Spinnenwebben

Klik maar.

De andere kant

Kijk maar even aan de andere kant.

(Ach ja, one of those days.)

Dat moet van Frank

Laatst kreeg ik in een restaurant spaghetti voorgezet. De serveerster had alle bestek weggehaald en legde alleen een vork naast mijn bord neer.

'Dat is alles?' vroeg ik.

Ze knikte. Dat moest van Frank.

Frank is de kok en eigenaar van het restaurant en hij vindt dat je spaghetti alleen met een vork moet eten. Want spaghetti snijd je niet, dus een mes heb je niet nodig. En een Italiaan gebruikt ook geen lepel. Een echte Italiaan draait de spaghetti om zijn vork en brengt zijn hoofd naar zijn bord.

Frank streeft naar een Italiaanse sfeer in zijn restaurant.

'Ik mag je echt geen lepel geven,' zei ze. Daarop keek ze over haar schouder en boog zich naar me toe. Maar Frank was er vandaag niet. Dus als ik wilde, kon ze best een lepel voor me halen.

Ik zei dat ik dat bijzonder vriendelijk van haar vond, maar dat als het niet van Frank mocht, ik er uiteraard niet over peinsde om een lepel te gebruiken.

Geen spráke van.

Ik begrijp Frank wel.

Ik voelde me daar helemaal thuis.

Prima joh

Nee, goed hoor. Prima. Ja joh, tuurlijk. Vandaag ga ik er maar eens flink tegenaan. Er moet nog van alles gebeuren: dit en dat en van die dingen. En dan zijn er nog zaken die niet kunnen wachten of die te leuk zijn om te laten liggen. En dat is zonde, om juist de leuke dingen te laten liggen, bedoel ik. Zo'n dag is vast te kort. Ik ga maar eens beginnen. Want voor je het weet is het later en dan heb je nog niets gedaan. Of te weinig. Of het verkeerde. Dat zul je net zien. Dan ben je bezig en je denkt hard aan de gang te zijn, maar je bent druk geweest met het verkeerde. Daar moet je voor uitkijken, vind ik altijd. Je hoofd erbij houden, zal ik maar zeggen. Zo dus.

Om over Andere Zorgen te Zwijgen

Ik ga maar niet verder over het bezoek aan de Belangrijke Amerikaan. Sla zaken over als: 'Maak je Aantekeningen tijdens het Gesprek?' (Neemt de aandacht weg, je moet ook nog vragen stellen, schakelen tussen het Engels en Nederlands, hij ging te snel, je moet hem ook nog aankijken. Aan de andere kant keek hij raar naar mijn blocnote, zeker als ik zomaar een los woord noteerde, dat ik soms ook weer doorkraste. Bij het weggaan vroeg hij bezorgd, naar mijn opnameapparaatje wijzend, of ik wel zeker wist dat het erop stond. Ik haalde luchtig mijn schouders op.)

(Soms moet je geluk hebben.)

(Of een goed opnameapparaat kopen.)

(En ik reken op het laatste.)

(Terecht overigens.)

Ook ga ik niet meer in op zaken als: 'Geef je een Hand bij het Afscheid?' (Had niet gehoeven, want ik stond al in de lift. Toch stak ik mijn hand even tussen de liftdeuren en kreeg hem bijtijds weer terug.) En verder heb ik het niet over de gedachten die ik had rond het thema: 'Hoe Normaal zijn mijn Reacties?'

Ik ga er achteloos aan voorbij. Het gaat er alleen maar om de Fotograaf te illustreren dat als een bezoekje van iets meer dan een half uur genoeg materiaal oplevert voor een serie blogjes, dat je van een reis naar Cuba met gemak een flink boek vol zorgen kunt samenstellen.

De geur van eenzaamheid

Vroeger logeerde ik wel eens bij mijn oma. Het was een lieve oma, er was niets mis met haar, ze bedoelde het allemaal heel goed. Toch, als ik daar logeerde, voelde ik me vaak alleen.

