Flopke?

Flooooopkeee...

Hou op Flopke!

@Flopke, hou eens op zeg, riep Femke op Twitter. (Ik mag helemaal geen Femke zeggen, voor mij is het mevrouw Halsema.)
Ik was verbaasd. Want zoveel had ik niet gedaan. Ik stelde alleen een vraag.
Toch schrok ik ervan. Ik kan nog zo denken dat ik gelijk heb - ik zou het kunnen uitleggen, als ik ervoor ga zitten tenminste.
Maar ik wil er niet voor gaan zitten.
Ik houd er niet van om boos te zijn.
Achteraf vind ik dat ik geen ruzie moet zoeken. Achteraf laat ik me nog liever het kaas van het brood eten, want een boterham zonder kan ook best smakelijk zijn. Bovendien: hoe lekker is een boterham met kaas als iemand boos op je is? Wat zeg ik? Ik houd niet eens van kaas.
Daarom heb ik besloten af te zien van een politieke carrière.

Goedemorgen!

Als je jarig bent, schudden mensen je de hand of ze zoenen je en zeggen: 'Gefeliciteerd, hoe oud word je, goh, dat zou je niet zeggen, ga je nog iets leuks doen en heb je een cadeautje gehad?'
Dit gesprekje voer je die dag vaak. En je moet niet vergeten andere dagen hetzelfde gesprekje te voeren met mensen die jarig zijn.
Dat doe je niet omdat je verwacht dat het gesprekje je zal verrassen. Je doet het omdat je het goed meent met de ander. En eerlijk gezegd toch ook altijd een beetje om niet onbeleefd te zijn.
Als je terugkomt van vakantie, vragen mensen hoe het was en waar je bent geweest. Je vertelt er iets over en je vraagt of de ander al op vakantie geweest is en of het beviel.
Dat gesprekje voer je talloze malen op een dag en je probeert er steeds net een andere draai aan te geven, of soms, uit luiheid, vertel je precies wat je een ander al eerder vertelde.
Na de jaarwisseling, wensen we mensen nog wekenlang een goed Nieuwjaar. Dat is zo de gewoonte.
Met Twitter proberen we de wereld net wat prettiger na te bootsen. We proberen niet te veel mensen tegen te komen die we eigenlijk niet willen tegenkomen. Op straat kunnen we er niet omheen, op Twitter wel.
Ook de vaste gewoontes proberen we een beetje naar onze hand te zetten.
Daarom wil ik iedereen vanaf deze plaats een hartelijk goedemorgen wensen, nu en alle ochtenden van ons Twitterleven.
En mag ik dan gelijk Heer Q even de groeten doen?

Het gelijk van de kwaadste

Hij had niet gestemd, het had toch allemaal geen zin, zei de zwartwerkende klusjesman boos. Maar we hadden alle 16 miljoen op Wilders moeten stemmen, vond hij. Dat zou ze leren!
Waar hij dan zo kwaad over was, vroeg ik.
‘Nou, dat ik moet werken en dat mijn belastinggeld naar die zwarten toegaat, die hier naartoe zijn gekomen om hun hand op te houden. Dat is toch niet normaal, of wel?’ raasde hij.
Ik leunde moedeloos tegen de muur.
‘En die Polen die hier komen, zodat ik afgelopen winter mijn werk kwijtraakte, en ik in de steun moest. Vind jij dat soms normaal? Ze maken de economie kapot.’
Ik zweeg.
Ik zei niet: ‘Nou witkop, dan trek je zelf soms ook steun van mijn belastingcenten en, zoals je zelf weet, is dat niet altijd voor de lol. Dat zal ook voor veel ‘zwarten’ gelden, zoals jij ze meent te moeten noemen. En dat de Polen komen, ik kan me voorstellen dat je daarmee zit, maar we kunnen nu eenmaal geen hek om Nederland zetten. Maar jij redt je wel, hè zwartwerker.’
Ik zei het niet, het kwam er niet uit.
Bovendien: hij was al zo kwaad

Twitter-wereld: spreekuur

Ik maak me zorgen. Twitter is best leuk: in zinnetjes van maximaal 140 tekens iets tegen elkaar roepen. Maar meer is het niet.
En soms vraag ik me af of iedereen dat zo ziet.
Laatst hield @FemkeHalsema een twitterspreekuur. Waarom niet, dacht ik en ik stelde een vraag.
Ik vraag me namelijk af waarom het zo belangrijk is om te gaan stemmen, als het alternatief is dat je op een partij als de PVV stemt. Als je zo ontevreden bent, kun je toch maar beter thuisblijven? Dan komt dat signaal van onvrede toch ook over?
Ik snap het echt niet.
Voor haar antwoord had Femke Halsema geen 140 tekens nodig. Ze schreef: Democratie bestaat bij de gratie van zijn kiezers: thuisblijven is echt onverstandig.
Maar dat vroeg ik niet, ik ging ervan uit dat ze er zo over dacht, ik vroeg haar wáárom.
De democratie bestaat bij de gratie van kiezers, dus als de kiezer thuisblijft, weet je als politicus dat er iets mis is en kun je proberen het vertrouwen te herstellen. Tegelijkertijd kun je het land te regeren, zonder dat een onvredepartij als de PVV prominent in de kamer zit of - moge God, Allah of wie dan ook het verhoeden - in de regering komt, een partij die voor de eigen vrijheid van meningsuiting is, maar verder boeken wil verbieden, mensen de mond wil snoeren en die eenzijdig Islamitsche Nederlanders de schuld van de problemen geeft. Een partij die in Europa niet serieus genomen wordt en die door de Islamitische wereld zonder meer als vijand gezien wordt (en visa versa).
Daar komt gedonder van.
Dat vroeg ik me af en ik vraag het me nog steeds af.
Daar is een vraag bijgekomen. Zou Femke Halsema het idee hebben dat ze me via Twitter een goed antwoord heeft gegeven? En dat het Twitterspreekuur aan een behoefte voldoet die dieper gaat dan 'ooooh, ik heb een tweet van Femke gekregen', een soort intellectuele variant van dat ze naar je zwaait?

