Dood op de stoep

Gisteren zag ik op de stoep een kunstnagel liggen. Ik wilde een foto maken, maar vond dat ik haast had, dus liep ik door. En nu heb ik spijt.
Het was een nagel zoals op de foto, niks op aan te merken, beter dan de mijne. Maar het beeld laat me niet meer los.
Niet omdat het erg was, er zit zo een nieuwe op. Ik weet niet hoeveel zo'n nagel kost, maar dat zal meevallen, het was er maar één. Bovendien zal het onder de garantie vallen, hij was nog helemaal gaaf.
Maar toch... het leek wel een stukje dood op de stoep.

Dan maar over een ober

Ik wilde jullie iets vertellen wat ik al jaren kwijt moet. Nu zou het moment er dan maar zijn. Maar ik wachtte en als je dat te lang doet, gaat het moment voorbij. Er verandert iets, waardoor je het niet meer doet. (Dat gebeurt me vaker in het leven.)
Van deze ober heb ik zeker twintig foto's geschoten. Ik dacht zelf dat hij het niet in de gaten had, dat hij gewoon naar de achterkant van mijn iPhone keek, wist hij veel.
(Hij heeft er ook niets van gezegd.)
Maar wat ik me dus heb afgevraagd tijdens het eten en daarna en eigenlijk nu nog: wat doet deze ober niet meer, wat hij vroeger wel deed?
Of doet hij het nog steeds?
Ik heb hem niet durven vragen.

Kwaaie vis

Ik ben geen vegetariër, maar ik snap deze vis wel. Ik vind mezelf ook wreed. En dat terwijl ik hier alleen maar toe zat te kijken hoe deze vis tegenover me heel vriendelijk van de graat werd gehaald. Hoe zachtaardig ook, voor zo'n vis is dat niet leuk.
Ik snap de verwijtende blik, ik vind zelf dat ik vegetarier zou moeten worden.
Maar dat doe ik niet.
Ik eet vooral vierkante blokjes anoniem vlees.
Je wordt als struisvogel geboren en je eet je als struisvogel een weg naar de dood.

Prutser

Altijd als ik grootste plannen maak, en als ik er dan uiteindelijk mee wil beginnen, dan lijkt het allemaal zo futiel en onzinnig, dat ik het uit blijf stellen en uiteindelijk niet meer doe. Maar het probleem met zo'n blog is dat iedereen er getuige van kan zijn. Niet dat het zo druk is hier, maar toch, ik moet mijn grote mond eens leren houden.
En dan wil ik jullie toch deze minipizza even laten zien. Net echt en ook nog lekker, ik zou willen dat we ze in Nederland konden krijgen. Maar ja, om daar nu een blog over te schrijven.
(De foto is ook onscherp. Als je een prutser bent, moet je het goed doen.)
Als ik een poppenhuis had, dan stond er vanavond pizza op het menu, maar goed.
En gister vroeg iemand van de hartstichting me of hij me iets mocht vragen.
Ik zei nee.
Ik bedoel maar, ik geloof dat ik de marginale zaken in het leven verwaarloos op het moment.

Wat ik nog niet wist

Ik kan - nee ik wil - jullie best iets over mijn vakantie vertellen, bedacht ik me gedurende een lange autorit. Bijvoorbeeld over wat ik allemaal nog niet wist (maar nu wel). Want ik heb veel geleerd de afgelopen weken.
Alleen is het vandaag zo warm als in Nice.
En ook zo licht.
Kijk maar. Een foto die je gerust overbelicht kan noemen.
Van dat weer ga ik nog maar even profiteren, want ik heb begrepen dat het in Nederland deze zomer niet altijd zo warm is.
Zucht.

Ondertussen...

Maar ehm, Flopke...

...

...

Dit had een het briljante einde moeten zijn

Er waren nog veel dingen die ik wilde beschrijven van de wandeling. De sleutel van de hotelkamer (Wie bedacht dit? En vooral: waarom?).

Het mandje (Wat was het moment dat de maker dacht: zo is het goed? Dit zetten we bij de gasten op tafel?)

En het zwarte gat (hier zou ik heel diepe gedachtes bij krijgen, ik wist het zeker, toen ik de foto maakte).

Maar ik slaag er niet meer in. De wandeling ligt alweer even achter ons. Mijn reeksje zou moeten eindigen met een paukeslag, een mooie afronding, een stuk waarna iedereen weer verder zou kunnen.
Maar ik heb geen paukeslag. De reeks loopt af, zoals het leven afloopt, het beste is geweest en opeens is het er niet meer.
Wij moeten door. Maar ja...
Waarheen?

De reiziger en het sukkeltje

(Overigens, voordat hier het idee ontstaat dat Pietervrouw een sukkeltje is en ik de grote reiziger, Pietervrouw heeft wereldreizen gemaakt, is gaan wandelen op Groenland, waar ze wekenlang overleefde in de kou en regen en op droog voedsel, terwijl ik de zenuwen krijg als ik een nachtje ergens anders moet slapen. Pietervrouw neemt net zo makkelijk het vliegtuig als ik op de fiets stap, nee, gemakklijker, want als het koud is of gaat regenen, blijf ik binnen. En als ik ga vliegen, loop ik wekenlang te kermen.
Pietervrouw heeft slechts één mislukte reis gemaakt, in een ver verleden, een reis waarvan ze vroegtijdig terugkeerde, omdat het niet ging.
En dat was een fietstocht met mij.)
(Zucht.)
(Geen idee hoe ik dit moet illustreren.)

Wat loop jíj móói, Flopke!

Nooit eerder wandelde ik twee dagen, ik vroeg me af of ik het zou volhouden, omdat ik niet de grote afhaker wilde zijn. Ik maakte me daar een beetje zorgen om. Maar het ging goed. Op een gegeven moment draaide H zich om en riep bewonderend: 'Wat loop je mooi, Flopke, je loopt als een kievit.'
Dat was fijn om te horen, want H (de andere) zegt doorgaans dat hij mijn loopje van veraf herkent, omdat het zo raar is. Ik loop als een eend, of nee, een gans meer, maar dan anders. Verend liep ik verder.
Ondertussen zei H tegen Pietervrouw: 'Gaat het? Je sleept een beetje met je been.'
'Ja,' viel H hem bij. 'Dat viel mij ook al op. Er was iets met je heup toch? Nou, dat kun je heel goed zien. Ik hoop dat je het volhoudt!'
We liepen verder terwijl Pietervrouw me toefluisterde: 'Nou Flopke, wat loop jij móói! Goh, valt echt op, zo móói! Zeker vergeleken mij en mijn slepende been.'
En dit is een foto van Pietervrouw. Kijk, er wordt een propje naar haar hoofd gegooid, een fractie van een seconde later zal het haar raken.

Flopke, concentréér je een beetje...

Heb nog steeds mijn verhaal over de wandeltocht niet afgemaakt, nog lang niet, ik heb er nog zoveel over te vertellen, maar ik raak steeds afgeleid. Er zijn nog andere dingen die mijn aandacht vragen, jullie moeten niet denken... Ik bedoel...
Flopke, concentréér je toch eens een beetje!
Morgen ga ik verder.
Echt.
Vanaf morgen gaat het lukken. Jullie zullen versteld staan van wat ik dan allemaal blijk te kunnen.