Te korte wimpers

Om een of andere reden stond ik in een parfurmerie tegenover een verkoopster die me vroeg of ik een bepaald serum had gezien.
Dat had ik en ik had begrepen dat mijn wimpers ervan gingen groeien.
Jullie weten natuurlijk niet hoe lang mijn wimpers nu zijn, maar ze zijn veel te kort en daarom zou ik ze graag een stuk langer hebben. Alleen geloof ik niet dat zo'n serum ze zal laten groeien.
Maar ik heb een probleem: als mensen iets keihard beweren, ben ik geneigd het te geloven. Eerst sputter ik nog wat tegen, dat het niet waar kan zijn, maar als zij volhouden, ga ik overstag.
Zo ook bij deze verkoopster. Het was wonderbaarlijk hoe goed het werkte, als ik het maar gedurende twee maanden elke dag gebruikte en als ik dat goed zou doen, dan zou ik er versteld van staan.
Ik wist opeens ook zeker dat het met langere wimpers wel goed zou komen met mij.
Ik kocht het en had er gelijk spijt van.
En nu weet ik ook waarom. Ik geloof er nog steeds niet in. Alleen zal ik nooit weten of mijn korte wimpers te wijten zijn aan een serum dat niet werkt, of omdat ik er niet toe in staat was het goed te gebruiken.

Transparante nagellak

Ik ben natuurlijk al lang niet meer jarig, hoog tijd voor een nieuwe blog.
Over de NS mag je niet schrijven, ook al is de nood immer hoog. De treinen rijden spaarzaam, werkzaamheden, vakantie en bladerval zijn als oorzaak naar de achtergrond gedrongen, dit keer is het wegens sneeuwval, o nee, vorst, vandaag is vorst de reden.
Maar dat onderwerp is taboe, te gemakkelijk. En gemakkelijk is het.
Nu kun je je afvragen wat er tegen een gemakkelijk onderwerp is, maar het mag dus niet. Ook over het weer mag je het niet hebben. En wat mezelf betreft, wegens privacy ga ik me niet aan de grote klok hangen.
Dan is nagellak wel geschikt om over te bloggen. Er rust geen taboe op, het is niet te persoonlijk, niet platgeschreven, niet mooi, niet eens gemakkelijk op te brengen en je smeert je toetsenbord onder als je ongeduldig ben. En zeker is het geen gemakkelijk onderwerp.
En dat geldt helemaal voor doorzichtige nagellak.
Ik gebruik het alleen om een panty te redden. Maar die draag ik nu niet.
Niet met deze kou.
En al helemaal niet als je het risico loopt ermee op een tochtig perron eindeloos op een trein te moeten wachten.

Jarig!

Ik ben jarig of morgen of wat dan ook en daar heb ik moeite mee. Als mensen me willen feliciteren, roep ik dat het vorig jaar was. Dit jaar vier ik het maar weer een keertje niet.
Toen Broer dat hoorde - hij was bereid te komen, maar blijft begripvol thuis - zei hij: 'Maar Flopke, daar ga je toch zeker wel over bloggen?'
'Natuurlijk niet!' zei ik. 'Dan komen mensen erachter!'
'Welnee,' zei Broer. 'Je denkt toch niet dat iemand je blog leest?'
Daar heeft Broer natuurlijk gelijk in. Maar toch.
En toen vertelde Broer me nog een muizenverhaal.

Nul

 

Neef S. werd 18 en om dat te vieren wilde hij graag zijn familie doodschieten. Omdat dat een hoop gedoe geeft - je bent 18, het leven begint zo ongeveer, dus is het zonde om er gelijk een potje van te maken - sprak hij de wens uit om met ons te lasergamen.
Eerst kon ik niet, toen wilde ik niet, toen sputterde ik tegen, maar uiteindelijk ging ik overstag.
En nu is het hek van de dam en daag ik jullie uit. Vooral als je dood bent kun je heerlijk onbezorgd achter vijanden aanrennen.
Ik vraag me af of jullie de scorelijst kunnen lezen, maar geloof me: de hoogste score is 5325 (dan heb je veel meer mensen gedood dan dat je zelf bent omgelegd, maar je hebt wel eigen teamgenoten vermoord, anders was je wel op een 50-tal geëindigd). De laagste -1250 (je stond veel midden in de zaal, werd aan een stuk doodgeschoten, terwijl je probeerde je geweer van je vestje te krijgen, wat niet meeviel, want het was donker en je eigen licht viel ook de hele tijd uit, omdat je dus steeds werd doodgeschoten. (En dat dit om mijn vader zou gaan, wil ik alleen maar krachtig ontkennen, ik ken de man niet, het was donker.))
Neef staat op een mooie tweede plaats, zijn vader op drie, terwijl zijn moeder nog onder mij bungelt, dus van wie hij het heeft, moge duidelijk zijn.
Maar wat ik wilde zeggen: ik ben geëindigd op een ronde 0.
Als het leven poëtisch kan zijn, geldt dat helemaal voor lasergamen. Ik legde aan de tafel moordlustige en overleden familieleden uit: dit is waarvoor ik sta, ik heb gespeeld zoals ik leef - nutteloos - en eindig met volle overtuiging op 0.

