Allemaal muisjes...

Vannacht droomde ik er dus van. Eerst liep er één muisje door mijn kamer, daarna een paar en al snel marcheerden ze in groepjes van acht langs. Er liepen ook marmotten en hamsters mee. Ik had twee katten, maar die deden niets. Sterker nog, ik zag een muisje een kat in zijn staart bijten. Ik riep verbaasd dat zelfs Theo nog muizen ving.

(Mijn dikke Theo is al lang niet meer. Die is een keer op de behandeltafel brakend aan zijn einde gekomen. Het arme beest was al zo'n tien jaar ziek. Maar toen ik ooit een muisje in huis had (ik dacht nog in mijn droom: één muisje in mijn kamer, waar maakte ik mij druk om?) pakte ik Theo erbij. Ik had het niet verwacht, want als Theo op het dakterras lag en er kwamen musjes in zijn buurt, dook hij getergd ineen. Nu zette ik hem op de grond met zijn kop richting het muisje. Hij zag het beestje, zijn achterlijf begon te vibreren, alsof er een motortje werd aangezet, ik liet hem los en WAF, Theo viel aan. Hij heeft zich de hele middag vermaakt.

Theo had nog maar weinig tanden, ze waren er in de loop der tijd allemaal uitgetrokken, waarna de dierenarts zijn praktijk verbouwde, het muisje werd dus vooral een beetje gemasseerd. Toch slaagde hij erin het beestje te doen verdwijnen. Ik weet niet waar hij het gelaten heeft, want ik had de deur dicht geschoven en was opeens druk aan het werk gegaan. Maar het muisje was verdwenen en Theo gedroeg zich een paar uur als een echte kat.)

In mijn droom wist ik niet wat ik eraan moest doen. Ik was al een tijdje wakker toen ik me realiseerde dat ik hier geen last van muizen heb.

Maar ik kan me dus best een beetje in het probleem verplaatsen.

Slinger aan de economie

De ING biedt een nieuwe dienst aan. Woningzoekenden kunnen bieden op huizen die niet te koop staan. Met dat bod gaat de ING naar de bewoner om hem te bewegen zijn huis te verkopen, waarin hij tot op dat moment prettig woonde. Iemand bij de ING heeft dat bedacht en ik vraag me natuurlijk af wat de achterliggende gedachte is. Toch, als je erover nadenkt, is het logisch. Er zijn mensen die een huis willen hebben en die niets kunnen vinden in het huidige aanbod. Ze zijn ongeduldig en kunnen niet wachten tot er een geschikt huis te koop komt. Nu kijken ze verder en zien een huis dat hen erg bevalt. Ze denken: dát wil ik hebben! Het probleem is dat daar al iemand woont die niet van plan is weg te gaan. Daarom trekken de kopers - geholpen door de nieuwe ING-dienst - geld te voorschijn en zwaaien ermee. Kijk, dit heb ik ervoor over. Moet je eens zien wat een enorm bedrag.

De ING gaat ervan uit dat de bewoner zich dan achter zijn hoofd krabt, want oei, dat is wel erg veel geld. Zoveel heeft hij zelf niet voor zijn huis betaald. Kan hij zo'n aanbod weigeren?

De koper zal best een goede prijs bieden voor het huis, maar hij zal waarschijnlijk niet erg ver boven de marktwaarde gaan zitten. Anders zou hij immers ook een duurder huis kunnen kopen dat wel te koop staat.

Als de verkoper erop in gaat, heeft hij een probleem. Want nu moet hij op zijn beurt zelf een huis kopen. En dan zal hij merken dat huizen duur zijn. Dat hij voor het enorme bedrag dat hij krijgt, hooguit een vergelijkbaar huis kan kopen. En dat het nog niet eens eenvoudig is een even leuk huis terug te krijgen. (Zijn huis is immers niet voor niets onder zijn billen vandaag gekocht. Het stond niet eens te koop!) Dus misschien gaat hij ook wel kijken naar huizen die niet te koop staan. En op een dag doet hij een bod op een huis dat niet eens te koop staat. De eigenaar schrikt van het bedrag. Oei, dat is veel...

Hoewel achter dit plan vast nobele motieven schuilen, doet de ING het vast niet alleen uit mededogen met haar clientèle. De bank wil er ook iets aan verdienen. Hiermee hoopt de ING een flinke slinger aan de economie te geven. Als het plan een beetje loopt, zullen veel mensen die daar nu geen weet van hebben, straks op zoek zijn naar een nieuwe woning. Ze moeten wel, want ze moeten uit hun eigen huis. De bedenker van het plan bij ING krijgt een flinke bonus , die betaald wordt uit de opbrengsten.