* zap *

 

Op televisie politiek, politiek en politiek. Op twitter politiek. En o ja, af en toe een nieuwe volger op die me wil coachen of die me tuinmeubelen wil verkopen.
Het is tijd om energie te besparen.
* klik *

Privé

Of ik bij de tandarts ben geweest of niet, dat zeg ik niet, want of en hoeveel tanden ik heb, dat vind ik privé. Maar als ik naar de tandarts was geweest, dan was het vandaag zo'n dag dat de tandarts mij vroeg hoe het ging en ik antwoordde: 'best', maar dat ik vandaag geen zin had in gaatjes en of hij daar een beetje rekening mee wilde houden.
Dan zou hij lachen en zeggen dat het wel zou meevallen omdat het meestal wel meeviel en dat ik eens een dag met hem zou moeten meelopen, zodat ik kon zien wat voor ellende hij tegenkwam. En daarna zou hij een behandeling bedenken voor de volgende keer, hij zou me uitgebreid uitleggen dat het best zou meevallen, omdat het normaal gesproken ook meeviel en dat ik er niet tegenop hoefde te zien en dat ik me er bovendien een half jaar op kon voorbereiden.
We zouden lachend uit elkaar gaan en zeggen dat het weer veel te kort was geweest.
Als het mijn tandarts niet was, gesteld dat ik er dus een had, dan zou ik het niet eens erg vinden om er naartoe te gaan.
Zoiets.

De bruinsten

Rita Verdonk (Rabiaat Rechts) wordt weer eens ruimhartig geciteerd in de pers. Zo las ik op NU.nl dat ze de bijstand wil afschaffen, want bijstandtrekkers zijn 'te lui om te werken'.
NU.nl schrijft: 'De werkweigeraars zijn volgens Verdonk "altijd de bruinste die er bij lopen. Zitten lekker in de zon van het geld dat ze zo krijgen."'
Mag ik (Rabiaat Links) dat even nuanceren? Ze suggereert natuurlijk dat het om de allochtonen gaat, (en ze stelt bovendien dat een Afrikaan meer bijstand krijgt dan een Marokkaan). Maar door de zon erbij te halen, ontkracht ze dat weer: nee hoor, het gaat om alle mensen die zongebruind zijn.
Flauw,
en verder klopt het niet.
Er is hier helemaal geen zon, kijk maar naar buiten.
De bruinsten, dat zijn toch vooral die onbebrouwbare vastgoedhandelaren waar zij zo close mee is. En die zijn zo bruin omdat ze de hele dag onder hun zonnehemel liggen. Tenminste, als ze even niet druk zijn met het ontduiken van de belasting of het besodemieteren van goedwillende burgers die nu eenmaal een dak boven hun hoofd of bedrijf nodig hebben.

Vriend op, vriend af

Typisch Twitter: iemand gaat mij volgen, ik volg terug, omdat het anders zo onaardig is, en daarop ontvriend de ander mij weer. Het hoort erbij, het is de meerwaarde van het Twitter, het gaat snel vriend op, vriend af, dus ik maak van de goede vriend ook weer een onbekende.
Maar zo gaat het niet alleen op Twitter, zo is het leven.
Laatst was ik op zoek naar een nieuw huis, ik ging er een bezichtigen en zei daarmee eigenlijk tegen de eigenaar: wat heb jij een mooi huis!
Na de bezichtiging kocht ik het niet. Dus zei ik feitelijk: ik heb nog eens goed gekeken, maar jouw huis is helemaal niet leuk, hoe hou je het er vol? Geen wonder dat je ervan af wilt, maar ik ga er niet aan beginnen, het is te duur, het ligt verkeerd, ik zou het helemaal moeten verbouwen, want zoals jij woont, ik zou het niet kunnen.
In het leven moet je hard zijn.
En op Twitter kun je dat oefenen.

Zonder titel

Gister stond ik in het Kröller-Müller Museum te kijken naar een schilderij. Het was zoiets als de schilderijen hierboven, alleen was het er ééntje en het was niet bruin of beige, maar olijfgroen.
Glimmend olijfgroen om precies te zijn.
Een groene had ik nog nooit gezien. Wel zag ik ooit een matwitte en een helblauwe met een ruw oppervlak.

Zoals te doen gebruikelijk weet ik op het moment zelf niet hoe belangrijk het is. Daarom heb ik er geen foto van gemaakt. Jammer, want die had ik hierbij willen plaatsen.
(Foto's maken mocht. Er waren bezoekers die de gehele collectie op de foto zetten, terwijl er ook behoorlijk goeie kaarten van te koop waren. Maar goed, het zal wel aan mij liggen, foto's maken is vast heel leuk.)
Wat me het meeste trof?
Dat het geen titel had.
Op een of andere manier kan ik me daar niet goed bij neerleggen.