Opruimen is zo moeilijk...

Eerder deze week sprak ik met een wetenschapper met de rommeligste werkkamer die ik ooit bezocht. Bij binnenkomst zag ik hem amper zitten. Alleen zijn kruin piepte boven de stapels papier uit.
We hadden het over opruimen en waren het snel eens: opruimen is moeilijk als je fantasie hebt. Alles wat je tegenkomt, kun je voor veel anderen dingen gebruiken. 'Ik kan een papier nooit in slechts één categorie onderbrengen,' zei hij. 'Er zijn altijd zeker drie verschillende categorieën te bedenken waar het past.'
'En een dag later bedenk je weer andere categoriën,' vulde ik hem enthousiast aan.
Toen ik vanochtend een versleten sok tegenkwam, moest ik aan hem denken.

Gemiste kansen

Ik heb geleerd zo eerlijk mogelijk te zijn, maar inmiddels vraag ik me af of ik dat zo letterlijk moet nemen. Laatst liep ik door de stad, en werd ik aangesproken door twee meisjes van een tenten- en rugzakkenwinkel. Ze vroegen mij of ze een foto van me mochten maken, dan kreeg ik 10 procent korting bij de aanschaf van een tent of een rugzak. Omdat ik geen tent of rugzak wilde aanschaffen, bedankte ik vriendelijk. Ze keken een beetje teleurgesteld, vooral het meisje met de witte jas.
Vier meter later begon ik er anders over te denken. Wat onaardig toch, dacht ik, ze willen gewoon een foto van mij maken en die foto krijg ik nog mee ook, ik hoef er toch geen tent mee te kopen? Dat hoeven ze niet eens te weten, ik kan die foto ook gewoon aan jullie laten zien. Ik moet het leven niet zo zwaar opnemen.
Toen ik klaar was met die gedachten, waren de meisjes in geen velden of wegen meer te bekennen.
De rest van de middag heb ik de hele stad afgezocht naar meisjes met een camera. Ik heb ze niet meer gevonden.

Schadelijke stoffen in de lucht

De burgemeester van Moerdijk drukte ons op het hart dat bij de brand geen schadelijke stoffen waren vrijgekomen. Dat er nog een beetje chocoladepasta om zijn mond zat, deed daar niets aan af.
Er waren in de lucht geen stoffen gemeten. Nu was dat moeilijk, want men wist niet wat men moest meten, en dan was het zoeken naar een speld in de spreekwoordelijke hooiberg.
Dat het in brand gevlogen bedrijf dagelijks een lijst aan de brandweer zond met daarop de chemische stoffen die er waren opgeslagen, deed daar niets aan af.
Nu zijn er een aantal hulpverleners ziek geworden, de burgemeester van Breda wil een onderzoek en ik zou wel eens willen weten waar je nog echte chocoladepasta koopt.

Goed gesprek

Hoe heet het, ik glibberde me een weg over de gladde stoep. Een man die net uit de auto stapte, liet me voor en zei ondertussen tegen zijn vrouw: 'Het is me wat!'

'Wat bedoel je,' vroeg ze licht geïrriteerd.

'Nou, Koninkje winter.'

Daar reageerde ze niet meer op.
Terwijl er nog zoveel te zeggen viel.
Dus.

Op zijn narrigst

Vanochtend de oorlogspraat van de PVV, vanmiddag werd ik gebeld door de administratie van mijn ziektekostenverzekering. Je weet wel, die verzekering die steeds duurder wordt, terwijl ze steeds minder voor je doen. Of ze mijn e-mailadres mochten hebben.
Ik gaf het adres en vroeg: 'Ik weet niet eens of ik wel klant blijf, hoe lang heb ik nog de tijd om op te zeggen?'
Dat wist hij niet.
'U bent toch van de adminstratie, dan weet u toch wel tot wanneer ik kan opzeggen,' bitste ik.
Hij was alleen van de e-mailadressen, legde hij uit.
Dat vond ik nogal een smalle taakopvatting binnen de administratie en omdat hij mij niet wilde helpen, wilde ik hem opeens ook niet meer helpen.
'Dan mag u mijn e-mailadres ook niet gebruiken,' zei ik.
Hij wenste mij een prettige dag toe.
Maar dat had al lang geen zin meer.

