had ik spijt. Want misschien vond de boekverkoper dat helemaal niet zo leuk als ik het bedoelde. Het is een bijzonder vriendelijke boekverkoper en ik was duidelijk over hem heen gedenderd. Ik wilde de foto eraf halen en hem alsnog netjes om toestemming vragen. Maar toen had zijn baas op facebook al gezegd dat hij de foto 'leuk' vond. (Zo gaat dat op facebook.)
En als je baas iets leuk vindt, kun je dan nog ombekommerd zeggen dat je het liever niet hebt?
Soms is er geen weg terug. En dat ik nu wel discreet ben... daarvan ben ik zelf ook niet onder de indruk zijn.

Gewonnen I

Het zit zo, mijn boekhandelaar geeft elke maand een boek weg en dat doet hij door op Facebook te zeggen welk boek. Je hoeft de titel niet eens te onthouden, alles wat je moet doen is als eerste in de winkel komen en zeggen dat je het facebookboek wilt.
De eerste keer was ik er op tijd bij, maar het ging om een boek van Mart Smeets en dat hoefde ik niet. Dat heb ik in de winkel ook gezegd.
Achteraf vond ik dat niet aardig, ik had beter mijn mond kunnen houden.
Een andere keer was ik te druk en weer een andere keer vond ik een boek leuk, maar was ik te laat.
Afgelopen week was ik was in de stad, ik was zelfs in de boekhandel geweest, maar was vergeten dat ik naar het facebookboek moest vragen. Dat herinnerde ik me toen ik in de kroeg zat. Ik facebookte (geen sociaal medium of ik meld me aan) dat ik dat jammer vond. Maar het was niet jammer, het bleek er nog te liggen. Ik snel naar de boekhandel...
En nu moet ik naar een feestje, waarover er ook vast veel te vertellen valt. Maar dat verhaal mag niet voorpiepen.

Een goed geheim...

Ik geloof dat het Umerto Eco was die ik laatst op de televisie hoorde zeggen dat een goed geheim, een leeg geheim is. Het heeft alles van een geheim, namelijk dat jij iets weet en de ander niet en dat de ander het dus ook graag wil weten. Maar zodra een geheim geopenbaard is, is de magie eraf en blijft er van het geheim niets meer over. Alleen het lege geheim wordt nooit onthuld en blijft daarmee overeind.
Het is precies waar ik zo bang voor ben, dat jullie teleurgesteld raken. Want mijn geheim is niet leeg.
Maar terugkrabbelen kan niet, dan voelen jullie je genept en dat is nog erger. Dus ik maak het af, ik moet wel. Ik kreeg een DM van een twitteraar, ze wilde me iets vragen.
Maar willen jullie niet eerst weten wat er zaterdag gebeurde? Omdat ik al zo lang zin had om iets te winnen, en zaterdag won ik eindelijk iets. En dat ik daar bewijzen van heb, maar dat ik me afvraag of ik die mag laten zien?

Begin niet over bommen

Als je een klacht hebt en degene aan de lijn wil langskomen om te kijken hoe hij het kan verhelpen, en je legt uit waar je woont, je zegt: tegenover dat en dat gebouw, dan moet je daarna niet zeggen: 'maar daar moet ik nog eens een bom op gooien.'
Zelfs niet als het gebouw je hinderlijk in de weg staat, omdat je anders zo mooi over de rivier kon uitkijken. Want het mag dan waar zijn, de ander weet nooit hoe serieus je het meent. En vooral: je belde voor een klacht, dan moet je serieus genomen worden.
Dat is belangrijker dan dat je vrijheid van meningsuiting, ook al is het grappig bedoeld.
Dat moet ik dus niet vergeten de volgende keer.
Maar dit is niet dat belangrijke. Het belangrijke begon een tijdje geleden met een dm.

Iets belangrijks

Als er belangrijke dingen in je leven gebeuren, in je digitale leven, omdat je je gewone leven er zo veel mogelijk buiten wilt houden. Dat is een remming gebleken, toch blijf je erbij. Je wilt best meedoen, graag zelfs, maar je hebt ook behoefte aan privacy. En dus lijkt het of je amper iets meemaakt. Op een paar muizen op Utrecht CS na dan. Een paar telefoontjes van telemarketeers. Je geboorte op blogger natuurlijk en je verschijnen op facebook, dat overigens tamelijk geruisloos aan iedereen voorbij is gegaan, omdat het niet echt bijzonder is. Maar stel dat er op een dag iets belangrijks gebeurt, en dat je daarover wilt vertellen. Als je er niet over vertelt, is het de vraag waarom je uberhaupt nog bestaat. Dus je wilt erover vertellen.
Hoe begin je dan?

