Maar even dit

En nu zit ik met een probleempje...
Maar mag ik eerst even een anekdote vertellen? Het heeft er zijdelings mee te maken.
Op Facebook heb ik een account aangemaakt, zodat ik digitaal met meerdere benen in het leven stond. Maar op Facebook moet een achternaam hebben. Aanvankelijk koos ik neutraal voor Jansen, maar dat klopte niet, zo heet ik namelijk niet. Tot ik bedacht dat ik me Evenblij zou noemen. Flopke even blij, dit was ik.
Het ging heel goed. Tot vorige week. Toen werd ik gevolgd door een Evenblij. Ik schrok. Hij dacht vast dat we familie waren. Nu viel ik door de mand als een bedrieger. Dus ik mailde hem voor de zekerheid dat ik wel zeker wist dat we geen familie waren...

Gevonden!

Het is met herinneringen als met sleutels die je kwijt bent: als je niet meer zoekt, vind je ze opeens. Het was een mailtje tijdens mijn vakantie. Ik zat op een terras met wijn en wifi. Ik nam een slok en las een mail. De uitgeverij. Of ik eens wilde komen praten.
Men kan niet vroeg genoeg beginnen met vieren.
Het was een prettige vakantie.

Maar was ik er wel?

Ik nam op. Het was een redacteur. Van een uitgever.
Het rare is dat ik niet meer precies weet wat ze zei. Het is al een paar maanden geleden. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of het wel per telefoon ging, misschien kreeg ik een mail. Alleen kan ik die mail niet meer vinden, het zal dus waarschijnlijk wel de telefoon zijn geweest. Ze zal gezegd hebben dat ze redacteur die en die was van die en die uitgever... en dat ze mijn manuscript gelezen had...
Het zou ook nog kunnen dat ik niet eens opnam, omdat ik er niet was. Dat ik haar later heb teruggebeld. Dat het mijn voicemail was die ik afluisterde.
Gek. Het is niet onbelangrijk en toch weet ik het niet meer precies.
Maar het doet er niet zo toe, jullie maakt het niet uit of het de waarheid is, het gaat om het verhaal. Dus laat ik zeggen dat de telefoon ging in ik opnam...

Telefoon!

Waar waren we? Ik heb jullie verteld over mijn manuscript en dat ik het opstuurde.
Enfin, op een dag ging de telefoon...

Overbodige woorden

Soms zijn er van die stomme zinnen waarop ik blijf haken, zoals deze: 'Eindpunt van deze trein. Gelieve hier uit of over te stappen'. Meestal denk ik er verder niet over na, maar gister had ik onvoldoende andere gedachten. Het probleem van deze zin is dat je altijd moet uitstappen, ook als je moet overstappen. Het eerste deel zou daarom volstaan, maar misschien vinden ze alleen 'gelieve hier uit te stappen' wat onhartelijk. Je kunt het verzachten en aanvullen, maar zeg dan bijvoorbeeld dit: 'Gelieve hier uit te stappen en indien u verder moet - of wilt - kunt u overstappen op een andere trein. U kunt ook gebruik maken van een ander vervoermiddel. Of hier blijven, als het uw bestemming is. Of niet. Dat gaat ons eigenlijk niet aan. U mag trouwens ook met deze trein mee terug, mocht u daar behoefte aan hebben, maar dan moet u wel even uitchecken en weer inchecken, anders heeft u geen geldig plaatsbewijs. En dat moet, maar dat wist u  wel.'
Zoiets.
Het is maar een opzetje, er valt vast ook wel wat op af te dingen. Het is bijvoorbeeld wat lang.
Daarom, bedacht ik me gister, zou je ook kunnen volstaan met dit: 'Eindpunt van deze trein.'