Voertuig X gestolen

Gister sprak ik vriendin 'Karin'. Die ochtend was ze door twee agenten van haar bed gelicht, omdat ze wilden weten of zij over een auto van het merk X beschikte. (Ik geef de identiteit van de auto niet vrij, om de situatie voor 'Karin' niet nog moeilijker maken.) Ze zei dat het klopte, maar dat was het foute antwoord. Want het voertuig was elders aangetroffen. De agenten spraken over 'haar voertuig', maar zelf reden ze ook in een voertuig. Een agent legde uit dat hij enige moeite had gehad om hun voertuig ergens te parkeren. Voor haar voertuig was dat nu geen probleem, want die was opengebroken, elders in elkaar gereden en die stond nu op het bureau.
Wat 'Karin' vooral stak, was dat de dieven de auto niet eens hadden verpatst. Ze hadden er zelfs geen grote reis mee gemaakt, ze hadden hem na slechts enkele kilometers aan gort gereden. Ik probeerde haar nog te troosten met dat ze met een paar deukjes toch wel kon doorrijden, maar volgens de agenten was de auto van voren niet meer 'rolbaar'.
Of haar voertuig tegen een boom of een muur tot stilstand was gekomen, wist 'Karin' niet. Ze waren nog bezig met het sporenonderzoek.
Ik schrok.
'Als ze maar geen sporen van een mens vinden,' riep ik.
Het leek me opeens heel logisch, de dieven wilden er een eind mee rijden, maar ze waren er te dronken voor geweest en toen hadden ze iemand op het troitoir geschept. En omdat ik wel eens detectives kijk, wist ik dat de agenten dan zeker ook zouden willen weten of 'Karin' het niet toevallig zelf had gedaan.
'Heb je een alibi,' vroeg ik.
Ze was met haar vriend thuis geweest.
Dat was magertjes, dat was ze met me eens.
'Toch is het een logisch verhaal,' troostte ik haar. 'Ook al sta je zwak, zij moeten met de bewijzen komen.'
Tegelijkertijd bedacht ik me dat ze vast sporen van 'Karin' in haar auto zouden vinden. Dit maakte haar zaak weer zwakker Maar dit zei ik niet, ik wilde haar niet nog ongeruster maken.
'Je maakt een goede kans,' zei ik daarom. 'Ik raad je aan: eerlijk blijven.'
Ik heb er veel vertrouwen in dat 'Karin' ermee wegkomt.

Wat leuk, een kaartje

Postbodes willen meer salaris, want voor niets gaat de zon op en wie doet dat werk anders? Inderdaad, de postbode, ik ben blij dat hij er is. Laatst was ik jarig en dan krijg ik mail en telefoontjes, maar ik krijg ook altijd een verjaardagskaartje van mijn assurantietussenpersoon. En soms krijg ik er een van een vriend of familielid. Dit jaar was het weer raak.
Zoiets fleurt de dag toch op, want het was herfstachtig en het het had flink geregend.
Ik ben heel blij met het kaartje, er is iemand geweest die aan me dacht. Maar het kaartje is niet geschreven met een watervaste stift.
Nu vraag ik me af: die postbodes, gaan die nu nog staken?

Kijk dan, duimpijn!

Als je geen zin meer in de grote problemen hebt, (hoewel de vijand alleen maar verder oprukt), dan weet je dat je verloren hebt. Want dat is de truc als je wilt winnen: je moet dóórvechten. Je moet net zo lang vechten tot je tegenstander er geen zin meer in heeft, omdat hij ook wel eens in het zonnetje wil zitten, waar hij gewoon wil zitten babbelen over van alles en nog wat, met een kopje thee bij de hand en een kaakje erbij.

Een vergelijkbaar verhaal hoorde ik ooit van een onderhandelaar. Ook met onderhandelen moet je doorgaan, tot je tegenstander zo moe is dat hij alleen nog maar naar bed wil, of gewoon even rust aan zijn kop. En dat hij vooral jouw hoofd voorlopig even niet wil zien. Als jij dan nog energiek op je stoel zit, geeft hij je op alle punten gelijk.

Dus gister keek ik geen journaal, ik keek naar mijn duim. Kijk! Afgelopen weekend vond ik zoveel kastanjes, dat ik er een recept mee kon maken, maar kastanjes pellen is moeilijk, met een mes gaat het niet, en zonder mes, dan prikt de schil steeds onder je nagels. Nu lijkt er wel of er een schilletje onder mijn nagel is blijven steken, ik voel hem vooral als ik wil schrijven.

Mijn tandarts zei dat ik kleinzerig was.

Maar die wordt al lang niet meer vergoed.

Wit en afgelikt

Ik heb ze gezien, die trap vol oud wit mannenvlees, die afgelikte hand die de nieuwe minister-president ons reikt. De hand die hij zelf moet aflikken, want niemand anders doet dat voor hem. Voor zover wij weten in ieder geval.
Van verschillende kanten hoor ik dat we 'ze nu een kans moeten geven', dat we het kabinet 'op hun daden moeten beoordelen'. In de geest van de geblondeerde vrijheidstrijder zeg ik dan maar: IK MOET HELEMAAL NIETS!

Maar eh...

Nooit eerder had ik over de 24-uursluier gehoord, en nu wordt hij alweer afgeschaft. En opeens vroeg ik me af welke kapitalistische rat heeft die luier eigenlijk bedacht?