Over uitzonderingen en regels

Mensen zeggen het te gemakkelijk: de uitzondering bevestigt de regel. Maar dat is een cliché en erger: het is niet waar.
Een uitzondering ondergraaft de regel.
Niet dat elke regel na elke uitzondering altijd bij het grofvuil kan. Ik begrijp het probleem wel: met veel moeite verzin je een regel, dan vindt iemand een kleine uitzondering en doet in één klap al je werk teniet. En vaak is dat niet nodig, soms moet de regel iets worden aangepast. Of we moeten ons realiseren dat de regel niet zo absoluut is als we misschien dachten. Dat is trouwens ook vaak helemaal niet wat de regelverzinner wilde beweren.
Je kunt ook zeggen: als er eenmaal uitzonderingen worden gevonden, begint regel volwassen te worden. De schade valt vaak mee.
Maar dat een regel door de uitzondering bevestigt wordt... en dan helemaal de vanzelfsprekende luchtigheid waarmee men het vaak beweert, daartegen wil ik officieel protesteren. Wat mij betreft krabben we ons weer ouderwets achter de oren als we een uitzondering vinden.
En als het de regel onderuithaalt, wat geeft dat eigenlijk? We willen toch minder regels?
Nou dan.

De essentie van de bitterbal

Soms krijg je een bezoeker die een vraag stelt, waarop je nog geen antwoord hebt gegeven. Teleurgesteld zal hij verder surfen en blijf ik achter met de vraag. Gister bezocht iemand mijn blog met de zoektermen: essentie bitterbal.
Ik heb wel eens iets geschreven over bitterballen en over een schaal die te klein was voor het grote gezelschap. Dan krijg je teleurstellingen en dat is bitter, maar dat ging voorbij aan de essentie van de bitterbal, daarover schreef ik niets.
En dat terwijl ik het dus een heel goede vraag vind
Want wat is de essentie? Een dotje ragout met een bros korstje eromheen? Dat is waaruit hij bestaat, de essentie gaat verder. Die heeft te maken met lekkere trek, maar niet met echte honger, het is geen echte voeding, meer iets voor de gezelligheid. Het heeft te maken met eten delen, maar eigenlijk ook met egoïsme, je houdt zo'n hele bal toch voor jezelf. Het heeft te maken met vrienden, met de kroeg, met dronkenschap, borrelpraat, onderbuikgevoelens, Nederland...

...

Als ik er zo over nadenk zou ik zeggen: de essentie een dot ragout met een bros korstje eromheen.

Facebook. En de problemen die daarbij komen kijken

Flopke Jansen

Maak je eigen badge

Ik heb een plaatsje voor me gemaakt op Facebook. Maar ik had al snel een probleem. Op facebook moet je je geboortedatum invullen en ook een achternaam hebben. En ik heb noch het een, noch het ander.
Een geboortedatum was zo verzonnen. Het leek me leuk om in de zomer jarig te zijn. En ik vond het wat goedkoop om nu als achttienjarige mijn facebookleven te beginnen, dus maakte ik mezelf een stuk ouder. Ik koos voor een jaartal tussen de twee Wereldoorlogen in. Tegen die Tweede Wereldoorlog zie ik eerlijk gezegd wel een beetje op, maar volgens mij was de tijd er tussen best bijzonder. En de leeftijd is mooi.
Met de achternaam zit ik meer in mijn maag. Het moest, anders kon ik niet verder. (Facebook is een beetje dwingend, om eerlijk te zijn.) Ik koos voor een zo neutraal mogelijke naam. Toch voelt het raar, Flopke Jansen, misschien dat ik Twitter daarom toch iets gemakkelijker vind.
Lange tijd was ik alleen en ik vond het prima. Zo kon ik nog wat twijfelen. Maar op een dag werd ik gevonden door Lucy. En nu heb ik één vriendin.
Ook dat is mooi.
Wat zeg ik? Eigenlijk voelt het of ik vanaf dat moment pas echt geboren werd.