In gesprek met mijn energieleverancier

Er gebeuren zoveel belangrijke dingen achter deze schermen, dat het moeilijk is om de onbelangrijke zaken nog te zien waarover ik kan schrijven. Maar vooruit, het is een kwestie van tijd maken voor de zaken die er niet toe doen. Opdat jullie weten dat ik er nog ben.
Vanochtend wist ik het ineens zeker: ik wil een thermostaat op mijn telefoon, zodat ik op afstand de verwarming kan regelen. Want dan bespaar ik energie en bezuinig ik op mijn stookkosten. Ik zocht bij mijn energieleverancier op de site en kreeg verwarrende informatie. Ik kon een e-thermostaat van bijna 200 euro aanschaffen. Daarbij kon ik nog een abonnement krijgen op een dienst zodat ik via een beveiligde site mijn thermostaat kon regelen. Uit de informatie kon ik niet opmaken of ik dat abonnement verplicht was of dat het zonder kon.
Eerst probeerde ik te mailen, maar dan moest ik mijn acht-cijferige klantcode meesturen en met mijn klantcode heb ik geen band. Ik weet mijn naam uit mijn hoofd en dat vind ik al heel wat. Daarom heb ik mijn energieleverancier gebeld.
Na een uitgebreid keuzemenu - men krijgt voor minder een zenuwinzinking - kreeg ik een prettige stem aan de telefoon. Daarvoor verdient mijn energieleverancier een pluim, maar ook hij kon de informatie niet van de site halen. Hij ging het een collega vragen, of hij me even in de wacht mocht zetten?
Maar natuurlijk mocht dat. Hij wel. Had ik even tijd om me af te vragen waarom die collega eigenlijk dan niet zelf aan de telefoon zat.
Hij kwam terug met de mededeling dat het inderdaad alleen in combinatie zou werken. Een e-thermostaat zonder abonnement was compleet met draadjes en montagekit en zo, je toch had er niet veel aan.
'Dan gaat het over,' zei ik. 'Ik wil best bezuinigen, maar het moet me geen geld gaan kosten.'
Ik kreeg niet de indruk of hij dit begreep, hij vroeg alleen of ik nog andere vragen had.
'Nee,' zei ik. 'Althans geen vragen waarmee u me kunt helpen.'
Dat was niet onaardig bedoeld, ik was vooral reëel. Voor mij was hij immers de man die me uitsluitend informatie kon geven over zaken die mij en mijn energieleverancier aangingen.
Maar hij viel stil.
Ik ook.
En toen hebben we maar opgehangen.

Zuurkool

Nu we het toch over eten hebben: ooit zei ik tegen iemand: 'Ik hou niet van zuurkool.'
'Maar dat is heerlijk,' zei de ander.
'Dat kan zijn, maar ik houd er niet van,' zei ik.
'Nou,' zei de ander, 'dan moet je bij mij maar eens zuukool komen eten!'
Ik weet niet meer of ik het terugzei, of dat ik alleen dacht: 'Ik wil best een keer bij je komen eten, maar als je me een plezier wilt doen, maak dan alsjeblieft geen zuurkool.'

Op zoek naar kunst

Eindelijk werd ik weer gebeld door een telemarketeer. En aangezien Pietervrouw op vakantie is, wist ik dat ik het alleen moest opknappen. Ik zette me schrap.
Ze was van een bedrijvenpagina en er werd in mijn regio veel op kunst gezocht. Nu stond ik ingeschreven onder die rubriek, dus wilde ze me een paar vragen stellen zodat ze dat op de pagina bij mijn bedrijf kon vermelden.
Nu wist ik niet eens dat ik voor die rubriek stond ingeschreven, maar het was nu niet het moment om kritische vragen te stellen. Ik moest nu doorzetten.
Ik vroeg haar of ze wist waarom mensen op kunst zochten.
Dat wist ze niet, dat kon ze niet zien.
Dat is anders een interessante vraag, zei ik. Het is zo dat kunst in deze tijd moeilijk is te vinden.
Ja, zei ze, maar dat kon ze niet zien, dat had te maken met de privacy.
Dat snapte ik natuurlijk, maar we hadden het over iets belangrijks: waarom is de mens op zoek naar kunst?
Dat wist ze niet, maar ik kon erop gevonden worden, als ik even een paar vragen zou beantwoorden.
Ik hoef niet per se gevonden te worden, zei ik. Maar ik ben heel blij dat mensen op zoek zijn naar kunst.
En dan speciaal in deze regio, zei ze. Dus als ik wilde dat klanten me zouden vinden...
Ik gaf eerlijk toe dat ik vooralsnog niet op zoek ben naar een klant.
Maar dit gaat over 2014, zei ze.
Ik weet nog niet of ik klanten zoek, zei ik. Maar het is belangrijk dat ze op zoek zijn, omdat er zoveel is wegbezuinigd. En was zij wel eens op zoek naar kunst?
Ze aarzelde even. Nee, zei ze. Eigenlijk niet.
Nee? vroeg ik.
Nee, zei ze.
Nooit? vroeg ik.
Nee, zei ze.
O, zei ik.
Ze lachte.
Waarom niet? vroeg ik.
Wat wist ze niet.
En je bent er ook nooit naar op zoek geweest? Niet op school, niet via je ouders?
Nee, zei ze.
Zonde! riep ik.
Ik moet me er eens in verdiepen, gaf ze toe.
Ik zei dat het alleen al mooi zou zijn als ze gewoon op zoek zou gaan. Las ze wel eens een boek?
Ja, zei ze. Het liefst waargebeurde verhalen
En films, vroeg ik. Kijk je films? Want dat kan ook kunst zijn.
O ja, zei ze. Ze klonk oprecht verbaasd en zelfs een beetje verheugd.
Of sierraden, zei ik, een mooie ring. Ik wilde de brug tussen haar en kunst niet te groot maken. Of een goede stoel. Een huis kan zelfs soms kunst zijn. Niet huizen uit Vinex-wijken en ook niet van die Dallas-huizen, maar soms heb je mooie huizen. Het huis van Rietveld. Dat kon je ook best kunst noemen.
Dat vond ze heel leuk om te horen.
Nou, zei ik, bedankt voor het bellen!
Geen dank, zei ze.
We hingen op.