Het rook er raar.

Aan mijn oma lag het eigenlijk niet, ze vond alles goed, je kon er je gang gaan. Voor veel kinderen zou dit ideaal zijn geweest, maar niet voor mij.

Mijn oma merkte wel dat ik verdrietig was, maar wist niet goed wat ze eraan moest doen. Die geur kon ze niet veranderen. Omdat ze verder heel aardig was, voelde ik me ook schuldig. Mijn oma had dit niet verdiend.

Ik was gister ergens op een toilet en rook die oude geur weer. En ik voelde me weer eenzaam en misschien wel een soort van machteloos.

En kijk, hier sta ik op een grafheuvel.

Wanneer Drink je de Thee?

Door te blijven zitten toen de Fotograaf kwam, loste ik gelijk het volgende dilemma op: Wanneer Drink je de Thee? Want tijdens het gesprek een slok nemen, leek me niet goed mogelijk, ik zag geen opening. Ik zou me moeten afdraaien, de Belangrijke Amerikaan zou misschien verstoord reageren, omdat ik op dat moment een slok thee belangrijker vond dan zijn betoog. Bovendien zat mijn hoofd vol met andere gedachten. Gedachten over thee konden er nauwelijks meer bij. Ik had het veel te druk voor die thee.

Maar als ik na het gesprek was opgestaan en de thee had laten staan, dan zou de vrouw van de Belangrijke Amerikaan geconfronteerd worden met de nog volle theekop. Dat zou weer ondankbaar en onaardig zijn.

Daarom zou het er uiteindelijk op uitdraaien dat ik mijn jas al aantrekkend, vlug wat slokken thee zou nemen, waarop de Belangrijke - en ook Aardige - Amerikaan ongetwijfeld had gezegd dat ik het rustig kon opdrinken. Daarbij bleef hij dan staan wachten, zodat ik mijn jas aantrekkend en de thee snel opdrinkend, ook nog eens de indruk moest maken dat ik me rustig en op mijn gemak voelde.

Maar dit alles bleef me bespaard, want toen de Amerikaan langs me naar de Fotograaf liep, wees hij op mijn kop en zei verbaasd: 'You didn't finish your tea.'

Ik zei niet: 'Finish? Finish? I didn't even get started!'

Ik zei niets, maar bleef zitten, dronk mijn thee, luisterde naar de geruststellende woorden die de Fotograaf tegen de Amerikaan zei.

'It's ok.

This is perfect.'

Blijf je Zitten of Ga je Weg?

De Fotograaf belt aan. De bel is een harde zoemer, waarvan ik schrik.

De Belangrijke Amerikaan, die nu ook Aardig blijkt te zijn, begint me gerust te stellen.

'You're doing fine. You are asking good questions,' zegt hij.

Nu weet ik zeker dat ik een rare indruk maak, en begin me af te vragen hoe raar ik eigenlijk overkom.

De Fotograaf komt binnen. Ik sluit het gesprek af en het volgende dilemma dringt zich aan me op: Blijf ik Zitten of Ga ik weg?

Ik kan me voorstellen dat het irritant voor de fotograaf is als ik zo'n beetje blijf rondhangen. Maar het is misschien ook weer onaardig om weg te lopen. Dat ik best benieuwd ben naar zo'n fotosessie, is nog het onbelangrijkste argument dat ik kan bedenken. Op zoek naar een uitweg kijk ik om me heen, houd goed de bewegingen van de Amerikaan en de Fotograaf in de gaten. De Fotograaf begint tegen de Belangrijke Amerikaan te praten. Zet hem in het licht, stelt hem gerust, zoals de Belangrijke Amerikaan mij geruststelde. 'That's nice. That's ok. Perfect!'

Ook ik word er rustig van en ik blijf zitten. (Soms reikt het leven zelf de antwoorden aan en moet je er alleen naar luisteren.)