(Ik geloof trouwens dat ik eerst mijn huis moet verkopen, voor ik een beetje een leuke foto kan maken voor dit stukje.)

Populair

Sommige winkels zijn nu eenmaal populairder dan andere.

Ook overdag was het weer dringen bij de Kiosk.

Geen stijl hè, hè

Vind je een gehoorapparaatje in Osdorp en daar hoor je niemand over, maar de muizen op Utrecht CS, dat was raak. Dat kwam op Fok.nl. En dan krijg je het nog druk met jezelf. Ik bedoel, dat ik daar nu weer over schrijf, is toch de digitale versie van het Drosteblikje? (Aangezien ik liever niet over mijn leven praat, bestaat mijn leven hier niet uit veel meer.)

Er kwamen veel mensen kijken, het was een kabaal en gezellig, maar nu moet het maar weer rustiger worden.

Mijn foto stond ook op Dumpert, een dumpsite van Geen Stijl. Met mijn foto, maar zonder bronvermelding. Als je dan nagaat dat ik hier niet meer ben dan mijn foto's en mijn tekst, kun je het gerust de digitale versie van beroving noemen. Ze hebben mijn halve huis leeggehaald. (Gelukkig lieten ze een kopie staan.)

Ik weet niet wie het gedaan heeft natuurlijk, maar hij stond op Dumpert en die kun je er niet op aanspreken. Ze hebben zichzelf immers al Geen Stijl genoemd?

Eigenlijk zou ik met een camera op mijn schouder langs moeten gaan en verhaal moeten halen.

Wat vinden jullie er zelf van, hè, hè?

Jij hebt het niet gedaan?

Maar het stond wel op jullie site, hè, hè?

Dat maakt jou niet uit?

En waarom niet, hè, hè?

Maar dat doe ik niet. Ik heb geen camera. Bovendien heb ik er geen tijd voor. Want hoewel ik er niet over praat, kost dat leven achter de schermen me wel erg veel tijd.

En dan 's avonds laat, als ik eindelijk thuiskom, blijkt Dumpert toch een bronvermelding te hebben gedaan. Goed. Mooi. Terecht. Alles is weer terugbezorgd.

Vergeet verder maar wat ik hierboven schreef.

(Maar de link kan beter, want dit is de muizenpagina

En dit is de blog.)

Eten op CS

Maandagmorgen, en weer duikt de kroket op. Dit is al de zoveelste keer de afgelopen dagen, dus het wordt tijd hem hier op te voeren en hem dan voor altijd te vergeten.

Ooit was ik op een station in de provinciestad D. (Deventer, jullie mogen het best weten) en ik had honger. Dit keer hield ik mezelf niet tegen. Ik liep naar zo'n wand met voorverwarmde verlichte vakjes vol bruine staven of schijven erin en trok een kroket. Ik pakte het ding met twee vingers bij de onderkant beet (je bent een dame of je bent het niet) en bracht hem naar mijn mond. Maar de kroket dacht er anders over. Hij boog zich vertraagd van me af en - kletch! - viel met een boogje op de grond. Het kleine stukje dat ik nog vast had, stak ik in mijn mond. Boos. Teleurgesteld.

Al snel veranderde mijn gevoel in een gevoel van opluchting. Ook nu nog realiseer ik me dat ik van geluk mocht spreken. Want dat ene hapje ligt me nog altijd zwaar op de maag, zeker op een maandagmorgen als dit.

(En dit is een vitaminepil. Moest ik opeens aan denken.)

Utrecht piep piep

Zin in een Belgische wafel of chocolade? Lees even dit (klik op de bovenste foto voor een beter beeld, ze zitten bij de wafels, één zit op de Marsen en daarboven, op de kauwgum zit er ook nog een). Ik was op station Utrecht verzeild geraakt, de treinen waren bijna op. Gelukkig ging er nog eentje de goede kant op. Ik moest wel even wachten. Alle winkels waren dicht, ik liep overal een beetje naar binnen te kijken. In een Kiosk midden in de hal keek ik door een raampje naar wat ik allemaal niet kon kopen. En toen zag ik een muisje lopen. Hij liep naar de Belgische wafels en begon te eten. Daarna kwam er nog een muisje en daarna nog een. Ik maakte een foto en nog een en nog een. Een muisje keek me aan, terwijl hij knabbelde aan een stukje wafel dat hij in zijn voorpootjes had. Boven hem scharrelde een muisje bij de chocolade en rechts nog een. Op het hoogtepunt zaten er vier of vijf muisjes bij de wafels, twee daarboven en liep er nog één tussen de kauwgum. Kauwgum zullen ze wel niet eten, dacht ik. Tot iemand me gister uitlegde dat ze het laagje suiker om de kauwgum best lekker zullen vinden.