De webshop

Kijk, dit worden de topmodellen. Het zwart-witte exemplaar loopt zonder meer het hardst. De rozepaarse doet het ook goed, maar die is voor een speciale doelgroep, zeg maar: de minder zakelijke klant.
De blauwe versie van de roze, die moet ik nog ontwikkelen, maar die gaat het ook goed doen.
Mijn webshop is al bijna een feit. Want zo gaat dat met echte hobby's als je de diepte in duikt, dan ga je er toch je werk van maken.
Straks ben ik dus zo'n vrouw die van haar hobby haar werk heeft gemaakt, een galeriehoudster zou je kunnen zeggen, maar dan eentje zonder galerie.
Gouden oorbellen moet ik nog kopen, een sjaaltje en een broek waar ik makkelijk in beweeg bij het tuinieren
En dan mis ik nog één ding: heel erg veel geld. Want zonder veel geld blijf je in amateurisme hangen. En dan krijg je nooit een tuin om in je vrije tijd in te tuinieren, dat is geen hobby, maar moet gebeuren en het ontspant. Nou goed, het hoort er in ieder geval bij.
Hoe ik aan dat geld kom, dat moet ik nog verder uitwerken. Maar dat komt wel.
Ben nu even een paar krasloten kopen, dan heb ik alvast een beginnetje voor de eerste paar maanden.

Het is zover

Gister stond ik in een winkel om vilt te kopen voor nog meer iPhonehoesjes. Ik had mezelf net vakantie gegeven en toen was de hevige aandrang om hoesjes te maken niet meer te onderdrukken. Ik maakte er twee. En vannacht kreeg ik een idee voor een ander hoesje, dus moet ik weer naar de winkel, want nu heb ik wit vilt nodig. En witte knopen.
Ik ga alle hoesjes gebruiken, zelf heb ik immers ook niet elke dag hetzelfde aan, en mijn iPhone is ook maar een eh.... Afgezien daarvan, geef ik ze aan mensen om me heen. Broer wil er een, voor H heb ik hem al af. En PapaFlopke riep dat hij er een wilde, maar die moet eerst maar eens een fatsoenlijke telefoon kopen. Maar goed, @Krekel hoeft het niet en vriend 'Mario' vindt het meer iets voor softies, voor mensen die van wierook houden, zei hij gister redelijk voorzichtig. Dat mocht hij toch wel zeggen?
Enfin, hoewel ik dus feitelijk net uit de winkel kom, moet ik er nu weer heen en dat ik hier nog zit te schrijven en niet al lang op de fiets zit, heeft te maken met mijn bijna onmenselijke zelfbeheersing.
Jullie lezen het, het is het zover.
Ik heb een Hobby.