Neem ik een Koekje?

De vrouw van de Belangrijke Amerikaan had een trommel met koekjes naast me gezet, die ze met enige moeite had opengemaakt. Mijn volgende dilemma was nu: Neem ik een Koekje?

En het juiste antwoord is: Nee, natuurlijk niet!

Want dan had ik zitten kruimelen op de bank, waar later de vrouw van de Belangrijke Amerikaan weer zou plaatsnemen. Hoe had ik de kruimels willen wegwerken? Bovendien zou ik hoorbaar kauwen, de kruimels ook van mijn jurk moeten afkloppen, terwijl ik ondertussen een poging zou doen om het gesprek te volgen en op een natuurlijke manier op de Belangrijke Amerikaan zou moeten reageren.

Daarom had ik ervoor gezorgd dat ik van te voren iets gegeten had. (Toen ik nog buiten liep, dacht ik: als ik nu niets eet, ga ik straks trillen van de honger en kan ik me niet meer concentreren.) Ik had een Berliner Bol gekocht, die opgegeten, de suikerkruimels van mijn jas en mijn mouw gestreken. Toen ik mijn lippen wilden stiften, zag ik in mijn spiegeltje dat mijn hele gezicht onder de suiker zat, wat ik snel wegveegde, er ondertussen nog voor zorgend dat mijn handen niet zouden plakken, want die had ik nog nodig voor de Amerikaan, om zijn hand te schudden.

(Moet nu weg en het is nog wat donker voor een fatsoenlijke foto.)

Bedank je voor de Thee?

Het juiste antwoord van gisteren was (in mijn geval) 5 minuten. (En ik was al eerder door de straat gelopen, zodat ik zeker wist waar het was.) Maar het gaat niet zozeer om de antwoorden, het gaat om de problemen. (Houd je prioriteiten goed voor ogen, Flopke.) Het gaat er niet om te leren hoe men het leven luchtiger kan opvatten. Daar zijn immers voldoende zelfhulpboeken over. Nee, het gaat erom te tonen hoe het ook kan.

Gaat het leven je makkelijk af?

Last van een luchthartige bui?

Lees Flopke.

En daarom blijf ik nog even bij het het interview met de Belangrijke Amerikaan , omdat we in een gebeurtenis van nog geen uur voldoende lastige momenten kunnen vinden, als we maar in de juiste stemming zijn en onze fantasie erop loslaten.

Hoe laat bel je aan, is één. Wat Zeg je tegen de Vrouw in de Lift, is een ander, die ik overigens glansrijk doorstond. Maar daarna doemen er nieuwe problemen op, zoals: Bedank je voor de Thee?

De vrouw van de Belangrijke Amerikaan bood me thee aan. Ik accepteerde. Terwijl de vrouw thee ging halen in de keuken, begon de Belangrijke Amerikaan antwoord te geven op mijn eerste vraag. Halverwege kwam zijn vrouw uit de keuken aanschuifelen met een blad met thee, melk, suiker en een trommel koekjes. Ze zette het bij me neer en toen moest ik kiezen. Moest ik haar bedanken voor de thee, zodat ik me even van de Belangrijke Amerikaan moest afwenden, waardoor ik een stukje van zijn betoog zou missen? Of moest ik naar de Belangrijke Amerikaan blijven luisteren en haar negeren alsof ze een bediende was? Ondertussen probeerde de vrouw de trommel met koekjes te openen.

Toen de trommel open was, besloot ik me toch even af te wenden en 'Thank you' te zeggen.

Maar de vrouw had zich al omgedraaid en liep langzaam weg. Ik keerde me weer terug naar de Belangrijke Amerikaan. Hij leek lichtjes geïrriteerd en was even afgeleid.

(Dat verdween ook weer snel, want het was wel een Vriendelijke Belangrijke Amerikaan.)