Klein Drama

Picture this: Osdorp, zeven voor half zes. Ik liep over een vreugdeloze straat en zag dit op de grond liggen. Het greep me onmiddellijk naar de keel.

Het was de eenzaamheid van het naakte dingetje dat me trof. Ik ging door de knieën. Bewoog het nou nog even of was het de wind?

Maar het was meer dan dat. Het was ook de eenzaamheid van wat er niet meer lag - gelukkig niet - degene die het verloren had.

En dan weet ik niet wat erger is: een dove Osdorpenaar die het dingetje woedend op straat heeft gesmeten omdat het niet werkte. Je hoorde geen donder, op zo'n nare piep na, dan maar liever helemaal doof, dan weet je tenminste waar je aan toe bent!

Of is het erger als het dingetje geruisloos uit zijn oor is gevallen? Heeft hij het helemaal niet gemerkt, omdat hij de linkerkant van zijn hoofd de afgelopen jaren sowieso niet zo goed meer voelt?

Ik stond op om acht kroketten te kopen, waarvan we er later één, koud geworden, in de vuilnisbak hebben gegooid. Maar daarover misschien morgen meer.

Zoen

Als je eenmaal aan het bloggen bent, ontstaan er vanzelf nieuwe problemen. Zoals deze: ik keek bij de concepten welke blogs ik aan het schrijven was en nog niet gepubliceerd had, omdat ik benieuwd was waar ik ooit aan begonnen was zonder het af te maken. En ik vond deze foto, met de titel: Zoen.

Nu zit ik daar mooi mee, want ik heb geen idee wat ik daar ooit over wilde zeggen. Ging het over het ongemak van zoenen? Dat je eigenlijk eerst moet afspreken hoeveel keer, omdat je anders lucht hapt of een ander lucht laat happen? Dat heeft iedereen zelf ook wel meegemaakt. Iedereen weet dat het vervelend is en meer weet ik daar ook niet over te zeggen. (Alleen misschien dit: als je er erg mee zit, neem je dan voor iemand zeven keer te zoenen. De ander stopt halverwege het proces, jij hapt lucht, maar dat was je vooraf van plan, dus dan is het veel minder erg.)

Of had ik net iemand gezoend en wilde ik daarover iets kwijt? Ik kan het me nauwelijks voorstellen, daar ben ik veel te terughoudend voor.

Of ging het over het feit dat je veel mensen in de ene situatie wel zoent en in de andere situatie niet? En dat je het soms niet weet?

Of over de lengte van de tijd dat je uit elkaar geweest moet zijn, om elkaar weer te mogen zoenen en dat dit per mens verschilt?

Ik weet het werkelijk niet meer. Je zou er onzeker van worden.

zoekvragen

Ik heb het al eerder gedaan: antwoord geven op de zoekvragen die bezoekers me stelden. Ze zochten tevergeefs een antwoord, en ik wil ze niet teleurstellen, ook al is het achteraf.

Iemand kwam met de zoekvraag 'bitterballen ongezond' op mijn blog. Het antwoord blijft: ja, helaas. Ook al zijn er wetenschappers die beweren dat een kroket gezonder is dan een broodje kaas of zelfs een appel. Ik heb ontzag voor de wetenschap, maar weet ook dat er wetenschappers zijn die alles doen om 'stof te doen opwaaien' en originele en vooral nieuwe inzichten te verspreiden.

Op andere zoekvragen heb ik zo snel geen antwoord. Zoals de zoekvraag: 'ik wil griep'.

Hier wil ik dus nog even over nadenken.

(Maar mijn eerste implus zou toch zijn: eet eerst maar eens een tijdje meer bitterballen dan appels.)

nee, nee, nee

Volgens mij verandert je karakter afhankelijk van het huis waarin je woont. Je moet maar eens opletten hoe zwierig je beweegt als je in een groot herenhuis met twaalf kamers woont in vergelijking met als je in een klein appartement leeft met lage plafonds.

Zo verander je ook afhankelijk van hoe je lichaam eraan toe is.

Ik ben een stijve nek.

Ik loop kaarsrecht en om mijn spieren in beweging te houden, schud ik de hele dag zachtjes nee.