Lieve opstandelingen

Ik zag er laatst een op tv die wegholde met een agent achter zich aan. En vandaag stond er een in de krant: een streaker.
Ik vind ze leuk. Het zijn lieve opstandelingen, ondeugende demonstranten, dapper en weerloos. Zoals gebruikelijk rent ook deze op blote voeten, terwijl er veel stenen op straat liggen. Hij loopt vooralsnog naar de politie toe. Dat moet ook, want als ze hem niet zien, is er geen lol aan. Het is de bedoeling dat er een agent achteraan gaat rennen, liefst meer dan één.
Lachen!
En als ze hem pakken, zullen ze hem als eerste iets aantrekken of een deken over zijn schouders heen slaan. Zo breek je een streaker.
In die wereld wil ik leven!
Zelf ben ik geen streaker. Ik zou het alleen willen als ik niet hoef te rennen, de politie me niet inrekent, maar klaar staat met een lekkere deken, warme sloffen en een kop hete chocolademelk.
Maar ja, dan ben ik geen echte opstandeling.

Zo'n zaterdag dus

Ik zit in een testpanel, dat hindert niets, maar daarom moest ik binnen zeven dagen muffins maken om daar vervolgens een aantal vragen over te beantwoorden.
Dus ik bakte vanochtend braaf muffins. Dat ze aangebrand waren, zal wel aan mij liggen, misschien stond de oven te hoog of de muffins te laag, ik heb ze nooit eerder gemaakt. Maar dat de muffins er saai uitzagen, dat ze aanvankelijk te droog en niet zoet genoeg smaakten en in tweede instantie weer veel te zoet en afgezien daarvan toch ook nog vreugdeloos, dat lag niet aan mij. Ik heb uitgebreid genoteerd hoe vies ze waren.
Daarna belde een telemarketeer. Nadat ik een paar vragen had gesteld, zei hij dat hij niet belde om over zichzelf te praten en dat hij me om die reden niet ging vertellen wat zijn opleiding was. Ook weigerde hij Pietervrouw te bellen of haar nummer op te schrijven. Tot hij zei dat hij zou noteren dat ik niet geïnteresseerd was, waarop ik hem uitlegde dat als hij dat kon noteren, hij ook best Pietervrouws telefoonnummer erbij kon zetten, wat hij vervolgens zuchtend deed.
Enfin, het is zaterdag en het is nog geen één uur en dat in aanmerking genomen is het al best een nuttige dag geweest.

Marketing... aaaarrrch!

Naar de Deense film De Kale Kapper geweest. Heel leuk en lief en grappig en bijzonder. En waar ik me dan over opwind: de filmtitel is niet letterlijk vertaald maar de film is hier uitgebracht onder de naam Love is all you need.
En dan vraag ik me af: welke middelmatige, ongeschikte, onwaarschijnlijk bange, moedeloosmakend incapabele, reuk- en geurloze, halfbakken, alledaagse, meer dan onbijzondere, geremde, weke fluim van een marketeer heeft over die naam heengepist?

http://www.youtube.com/watch?v=PzP5BUss_3s

Over huifkarren en gymbroekjes

Donderdag een bedrijfsuitje en wat we gaan doen, is altijd geheim. Gelukkig weet ik het wel en dat heb ik tegen iedereen gezegd die het horen wilde.
Nee, niet wat we gaan doen, maar dat ik het weet.
En dan willen ze het ook weten en dan gaan ze raden en dan geef ik clues als: het heeft te maken met een snoepje dat in een bos achter een boom ligt. Daar komen ze in de meeste gevallen niet veel verder mee en als ik het dan uiteindelijk zat ben, zeg ik dat we een huifkarrentocht gaan doen, en dat ze het niet verder mogen vertellen.
Ik ga het jullie ook niet vertellen.
Later misschien, als ik mezelf niet voor aap heb gezet.
Maar nu zit ik met het volgende: wat trek je aan voor zo'n gelegenheid? Het moet iets sportiefs zijn. Maar ik heb niets sportiefs. Of misschien heb ik wel iets sportiefs, maar weet ik niet of ik daarin wel door mijn collega's gezien wil worden. Dat heb ik de organisatie laten weten en nu gaat het verhaal dat ik zal verschijnen in een kort gymbroekje.
Enfin, dat heb ik verder maar zo gelaten.

Hoe kan het dat je op een dag aan de kassa staat, de lachende caissière een klap in haar gezicht geeft en roept: GEEF JE DOOR AAN HET HOOFDKANTOOR DAT ZE MET DIE K*TACTIES HUN KLANTEN HELEMAAL GEK MAKEN?

Welnu, als volgt.

Ik moest ergens heen, had hoofdpijn en liep snel nog even Kruidvat in. Er stond geen rij aan de kassa, er stond slechts één man voor me en iets verder stond een oude man.
Als doorgewinterd stadsmens weet je dat je dan op je hoede moet zijn.
Een vriendelijke kassastudent sprak de oude man  geduldig en bemoedigend toe. Weet niet meer wat ze zei, maar het was iets als: stop uw portemonnee maar weer in uw zak.
De man protesteerde.
Zoiets was het.

Nadat de oude man eindelijk weer in zijn scootmobiel was gestapt en wegreed, keerde ze zich naar de man toe. Die legde niets op de band, maar vroeg haar iets over een actie. Nadat hij het twee keer had uitgelegd pakte zij een map. De acties kende de kassastudent niet uit haar hoofd. Rustig bladerde ze door de map heen, klapte hem toen dicht en vroeg haar collegakassastudent, die niet achter de kassa stond, maar met boodschapjes in haar armen achter mij (dit verzin ik niet): wil jij even in jouw map kijken, want ik heb hier nog de aanbiedingen van week 34 staan.
Het andere meisje kuierde naar haar kassa en pakte haar roze map.

De stoom kwam uit mijn oren en ik vroeg: ' Zou ik alsjeblieft deze pillen kunnen afrekenen, ik heb echt haast.' 

De kassastudent zei: 'Een momentje, ik help u zo.'

Toen de man zich daarop parmantig omdraaide, zijn handen hief, want hij kon er ook niets aan doen, legde ik mijn boodschappen op de lopende band en liep weg.
Later die middag, ik had nog steeds hoofdpijn, stapte ik een andere Kruidvat binnen. Met de pillen in mijn handen, sloot ik aan bij een lange rij. Vooraan een briesende man en een kassastudent zie hem uitlegde dat hij echt drie bussen van de actie moest halen, anders ging het niet.
De man brieste dat ze ons maar eerst moest helpen, want dat hij zelf een enorme hekel had aan wachten.
De kassastudent zei dat dat niet ging. Dat kon de kassa niet.
Daarop stoof de man naar achter om een derde bus van het een of ander te halen.
Nou goed, zo dus.

De Daad en De SGP

Eerder deze week bleek Kees van der Staaij al een groot kenner van het vrouwenlichaam. (Hij viel een Amerikaan bij met zeer vernieuwende inzichten over zwangerschap en verkrachting.)
Ik kijk nooit om me heen en al helemaal lees ik geen verkiezingsposters, maar in de krant viel het me eindelijk op: bij de SGP heeft seks zelfs de verkiezingsposter gehaald. Niet alleen praten, mensen, ook Doen!
Puur optimisme in deze tijd van crisis. De Daad is gratis (als het goed is). En overal waar gepraat wordt, waar mensen elkaar treffen, kán het ook. Laten we van het leven een grote Orgie maken. Vreest niet, er zijn geen nadelige gevolgen te verwachten. Ramses Shaffy is dood - lach, zing, huil, bid - maar we hebben Van der Staaij nog. En waar Shaffy opriep tot bewondering, laat Van der Staaij er verdorie helemaal geen gras over groeien! Hoera!